22-09-07

Janssen Pharmaceutica

JanssenPharma_logoHet is genoegzaam bekend, de farmaceutische sector is een sector waar veel geld verdiend wordt. Indien men iemand uit die sector dan zonder blikken of blozen hoort beweren dat een kostenbesparing noodzakelijk is om de toekomst veilig te stellen, en dat dit jammer genoeg ook betekent dat er ontslagen moeten vallen doet dit toch wel de wenkbrauwen fronsen.

Tijdens de Goeiemiddag Show met Heidi Lenaerts woensdag laatstleden hoorde ik Paul D’Hoore een uitspraak doen die ik niet onmiddellijk van hem verwacht had. “Ik zal heel eerlijk zijn, de vermindering van het personeelsbestand bij Janssen Pharmaceutica heeft puur te maken met geld. De sector is gewoon om heel veel geld te verdienen, de aandeelhouders zijn dus ook gewoon om mooie winsten uitgekeerd te krijgen, en dat dreigt in het gedrang te komen, dus moet er bespaard worden”. Een mooie analyze van iemand die toch niet echt van linkse sympathieën kan verdacht worden, alleen lijkt hij daar niet echt problemen mee te hebben. Want een beetje later zegt hij : “Zo’n kostenbesparing is misschien pijnlijk, maar het is nu eenmaal nodig om het voortbestaan van het bedrijf niet in het gedrang te brengen”. Vermoedelijk ben ik maar een simpele ziel, maar ik begrijp niet waarom het feit dat men wat minder gigantische winsten maakt het voortbestaan van een bedrijf in het gedrang kan brengen. Het zal wel iets te maken hebben met aandeelhouders die kunnen afhaken, wat het aandeel zou doen zakken, en dus het bedrijf in moeilijkheden kan brengen. Maar dat is de logica van ons liberaal economisch model, en dit is een logica die ik niet kan en eigenlijk ook niet wil begrijpen. Een economie waarvan de (enige) motor het genereren van winst is zorgt ervoor dat werknemers de speelbal zijn van deze economie. Econoom David Larmuseau : “Tewerkstelling is van secundair belang. In 2003 maakte Janssen Pharmaceutica 335 miljoen euro nettowinst (... ) Die winst wordt overgedragen naar volgend jaar, zodat de aandeelhouders op elk moment zonder veel formaliteiten kunnen beslissen om het alsnog aan zichzelf uit te keren”. Er is ooit nog een tijd geweest dat men werknemers beschouwde als het echte kapitaal van een bedrijf. Die tijd lijkt nu verderaf dan ooit. Niet alleen kunnen mensen niet langer meer zeker zijn van hun job, soms gebeurt het ook dat men van vandaag op morgen plots bij een andere werkgever werkt (zie Nokia Siemens). Ik kan best aannemen dat hooggeschoolden die ook over de nodige flexibiliteit beschikken uiteindelijk niet veel problemen zullen hebben om een andere job te vinden, maar ik kan me goed voorstellen dat anderen nu een angstaanjagend diepe kloof zien, zelfs al probeert men hen ervan te overtuigen dat die kloof gemakkelijk kan overbrugd worden.

De vorige opmerking geldt voor gans ons economisch model, maar de farma-sector is toch wel een sector apart. Eigenlijk kan men gerust van een perverse situatie spreken. Graag wil ik nog eens Paul D’Hoore citeren : “Het probleem is dat er een aantal patenten binnenkort zullen vervallen. Het is inderdaad zo dat de sector bijna schandalig veel geld verdient als een nieuw product op de markt komt, maar dat duurt wel niet lang”. Blijkbaar heb ik een ander idee over wat niet lang is, want tot mijn verbazing blijkt “niet lang” 30 jaar te zijn. 30 jaar schandalig veel winst maken, en dat op de kap van zieke mensen, ik wist niet waar ik het had. De farma-sector kan gemakkelijk de prijzen hoog houden omdat mensen nu eenmaal hun producten nodig hebben, en bovendien worden heel wat van die producten grotendeels terugbetaald. We kennen ook allemaal de discussie rond generische producten, meer specifiek rond de geneesmiddelen tegen HIV/aids waarbij de farma-industrie zich heftig verzette tegen de verspreiding van goedkopere producten in Afrika. Soms zijn mensen echt gewetenloos als ze vrezen dat hun winsten in het gedrang kunnen komen.

Ook lijkt het me vreemd dat men dat verlies aan patenten wil opvangen door te besparen. Ik dacht dat men daarop best anticipeerde door te investeren in onderzoek en ontwikkeling (dus in mensen), zodat men in de toekomst nieuwe producten op de markt kan brengen. Ondertussen heeft het bedrijf wel al benadrukt dat er relatief weinig onderzoekers zullen moeten afvloeien, maar meer “ondersteunend personeel”. De ervaring leert mij dat het gevolg daarvan wel is dat men als werknemer veel meer zelf moet uitzoeken hoe men de randvoorwaarden om zijn job uit te voeren kan vervullen, wat uiteraard niet ten goede komt aan de efficiëntie. Eens te meer lijkt men hier opnieuw toe te geven aan de kortzichtige houding van aandeelhouders die bang zijn dat hun winsten zullen dalen.ontslagl

En wat te denken van de reactie van onze regering op dit bericht ? “We betreuren het banenverlies, maar we begrijpen dat een kostenbesparing nodig was”. Onze politici hebben heden ten dage natuurlijk heel andere dingen aan hun hoofd (Fronsen), maar het toont toch wel aan dat er weinig hoop is dat de politiek in de nabije toekomst zal proberen om wat greep te krijgen op deze doldraaiende economie.

16:32 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: janssen pharmaceutica, winst, ontslag, kostenbesparing |  Facebook |

06-05-07

Graaitaks

DETOPMANAGERTer gelegenheid van 1 mei kwam het ABVV met het voorstel om de buitensporig hoge lonen aan te pakken door er een graaitaks op te heffen. Het voorstel zelf lijkt me niet echt haalbaar en zou vermoedelijk toch zijn doel voorbijschieten, maar door dit voorstel te lanceren komen de onaanvaardbare hoge lonen van topmanagers wel op de politieke agenda, en dat was hoog tijd.

 

Dat ik de graaitaks niet zo’n goed idee vind komt omdat ik denk dat men toch wel weer een achterpoortje zou vinden om die te ontlopen. Door middel van allerlei fiscale hoogstandjes zou men er toch wel weer in slagen om zich van inkomsten te verzekeren die aan die taks zouden ontkomen. Bovendien vind ik dat we eerder een mentaliteitswijziging moeten nastreven waarbij men het belang van winst en groei ondergeschikt maakt aan menselijk en duurzaam ondernemen.

 

Na het voorstel van het ABVV kwam Verhofstadt prompt met een tegenvoorstel : laat de werknemers ook meegenieten van de winsten in plaats van bijkomende belastingen te heffen. Ik vermoed dat hij denkt dat de hoge lonen daardoor wat zullen afgetopt worden omdat de winst dan memoneyer zou gespreid worden. In theorie klinkt dit wel niet slecht, alleen vrees ik dat die typisch liberale gedachtengang redelijk naief is. Is het niet zo dat het nu ook al zo is dat het mooie plaatje dat een bedrijf aan de aandeelhouders toont plots veel minder rooskleurig wordt als men de resultaten aan de werknemers voorlegt ? We hebben het al regelmatig meegemaakt dat we, nadat er eerst berichten verschenen waren van de mooie resultaten van een bedrijf, plots moeten horen dat het toch allemaal niet zo meevalt, en dat er dus geen ruimte is voor loonsverhoging of bonussen. Mij maak je dus niet wijs dat dit nu plots zou veranderen, ik denk dat werkgevers altijd wel een uitleg zullen vinden waarom er toch niet veel ruimte is voor extraatjes, zelfs nadat men mooie winsten heeft kunnen voorleggen.

 

Erger nog, als we het voorstel van Verhofstadt volgen vrees ik dat we dan voorgoed vertrokken zijn om meer variabele verloning in te voeren waardoor de vaste verloning meer en meer onder druk zal komen te staan. Nu interim-arbeid een steeds hogere vlucht begint te nemen, en werknemers dus steeds minder werkzekerheid hebben zullen mensen die wel vast werk hebben in de toekomst misschien ook al niet meer zeker zijn van een vast loon. Ik kan me voorstellen dat werkgevers dromen van een zo klein mogelijk vast gedeelte in de verloning, want met het variabele gedeelte kan men alle kanten uit (zie hoger). Het voorstel om werknemers ook aandelen te geven van het bedrijf waarin ze werken doet mij trouwens ook rillingen krijgen. Een situatie dat werknemers in een bedrijf instemmen met een reorganisatie waardoor een aantal collega’s moeten afvloeien omdat hun aandelen dan de lucht ingaan lijkt me dan niet denkbeeldig. Trouwens, aandelen geven lijkt me een nieuwe manier om een werknemer meer te binden aan een bedrijf en/of te laten dansen naar de pijpen van het management. Want het zou toch in ons eigen belang zijn om harder te werken, flexibeler te zijn of zonder morren de directieven van het management uit te voeren als we daardoor de waarde van onze aandelen kunnen verhogen, toch ?

 

profitDan leek het voorstel van de sp.a me nog het meest interessant, maak de verloning transparant zodat we met open kaart de ongelijkheden kunnen bespreken. Gisterenmorgen las ik echter in de krant dat juist door lonen kenbaar te maken de toplonen nog meer de hoogte in gaan. Want doordat men weet hoeveel men bij een ander kan verdienen zien bedrijven zich soms verplicht om hun toplonen op te trekken om te verhinderen dat hun managers zouden gaan lopen.

 

De kern van het probleem is natuurlijk dat we nu eenmaal in een economisch systeem terechtgekomen zijn waar alles draait om winst, groei en zoveel mogelijk geld verdienen. Iemand die afkomt met begrippen als liefde voor het vak, hart voor het bedrijf of welzijn van werknemers loopt het risico uitgelachen te worden. Werkgevers die getuigen van een langetermijnvisie, waarvoor de continuiteit van het bedrijf en het welzijn van de werknemers centraal staan mogen voor mijn part wel veel geld verdienen. Ik heb echter zo’n sterk vermoeden dat dergelijke managers in de eerste plaats nog moeilijk te vinden zijn, en dat die bovendien net veel minder met hun loonzakje bezig zijn.

 profit2

Toch blijft het voor mij nog steeds onduidelijk hoe het komt dat men zelfs binnen het bestaande systeem bereid is om die managers steeds meer te bieden. Als ik morgen bij een sollicitatie zou vertellen dat mijn eerste motivatie om te solliciteren het hoge loon is dat ik zou verdienen, dan vrees ik dat ik niet veel kans zou maken. Merkwaardig dat dit voor topmanagers blijkbaar wel lukt. Uiteraard heeft dat veel te maken met het geloof dat zo’n managers ervoor zullen zorgen dat winsten en aandelen nog meer zullen stijgen. Een vicieuze cirkel als je het mij vraagt.

10:22 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: graaitaks, toplonen, winst, verloning |  Facebook |

18-11-06

VW Vorst

N_060420_vwVorst2M_bDe man was bitter en kwaad, de man op het journaal die zijn shift er net opzitten had.  “Het is allemaal de schuld van de kapitalisten en aandeelhouders, zij doen maar op en wij zijn er de dupe van”, zo klonk het ongeveer. Een uitspraak vol frustraties, maar die toch wel een kern van waarheid bevat. Uiteraard spelen zijn Duitse collega’s ook een niet te onderschatten rol in het drama dat boven het hoofd van de werknemers van VW in Vorst hangt, wat nogmaals aantoont dat vakbonden dringend buiten de grenzen van hun land moeten denken, zeker Europees, maar eigenlijk liefst mondiaal. Toch kunnen wparasitenoe er niet naast kijken, in de eeuwige zoektocht naar meer winst zien werkgevers (met de hete adem van de aandeelhouders in hun nek) maar 2 mogelijkheden : meer produceren of de kosten naar beneden halen. Dat dit laatste direct gevolgen heeft voor de werkgelegenheid (zeker in de Westerse landen met hun hogere lonen) is duidelijk, maar ook het eerste heeft op termijn gevolgen, en de situatie bij VW is er een goed voorbeeld van. Steeds meer productie leidt tot overschotten, waardoor plots moet ingekrompen worden, en dan luidt het : “tja, spijtig, maar we hebben jullie niet meer nodig”. Je zou voor minder gefrustreerd geraken. Ons economisch systeem deugt niet, we kunnen het niet genoeg herhalen.

13:09 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vw, vorst, aandeelhouders, vakbonden, winst |  Facebook |