28-01-07

Wereld sociaal forum

worldsocialformEen gebeurtenis waarover nogal weinig in de media is verschenen, is het Wereld Sociaal Forum (WSF) in Nairobi. Nochtans een evenement waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht aan besteed worden.

 

In “De Morgen” werd een mooie vergelijking gemaakt met het Wereld Economisch Forum, een onderonsje van CEO’s van grote bedrijven samen met een aantal politici in Davos (Zwitserland). De accenten waren duidelijk verschillend. Terwijl het WSF aandacht besteedde aan thema’s zoals de inspraak van vrouwen, menswaardig werk, schuldkwijtschelding voor de armste landen en eerlijke handel, was er op het Economisch Forum eigenlijk vooral de belangrijke vaststelling dat de economische groei nog steeds verdergaat. Sommige landen groeien zelfs spectaculair. Alleen Afrika blijft opvallend afwezig in dit succesverhaal, niet toevallig het continent dat wel bovenaan de agenda stond op het WSF. Het feit dat nogal weinig CEO’s wakker liggen van de opwarming van de aarde toont aan dat men zich op het WEF weinig vragen stelt of die groei eigenlijk geen grenzen heeft. Zeker is dat men nog steeds de milieukost maar ook de sociale kost niet in rekening brengt als men euforisch doet over die “gouden lokjes van 2007”. Marc Maes van 11.11.11 : “De recente liberaliseringsgolf onder druk van Westerse landen en internationale instellingen heeft ervoor gezorgd dat letterlijk miljoenen boeren tot de bedelstaf vervielen”.

 

Uiteraard is het een goede zaak dat landen die in hun ontwikkeling nog niet zo ver staan een inhaalbeweging kunnen doorvoeren, alleen zou die groei moeten ten goede komen aan de ganse bevolking, ondertussen weten we allemaal dat dit niet het geval is. Enkel de topklasse profiteert hiervan, en de kloof tussen rijk en arm neemt alleen maar toe. Verbijsterend is trouwens de uitspraak van de vicevoorzitter van de Bank of China : “Het enige probleem is dat de deviezenvoorraden nog toenemen, wat we met dat geld moeten doen is niet meteen duidelijk”. En dat terwijl in China massa’s mensen in extreme armoede leven, en er nog heel wat werk aan de winkel is om de lokale ontwikkeling uit te bouwen of zelfs nog op gang te brengen. Dit toont aan dat mensen die niet passen in de harde economische logica van de vrije markt ook niet mogen meegenieten van die groei, integendeel, zij krijgen de klappen. Eigenlijk kunnen we nog een stap verder gaan, en de vraag stellen of die groei eigenlijk mogelijk zou zijn zonder dat een groot deel van de bevolking uitgebuit wordt.

 

Ook op het WSF liep niet alles van een leien dakje, want die mensen waarvoor dit forum eigenlijk georganiseerd was konden zelf niet aan het forum deelnemen omdat de toegangsprijs te hoog was voor de arme Kenianen. Blijkt dat de organisatie was uitbesteed aan een privéorganisatie, en wie privé zegt weet ook dat in dat geval geld nog altijd meer prioriteit krijgt dan mensen.

 davosfinal

Ten slotte was er nog een interessante lezersbrief van Marijke Persoone van het LBC-NVK : “Waarop wachten we als nationale en internationale vakbonden om niet langer over armoede te praten, om niet te blijven steken in de analyses van globalisering, privatisering en neoliberale politiek.”....” Een andere wereld, waardig werk en waardig leven zullen maar mogelijk worden als we er, samen met de armen, voor vechten.” We moeten uiteraard blijven tegen de schenen schoppen van die mannen en vrouwen met hun dikke portefeuilles die niet weten wat ze met al hun geld moeten aanvangen, maar niets houdt ons tegen om ondertussen al het mogelijke te doen om zoveel mogelijk mensen uit hun armoedig bestaan te halen.