06-10-07

Schermutseling

andereboeklNaar aanleiding van “het andere boek” dat dit weekend doorgaat in het Zuiderpershuis in Antwerpen verscheen er woensdag laatstleden een interview met Tom Lanoye in de boekenbijlage van “de morgen”. Volgens mij vertelt Lanoye daarin heel interessante dingen, maar dat zal niemand die mijn blog volgt verwonderen.

Zwart/wit

Misschien val ik een beetje in herhaling, maar op basis van een aantal standpunten van Lanoye vind ik het toch de moeite om daar nog eens wat dieper op in te gaan. Wat ik vooral onthoud uit het interview is dat er momenteel veel te veel een tendens is om in hokjes te denken of mensen in hokjes te stoppen, en dat er nog weinig ruimte blijft voor nuance. Het zwart/wit denken à la Bush (wie niet met ons is, is tegen ons) of zoals bij bepaalde Vlaams-nationalisten (wie voor België is, is tegen Vlaanderen) lijkt steeds meer opgang te maken, en dat is een kwalijke zaak. Onlangs las ik ergens op een blog volgende redenering (vrij weergegeven) : “Mensen die voor een boycot zijn van Total wegens zijn belangen in Birma behoren allemaal tot een linkse beweging die wel voorstander van het Chinese en Cubaanse regime is”. Iedereen heeft het recht op een eigen mening, en ik ben de eerste die dat zal verdedigen, maar dergelijke  onzin zorgt er wel voor dat een constructieve dialoog waarbij geprobeerd wordt toch een klein beetje te werken aan een betere wereld bijzonder moeilijk wordt.

Conflictmodel

conflictOok lijkt de voorkeur steeds meer uit te gaan naar het conflictmodel, waarbij velen zich het recht toeëigenen om enkel hun eigen belangen te verdedigen en weinigen nog echt bereid zijn om compromissen te sluiten. De huidige malaise bij de regeringsonderhandelingen is er een goed voorbeeld van. Ik ben nog steeds voorstander van een overlegmodel, waarbij we proberen te zoeken welke dingen we gemeenschappelijk hebben en hoe we de verschillen die er ook wel zullen zijn kunnen overbruggen, desnoods door enkele van onze eigen verlangens te laten varen. Het probleem is dat het ook steeds moeilijker wordt om radicale standpunten af te zwakken, zonder het risico te lopen dat men (figuurlijk) gelyncht wordt. Het is een gekend fenomeen, als iemand een buitensporig agressieve daad stelt staat er onmiddellijk een groep mensen klaar om de persoon in kwestie te demoniseren, maar blijkbaar zijn weinigen bereid om wat verder te kijken en te proberen te achterhalen wat iemand ertoe aangezet heeft om zover te gaan. Die mensen zijn er wel, maar ze worden weinig gehoord of erger nog, indien iemand bij een dergelijk voorval probeert te zoeken naar achtergronden en verklaringen springt onmiddellijk een aantal mensen vanuit de conservatieve hoek recht om hem met de vinger te wijzen en te stellen dat “die linkerzijde” weer bezig is met het ontkennen dat er een ernstige misdaad gebeurd is, en dat men probeert de zaken af te zwakken. Klinkklare nonsens dus, maar het is moeilijk om die mensen duidelijk te maken dat men pas kan werken naar een mogelijke oplossing als men de ruime context bekijkt (en liefst ook begrijpt).

Provoceren

Ook heb ik het niet altijd gemakkelijk met mensen die kiezen voor bewuste provocatie. Ik ben een grote voorstander van de vrije meningsuiting, en het is inderdaad zo dat dit ook betekent dat sommige dingen ongewild provocerend kunnen overkomen, maar toch denk ik dat er grenzen zijn. Ondertussen zijn we het er gelukkig al over eens dat racistische uitspraken niet kunnen, maar ik denk dat we gerust ook vragen mogen stellen bij bepaalde provocerende uitspraken en/of gedragingen. Daarmee waag ik me natuurlijk op glad ijs, en daarom wil ik ook niet dat zoiets ooit in een wet wordt vastgelegd. Alleen eis ik wel het recht om mensen die zaken willen simplificeren op hun verantwoordelijkheid te wijzen, en zou ik graag hebben dat diegenen die ervoor kiezen provocerende uitlatingen te doen ook inzien dat dit bepaalde consequenties heeft. Eén van de belangrijkste gevolgen is dat dit de verstandhouding tussen bepaalde groepen/geloofsovertuigingen/culturen absoluut niet bevordert. schermutseling

Sereen debat

Het is goed als mensen een duidelijk standpunt innemen, en soms is dat zelfs nodig om een debat op gang te trekken, maar dan moet men ook bereid zijn het debat sereen te voeren. Dat is dus totaal iets anders dan kost wat kost zijn zin willen krijgen. Indien we als samenleving vooruit willen komen moeten we proberen elkaar te begrijpen. De ervaring leert me dat naarmate men meer andere meningen hoort en probeert te begrijpen, men ook minder extreme standpunten gaat innemen. Maar ik moet opletten, want straks word ik misschien uitgemaakt als lid van een linkse kerk die voor alles begrip wil hebben en alles goed wil praten Knipoog.

18:17 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: overleg, lanoye, zwart wit, conflict, nuance |  Facebook |