01-09-07

Arm België

letermeDoordat ik 3 weken geen kranten heb gelezen, heb ik de kroniek van een aangekondigde mislukking niet kunnen volgen, maar eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat ik me toch minstens een tijdje niet heb moeten ergeren aan de “eigen gelijk”-houding van onze Belgische politici. Terug in België moet ik vaststellen dat de regeringsformatie in het slop zit, en eerlijk gezegd, ik zou verrast geweest zijn indien het anders was geweest.

Van bij het begin deed de houding van bepaalde Vlaamse politici me denken aan deze van een hond die zonder nadenken een kat achternazit, en dan bedrempeld staat te kijken als die kat haar rug kromt en haar nagels uitslaat om haar te verdedigen. Als men naar onderhandelingen trekt met de duidelijke boodschap dat men die Franstaligen nu eindelijk eens de Vlaamse eisen zal laten slikken, dan kan men toch niet verwachten dat de Waalse politici zonder argwaan aan deze onderhandelingen zullen deelnemen. Uiteraard dragen alle politici die bij deze regeringsformatie betrokken zijn een belangrijke verantwoordelijkheid voor de malaise waarin we nu zitten, en het is inderdaad zo dat ook de Waalse partijen blijven steken in hun eigen verkiezingsretoriek, maar toch ben ik ervan overtuigd dat bepaalde Vlaamse politici uiteindelijk aan de basis liggen van de huidige problemen. Want al vóór de verkiezingen trokken CD&V/N-VA duidelijk de communautaire kaart, en dat is eigenlijk vragen om moeilijkheden. Vermoedelijk zal het niemand verwonderen dat ik de suggestie in de uitgelekte nota van Dehaene (quid N-VA?) helemaal geen slecht idee vond. Het is dan ook bijzonder spijtig dat de pers dit aan het licht heeft gebracht, want daardoor maakte dit voorstel al vanaf het begin geen schijn van kans. Tot nader order is België nog steeds een federale staat, en om tot een staatshervorming te kunnen komen moet er nu eenmaal rekening gehouden worden met de verlangens van het Franstalig deel van de bevolking. Sommige politici lijken dit niet te (willen) zien, en dat is toch wel verbijsterend. Dit getuigt ofwel van naïviteit, ofwel van onkunde, ofwel van onwil. Aangezien we toch te maken hebben met een aantal ervaren politici kan ik alleen maar concluderen dat het laatste het geval is. Ik weet wel niet of dit dan minder beschamend is. Ik volg dan ook volledig de analyse van Paul Goossens die men vandaag kan lezen in “De Morgen” waarbij hij zich de vraag stelt wanneer men nu eindelijk eens de confrontatie met Bart De Wever zal aangaan. De recente uitspraken van laatstgenoemde tonen nog maar eens aan dat we deze man beter kwijt dan rijk zijn.

Men zou zich over zoveel amateurisme/naïviteit/profileringsdrang (kies wat het beste past) kunnen vrolijk maken, maar eigenlijk is het dieptriest. Het is niet te snappen dat men zich zo druk maakt over de onnozele vraag of B-H-V nu al dan niet gesplitst moet worden, en of daar dan compensaties moeten tegenover staan, terwijl daardoor een heleboel echt belangrijke beslissingen niet meer kunnen genomen worden omdat we ondertussen verder moeten met een regering die enkel nog de lopende zaken kan behandelen. Ik denk daarbij uiteraard in de eerste plaats aan de deelname van België aan een humanitaire missie in Darfur, waarover door de huidige crisis geen beslissing kan genomen worden. Want laat ons wel wezen, de crisis in Darfur is ontzettend veel belangrijker dan B-H-V. Vandaar ook dat de kop van de column van Wouter De Vriendt (Groen!) in “De Morgen” van donderdag laatstleden me zo trof : “Terwijl het politiek establishment om Brussel-Halle-Vilvoorde heen fietst, crepeert Dbhv1arfur”.

Yves Desmet schrijft diezelfde dag in zijn opiniestukje dat hij in de twintig jaar dat hij de Wetstraat volgt nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Ik kan het mij voorstellen, want ik kan mij ook niet herinneren dat ik ooit zo’n triestige vertoning tijdens regeringsonderhandelingen heb gezien. Arm België, waar we wakker liggen over de vraag of er nu al dan niet meer Vlaams geld naar Wallonië gaat dan omgekeerd, terwijl er duizenden mensen in de grootste ellende leven, maar waar we geen aandacht kunnen aan schenken omdat we het zo druk hebben met onze eigen “problemen”.

12:04 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: formatie, mislukking, profileringsdrang, crisis |  Facebook |