11-03-07

China : zegen of vloek ?

shanghaiDe week was nog maar net begonnen en er diende zich al een onderwerp aan waarover ik iets kwijt wil op mijn blog. Het land waar velen de mond van vol hebben, en waar vooral de bedrijfswereld met bewondering en met een grote gretigheid naar kijkt wegens de spectaculaire economische groei : China. De welvaart die door die groei gecreëerd wordt gaat echter compleet voorbij aan een groot deel van de Chinese bevolking en ook de druk op het milieu wordt alsmaar groter.

 

In het kader van de reeks “Global warming” lees ik namelijk dat China tegen 2009 de grootste uitstoter zal zijn van broeikasgassen. Het rapport dat dit aantoont kreeg weinig aandacht, en dat zal volgens mij veel te maken hebben met het feit dat men China als opkomende economische grootmacht niet al te veel voor het hoofd wil stoten. “Overigens”, zegt men in China, “het is gemakkelijk voor de geïndustrialiseerde landen om schonere energie te eisen, want zij beschikken over voldoende financiële middelen”. Enkele bladzijden verder lees ik dat China zijn militaire uitgaven met bijna 18 procent zal verhogen. Voor een simpele ziel als ik is dat toch wel moeilijk te begrijpen, blijkbaar legt men ginder de prioriteiten anders dan ik ze zou leggen.

 

industry_chinaGelukkig verschijnt er de dag nadien een artikel over het Nationaal Volkscongres dat naar meer harmonie wil streven in China, blijkbaar beginnen ze er zich toch bewust van te worden dat ze met een levensgroot probleem zitten. De soms zo bejubelde groei heeft duidelijk niet geleid tot een welvaartsgroei voor het gros van de bevolking, integendeel zelfs. Vooral de rurale bevolking is er qua gezondheidszorg, onderwijs en levensomstandigheden niet op vooruitgegaan, wat gezondheidszorg betreft zijn ze zelfs een heel stuk slechter af dan zo’n 30 jaar geleden. Daarenboven zijn de werkomstandigheden voor diegenen die naar de stad zijn getrokken soms ronduit schrijnend. De aandacht dat het Nationaal Volkscongres aan dit probleem schenkt is trouwens niet ingegeven door een oprechte bezorgdheid voor de bevolking, maar heeft veleer te maken met het feit dat het ongenoegen bij de verliezers steeds groter wordt.

 

china_ruralOndanks de vele kritieken die steeds geuit worden op de liberale gedachte dat economische groei vanzelf ten goede zal komen aan de hele bevolking, en er ondertussen al voorbeelden genoeg zijn die aantonen dat dit niet zo is, duurt het nog altijd (veel te) lang vooraleer men wil onderkennen dat men effectief met een probleem zit. Ondertussen zijn er wel ganse generaties die die welvaart aan hun neus zien voorbijgaan, en gedoemd zijn om in de ellendigste omstandigheden te moeten overleven. 

 

In MO* van deze maand merkt John Vandaele ook op dat men op het eerste zicht misschien zou kunnen denken dat het geld waarover China ondertussen beschikt toch een positieve tegenbeweging tot stand aan het brengen is. Een goed tegengewicht namelijk voor IMF en Wereldbank die in het verleden veel te veel de (liberale) wetten bepaald hebben waaraan ontwikkelingslanden moesten voldoen om een lening te kunnen krijgen. China stelt geen voorwaarden, maar dat betekent ook dat het hen een worst zal wezen wat het regime waaraan ze hun geld lenen met die inkomsten doet. Het enige waar het hen om te doen is, is toegang krijgen tot de grondstoffen en de markten van de betrokken landen. Terecht kan men zich afvragen of die leningen nu eeCHINA-girl-webn zegen of een vloek zijn.

 

In het kader van de internationale vrouwendag vorige donderdag werden ook nog eens cijfers gepubliceerd die pijnlijk duidelijk aantonen hoe weinig meisjes en vrouwen in dat deel van de wereld betekenen. In China”ontbreken” ruim 38 miljoen meisjes, geaborteerd of bij de geboorte gedood, omdat ze de pech hadden van het verkeerde geslacht te zijn.

 

China, een land om in de gaten te houden, maar dan vooral om druk te blijven uitoefenen zodat er iets gedaan wordt aan die diepe kloof tussen rijk en arm. Een kloof die, in tegenstelling tot wat diegenen die blijven geloven in de vrije markt mogen beweren, steeds dieper wordt net door die economische groei.

10:10 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: groei, china, kloof, milieu |  Facebook |

08-01-07

Chantal en Groen!

foto%20chantal%20pauwelsIn een lezersbrief lees ik deze morgen dat het natrappen van Chantal Pauwels en Jan D’Haene naar Groen! “zeer petit” is. Dat mensen die zich onheus behandeld voelen op een bepaald ogenblik ook eens behoefte hebben om hun mening te ventileren lijkt me redelijk normaal, maar ik heb wel te weinig zicht op wat er achter de schermen bij Groen! gebeurd is om daar een mening over te hebben. Toch zeker wat Chantal Pauwels betreft. Langs de andere kant kan ik niet ontkennen dat ik bij het lezen van het interview met Chantal Pauwels af en toe een gevoel van herkenning had.

 

Zo kan ik me ook niet van de indruk ontdoen dat Groen! niet echt staat te springen om deel te nemen aan de macht. Het feit dat kartelvorming nog steeds zo goed als onbespreekbaar is omdat men kost wat kost een onafhankelijke koers wil varen zou op termijn wel eens de doodsteek voor deze partij kunnen zijn. Dat mensen van andere partijen ook wel eens goede ideeën kunnen hebben lijkt men bij Groen! moeilijk te kunnen toegeven, in die mate zelfs dat een partij die toch zeker op een aantal vlakken op dezelfde golflengte zit op bepaalde ogenblikken bijna verketterd werd. Ergens moet men een keuze kunnen maken, ofwel doet men aan politiek, en dan moet men vroeg of laat compromissen (die inderdaad soms moeilijk te slikken zijn) kunnen sluiten, ofwel blijft men een beweging, wat uiteraard ook waardevol kan zijn. Het is nu eenmaal zo dat men in de politiek maar zoveel kan wegen op de besluitvorming als het mandaat dat men van de kiezer gekregen heeft. Misschien hard, maar het is wel de realiteit.

 

Ook het steeds vasthouden aan dat eigen gelijk is iets dat herkenbaar is. Het is goed om overtuigd te zijn dat men goed bezig bent, en het is waar dat Groen! een partij is met een duidelijke visie, wat van de traditionele partijen niet altijd kan gezegd worden, hoewel ik er onmiddellijk wil aan toevoegen dat die visie zich nog (of opnieuw) veel te veel beperkt tot het milieubeleid. De keuze van de naam voor de partij op zich geeft eigenlijk al impliciet aan dat men in wezen een milieupartij is, hoewel er op sociaal-economisch vlak nood is aan een partij die antwoorden kan formuleren op de huidige economische realiteit waar andere partijen, ook diegenen die zich links of progressief noemen, niet veel kanttekeningen durven bij plaatsen. Nochtans lees ik in een artikel over maatschappelijk verantwoord ondernemen letterlijk : “Veel zichzelf progressief noemende milieubewuste mensen en organisaties blijken het marktkapitalisme nog steeds als deel van de oplossing te zien in plaats van deel van het probleem.” Toch iets waar men als groene partij eens een boompje zou kunnen over opzetten lijkt me. Maar ik dwaal af. Een duidelijke visie hebben is goed, maar teveel vasthouden aan dat eigen gelijk maakt het bijzonder moeilijk om met mensen samen te werken, en dat brengt me terug op het willen of kunnen deelnemen aan het beleid.

 groen

Dit eerste bericht op mijn blog in 2007 klinkt misschien wat negatief over Groen!, maar eigenlijk is mijn reactie eerder ingegeven door een zekere bezorgdheid over de toekomst van deze partij. Op het einde van het interview verwijst Chantal Pauwels naar de situatie bij volkswagen Vorst. Het is inderdaad zo dat, als we iets willen doen tegen dat ongebreideld economisch liberalisme, we een partij als Groen! nodig hebben, desnoods in kartel met een partij die op sociaal-economisch vlak zwaarder kan wegen op de besluitvorming. 

22:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: groen, chantal pauwels, kartel, milieu |  Facebook |