22-04-07

Het Marokkanendrama

marokkanendramaNaar aanleiding van haar boek “Het Marokkanendrama” verscheen er deze week een interessant interview met Fleur Jurgens in “De Morgen” van maandag 16 april. Niet dat ik met alle uitspraken van haar akkoord ga, maar ze maakt wel een analyse die zeker niet zomaar aan de kant kan geschoven worden.

 

Laat mij misschien beginnen met de zaken waar ik het moeilijk mee heb. Haar stelling dat er nog nooit een causaal verband aangetoond is tussen opgroeien in een kansarm gezin en terechtkomen in de criminaliteit is er één van. Dit lijkt me een nogal flagrant ontkennen van een realiteit, en daarbij wil ik graag verwijzen naar een (volgens mij) bijzonder waardevolle lezersbrief van Staf De Wilde die ik de dag erna kon lezen. Daarbij legt hij op een zeer begrijpelijke en concrete manier uit dat zo’n stelling poneren getuigt van weinig zin voor nuance. En als ik van één ding de kriebels krijg is van het wel van zwart/wit uitspraken. 

 

Zo geeft Fleur Jurgens voortdurend de indruk dat de Marokkanen al hun ellende aan zichzelf te danken hebben. Het zal je maar overkomen dat je een allochtoon bent die van thuis uit nooit de mogelijkheid gekregen heeft om verder te studeren, en dan moet lezen dat het allemaal jouw eigen schuld is dat je geen deftig diploma hebt. Dit is een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat mensen moeten hebben die door allerlei omstandigheden (gezondheid, financiële problemen, ...) niet de mogelijkheid gehad hebben om studies aan te vatten of te vervolledigen waardoor ze nu te weinig gewapend zijn om een job te vinden en dan moeten lezen dat alle werklozen profiteurs zijn.

 

Tenslotte moest ik ook even slikken bij haar voorstel om de uitkering in te trekken van ouders die hun kinderen onverantwoord opvoeden. Ook dit getuigt van weinig begrip voor de situatie waarin allochtone gezinnen soms verzeild geraakt zijn, en ik durf zo’n voorstel zelfs redelijk harteloos te noemen.

 

Toch ga ik wel akkoord dat we misschien een aantal mistoestandMarokko4en te lang met de mantel der liefde hebben toegedekt. Door een overdreven politieke correctheid die veel te maken heeft met de angst om als racist uitgemaakt te worden hebben we veel te lang de problemen proberen te verdoezelen, en verzaakt om daar waar nodig de Marokkaanse (om bij het onderwerp van het boek te blijven) gemeenschap op haar verantwoordelijkheden te wijzen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat het juist in het belang is van de betrokken bevolkingsgroep dat we de vinger op de wonde te leggen, want als problemen niet aangekaart worden kan er ook nooit een oplossing voor gevonden worden. Eén van de analyses die ik in het interview las waar ik mij helemaal kan in vinden is de volgende : “Veel Marokkaanse ouders zijn de regie kwijt over hun zonen. Er is sprake van een gezagscrisis... Zestig procent van de bruiden komt vers uit Marokko, die vrouwen begrijpen amper iets van onze samenleving...Thuis hebben moeders de boel meestal nog wel onder controle, maar zodra hun zonen de voordeur dichttrekken is er nog weinig toezicht.”  Een aantal jaren terug was ik een aantal weken in Marokko, en toen viel me op hoe sterk de sociale controle daar is. Die sociale controle valt hier volledig weg, met alle gevolgen van dien.

 

Op zich vind ik de analyse van Fleur Jurgens dus wel waardevol, alleen is het jammer dat ze bij bepaalde stellingen veel te weinig nuances legt, en de ervaring leert dat dit eerder provocerend werkt, wat de communicatie nooit ten goede komt. 

12:11 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: marokkanen, fleur jurgens, gezagscrisis |  Facebook |