24-12-06

Nicole Van Buggenhout

rodin-auguste-der-denker-5700079Vandaag kreeg ik een redelijk zegezeker mailke in mijn mailbox van Marc Hullebus : “2007 wordt ons moment”. Iets verder lees ik dat die “ons” slaat op “allen die nog willen lesgeven zoals het zijn moet”. Uiteraard vraag ik me dan onmiddellijk af wat hij daar nu precies mee bedoelt. Net vandaag lees ik ook het interview in “de morgen” met directrice Nicole Van Buggenhout, en ik hoop van harte dat bewuste Marc dit interview ook eens grondig leest. Want met uitzondering van haar standpunt over het dragen van de hoofddoek in de klas kan ik haar ideeën perfect volgen. Zonder veel commentaar wil ik graag een paar citaten uit dit interview lichten die volgens mij heel goed aantonen waar het echt om draait.

 

Over het bereiken van de eindtermen : “Een traditionele leerkracht hangt een tijdbalk aan de muur, van de Eburonen over de Franse Revolutie tot de Koude Oorlog. Een creatieve leerkracht gooit het over een andere boeg, en trekt met de kinderen de stad in, verzint een project over het historisch patrimonium van Gent.”

 

Over het ontstaan van het freinetonderwijs in Gent : “Ouders uit de buurt liepen weg omdat ze het clichébeeld van de wijkschool niet meer herkenden. De leraar achter zijn katheder, de leerlingen netjes in de bank, zo hoorde het. In de plaats daarvan zagen ze kinderen die in groepjes werkten of rondliepen. Chaos in hun ogen. Terwijl een goede freinetschool net veel structuur aanbiedt maar dan op een creatieve manier.”

 

En dan een citaat dat me bijzonder heeft ontroerd, omdat dit echt naar de kern van de zaak gaat : “Ik droom van één school voor leerlingen van alle niveaus. Waarom kunnen leerlingen uit het aso economie niet onder één dak met leerlingen die het tso handel en boekhouden volgen en leerlingen die in het bso verkoop volgen ? Al die opleidingen steunen op dezelfde vakkeprofessorn. Zoiets vergt soepelheid van de leerkrachten, maar dat is geen bezwaar.”

 

In deze dagen van kerst mag men al eens wat sentimenteler doen. Het laatste citaat sluit namelijk aan bij de droom dat we er ooit eens zullen in slagen om iedereen, over welke capaciteiten men ook beschikt, als gelijkwaardig te gaan beschouwen. Dat we beseffen dat we elkaar aanvullen, en dat er geen enkele reden is waarom iemand met bepaalde intellectuele capaciteiten meer waard zou zijn dan iemand die prachtige dingen met zijn/haar handen kan realiseren.

05-12-06

Toch nog even over onderwijs

freinetNormaal is het niet mijn gewoonte om terug te keren op een onderwerp dat ik enkele dagen geleden op mijn blog aangekaart heb, maar de reacties in de pers, en deze op mijn blog (waarvoor trouwens dank) dwingen mij een beetje om toch nog een korte aanvulling te geven (waaraan ben ik toch begonnen ). Zowel de reactie van Ronald Soetaert vorig weekend (“De Gedachte”, DM 02/12, klik hier om het artikel te lezen), als die van minister Vandenbroucke vandaag sluiten redelijk goed aan bij hetgeen ik wou verwoorden. Het is voor mij bovendien een opluchting te mogen vaststellen dat mensen die de mening van Marc Hullebus delen ook niet terug willen naar het systeem van 30, 40 jaar geleden, want dat is het systeem zoals ik het nog gekend heb, en dat wens ik onze kinderen niet toe. Ik wil ook nog eens terugkomen op een aantal hardnekkige misverstanden over freinetonderwijs. Het is niet zo dat dit soort onderwijs geen belang hecht aan kennis, alleen wordt de manier dat deze kennis overgebracht wordt in vraag gesteld, en durft men het begrip “basiskennis” ook wel eens met de nodige kritische zin bekijken (wat trouwens niet noodzakelijk een inkrimping moet betekenen, het kan ook betekenen dat men nog andere kennis belangrijk vindt). Vraag is dus, zijn we bereid om te zoeken (vooral met het steeds groeiend aantal mogelijkheden die beschikbaar zijn) naar andere manieren om onderwijs aan te bieden. Mijn voorbeeldjes in mijn blog waren misschien niet zo gelukkig gekozen, maar dat was in wezen wat ik bedoelde. Ook is het niet zo dat freinetonderwijs enkel goed is voor kinderen die reeds in een beschermd milieu opgroeien, helemaal niet. Als je de ontstaansgeschiedenis van dit soort onderwijs kent, dan weet je dat het juist de bedoeling was van Freinet om die kinderen die uit de boot vielen aan boord te proberen te houden (of theorie en praktijk vandaag de dag nog zo mooi samenvallen is dan weer een andere vraag). Het is wel zo dat binnen de freinetbeweging luidop de vraag gesteld wordt (hoop ik toch, want ik ben er ondertussen alweer een tijdje uit) of we ons eigenlijk wel zo gewillig moeten neerleggen bij een maatschappijmodel (en een economische realiteit) waar de druk om te presteren steeds groter wordt, m.a.w., moeten wij onze leerlingen niet een beetje kritische zin meegeven, opdat zij later een model waar heel wat mensen niet kunnen in meedraaien zouden durven in vraag stellen. Ik geef toe, ook binnen die beweging durven de meningen hierover wel eens verschillen, maar dat maakt het ook klas_truizo boeiend. Tenslotte moet er mij nog van het hart dat ik een beetje moeite heb met de termen “zwakke” en “sterke” leerlingen die ik hier en daar nog zag opduiken. Elke persoon, dus ook elk kind heeft zijn/haar eigen capaciteiten, en daar mag geen waardeoordeel aan gekoppeld worden. We moeten gewoon proberen elk kind te begeleiden volgens de noden dat het heeft, en dat kan in sommige vallen inderdaad ook betekenen dat we meer structuur moeten aanbieden. Eén ding moet ik Marc Hullebus alvast nageven, hij is er duidelijk in geslaagd een debat op gang te brengen, en dat is op zich heel verdienstelijk.

21:54 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marc hullebus, freinet, onderwijs, kennis |  Facebook |