01-04-07

Over wie bovenop ligt

afrika1Vrijdag was het equal pay day, een initiatief van de progressieve vrouwenbeweging en de ABVV-vrouwen. Daarmee willen ze de ongelijkheid van verloning die er nog is tussen mannen en vrouwen aanklagen. Een terechte bezorgdheid, en aangezien voor deze ongelijkheid verschillende redenen kunnen aangebracht worden zal daarrond vermoedelijk nog heel wat moeten gediscussieerd worden vooraleer we tot een oplossing zullen komen. Dit weekend lees ik het verschrikkelijke relaas van de situatie van vrouwen in Afrika die door mannelijk seksueel geweld steeds meer klappen krijgen. “Aids gaat over wie bovenop ligt”, een probleem van een gans andere orde, maar waarbij de vrouw opnieuw het slachtoffer is.

 

Door deze vergelijking te maken wil ik uiteraard de eisen van de vrouwenbeweging niet minimaliseren, want het is inderdaad niet normaal dat een deel van de bevolking die evengoed zijn bijdrage levert aan de economie daarvoor minder verloond wordt. Maar het is toch wel zo dat bij het lezen van zoveel onrecht in Afrika we automatisch de bedenking maken dat zoveel vrouwen die oneindig veel leed moeten verduren eigenlijk weinig of nooit gehoord worden. Met andere woorden, “ons” probleem zal uiteindelijk wel opgelost geraken, over de situatie van de Afrikaanse vrouwen ben ik minder optimistisch.

 

Men moet wel van steen zijn als men geen krop in de keel krijgt bij het lezen van de getuigenis van een meisje van negen dat door een dertigjarige vriend van de familie verkracht werd : “Het doet nog steeds zo’n pijn van binnen”. Dan kan men niet anders dan afkeer en woede voelen tegenover die mannen die als roofdieren tewerk gaan. Op die manier proberen ze blijkbaar hun eigen frustraties en onmacht af te reageren. Want hoe moeilijk het misschien is, men moet ook kunnen onder ogen zien dat die agressie bij mannen ook ergens zijn oorzaak heeft, en zoals het artikel stelt is die oorzaak ergens te zoeken in frustratie, onmacht en krassen op de ziel. Het is pijnlijk om vast te stellen, maar als mannen zich waardeloos voelen denken sommigen door een bepaalde onbegrijpelijke hersenkronkel dat ze door vrouwen te vernederen weer wat respect zullen terugwinnen.

 

In het artikel pleit men dan ook om ons eens te richten op mannen, in plaats van enkel te proberen vrouwen sterker te maken. Er zijn massa’s publicaties en initiatieven om te bekijken hoe vrouwen kunnen ondersteund worden, maar zoals Gethwane Makheye zegt, “wat baat het om te leren dat een vrouw nee moet zeggen, en dat ze moet eisen dat de man een condoom gebruikt als het gevolg daarvan is dat ze de ochtend daarop met blauwe plekken voor mijn deur staat”. Ook de mannen moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, enkel als het gedrag van mannen verandert kan men verwachten dat er daadwerkelijk iets aan de situatie van de vrouwafrika2en zal verbeteren. Vraag is natuurlijk hoe men iemand die opgegroeid is in een wereld van geweld, en daar duidelijk ook de littekens van draagt, kan duidelijk maken dat respect voor vrouwen van hem een veel mooier, en dus ook belangrijker (want daar draait het allemaal om) mens maakt.

  

Gelukkig zijn er ook nog andere mannen in het verhaal, mannen die het nochtans ook niet gemakkelijk hebben, maar die beseffen dat het veel beter is om te communiceren, uit te leggen , te luisteren en te zien. Laat ons hopen dat hun houding een voorbeeld kan worden voor andere mannen.

10:49 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mannen, geweld, vrouwen, aids |  Facebook |