08-01-07

Chantal en Groen!

foto%20chantal%20pauwelsIn een lezersbrief lees ik deze morgen dat het natrappen van Chantal Pauwels en Jan D’Haene naar Groen! “zeer petit” is. Dat mensen die zich onheus behandeld voelen op een bepaald ogenblik ook eens behoefte hebben om hun mening te ventileren lijkt me redelijk normaal, maar ik heb wel te weinig zicht op wat er achter de schermen bij Groen! gebeurd is om daar een mening over te hebben. Toch zeker wat Chantal Pauwels betreft. Langs de andere kant kan ik niet ontkennen dat ik bij het lezen van het interview met Chantal Pauwels af en toe een gevoel van herkenning had.

 

Zo kan ik me ook niet van de indruk ontdoen dat Groen! niet echt staat te springen om deel te nemen aan de macht. Het feit dat kartelvorming nog steeds zo goed als onbespreekbaar is omdat men kost wat kost een onafhankelijke koers wil varen zou op termijn wel eens de doodsteek voor deze partij kunnen zijn. Dat mensen van andere partijen ook wel eens goede ideeën kunnen hebben lijkt men bij Groen! moeilijk te kunnen toegeven, in die mate zelfs dat een partij die toch zeker op een aantal vlakken op dezelfde golflengte zit op bepaalde ogenblikken bijna verketterd werd. Ergens moet men een keuze kunnen maken, ofwel doet men aan politiek, en dan moet men vroeg of laat compromissen (die inderdaad soms moeilijk te slikken zijn) kunnen sluiten, ofwel blijft men een beweging, wat uiteraard ook waardevol kan zijn. Het is nu eenmaal zo dat men in de politiek maar zoveel kan wegen op de besluitvorming als het mandaat dat men van de kiezer gekregen heeft. Misschien hard, maar het is wel de realiteit.

 

Ook het steeds vasthouden aan dat eigen gelijk is iets dat herkenbaar is. Het is goed om overtuigd te zijn dat men goed bezig bent, en het is waar dat Groen! een partij is met een duidelijke visie, wat van de traditionele partijen niet altijd kan gezegd worden, hoewel ik er onmiddellijk wil aan toevoegen dat die visie zich nog (of opnieuw) veel te veel beperkt tot het milieubeleid. De keuze van de naam voor de partij op zich geeft eigenlijk al impliciet aan dat men in wezen een milieupartij is, hoewel er op sociaal-economisch vlak nood is aan een partij die antwoorden kan formuleren op de huidige economische realiteit waar andere partijen, ook diegenen die zich links of progressief noemen, niet veel kanttekeningen durven bij plaatsen. Nochtans lees ik in een artikel over maatschappelijk verantwoord ondernemen letterlijk : “Veel zichzelf progressief noemende milieubewuste mensen en organisaties blijken het marktkapitalisme nog steeds als deel van de oplossing te zien in plaats van deel van het probleem.” Toch iets waar men als groene partij eens een boompje zou kunnen over opzetten lijkt me. Maar ik dwaal af. Een duidelijke visie hebben is goed, maar teveel vasthouden aan dat eigen gelijk maakt het bijzonder moeilijk om met mensen samen te werken, en dat brengt me terug op het willen of kunnen deelnemen aan het beleid.

 groen

Dit eerste bericht op mijn blog in 2007 klinkt misschien wat negatief over Groen!, maar eigenlijk is mijn reactie eerder ingegeven door een zekere bezorgdheid over de toekomst van deze partij. Op het einde van het interview verwijst Chantal Pauwels naar de situatie bij volkswagen Vorst. Het is inderdaad zo dat, als we iets willen doen tegen dat ongebreideld economisch liberalisme, we een partij als Groen! nodig hebben, desnoods in kartel met een partij die op sociaal-economisch vlak zwaarder kan wegen op de besluitvorming. 

22:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: groen, chantal pauwels, kartel, milieu |  Facebook |