22-09-07

Janssen Pharmaceutica

JanssenPharma_logoHet is genoegzaam bekend, de farmaceutische sector is een sector waar veel geld verdiend wordt. Indien men iemand uit die sector dan zonder blikken of blozen hoort beweren dat een kostenbesparing noodzakelijk is om de toekomst veilig te stellen, en dat dit jammer genoeg ook betekent dat er ontslagen moeten vallen doet dit toch wel de wenkbrauwen fronsen.

Tijdens de Goeiemiddag Show met Heidi Lenaerts woensdag laatstleden hoorde ik Paul D’Hoore een uitspraak doen die ik niet onmiddellijk van hem verwacht had. “Ik zal heel eerlijk zijn, de vermindering van het personeelsbestand bij Janssen Pharmaceutica heeft puur te maken met geld. De sector is gewoon om heel veel geld te verdienen, de aandeelhouders zijn dus ook gewoon om mooie winsten uitgekeerd te krijgen, en dat dreigt in het gedrang te komen, dus moet er bespaard worden”. Een mooie analyze van iemand die toch niet echt van linkse sympathieën kan verdacht worden, alleen lijkt hij daar niet echt problemen mee te hebben. Want een beetje later zegt hij : “Zo’n kostenbesparing is misschien pijnlijk, maar het is nu eenmaal nodig om het voortbestaan van het bedrijf niet in het gedrang te brengen”. Vermoedelijk ben ik maar een simpele ziel, maar ik begrijp niet waarom het feit dat men wat minder gigantische winsten maakt het voortbestaan van een bedrijf in het gedrang kan brengen. Het zal wel iets te maken hebben met aandeelhouders die kunnen afhaken, wat het aandeel zou doen zakken, en dus het bedrijf in moeilijkheden kan brengen. Maar dat is de logica van ons liberaal economisch model, en dit is een logica die ik niet kan en eigenlijk ook niet wil begrijpen. Een economie waarvan de (enige) motor het genereren van winst is zorgt ervoor dat werknemers de speelbal zijn van deze economie. Econoom David Larmuseau : “Tewerkstelling is van secundair belang. In 2003 maakte Janssen Pharmaceutica 335 miljoen euro nettowinst (... ) Die winst wordt overgedragen naar volgend jaar, zodat de aandeelhouders op elk moment zonder veel formaliteiten kunnen beslissen om het alsnog aan zichzelf uit te keren”. Er is ooit nog een tijd geweest dat men werknemers beschouwde als het echte kapitaal van een bedrijf. Die tijd lijkt nu verderaf dan ooit. Niet alleen kunnen mensen niet langer meer zeker zijn van hun job, soms gebeurt het ook dat men van vandaag op morgen plots bij een andere werkgever werkt (zie Nokia Siemens). Ik kan best aannemen dat hooggeschoolden die ook over de nodige flexibiliteit beschikken uiteindelijk niet veel problemen zullen hebben om een andere job te vinden, maar ik kan me goed voorstellen dat anderen nu een angstaanjagend diepe kloof zien, zelfs al probeert men hen ervan te overtuigen dat die kloof gemakkelijk kan overbrugd worden.

De vorige opmerking geldt voor gans ons economisch model, maar de farma-sector is toch wel een sector apart. Eigenlijk kan men gerust van een perverse situatie spreken. Graag wil ik nog eens Paul D’Hoore citeren : “Het probleem is dat er een aantal patenten binnenkort zullen vervallen. Het is inderdaad zo dat de sector bijna schandalig veel geld verdient als een nieuw product op de markt komt, maar dat duurt wel niet lang”. Blijkbaar heb ik een ander idee over wat niet lang is, want tot mijn verbazing blijkt “niet lang” 30 jaar te zijn. 30 jaar schandalig veel winst maken, en dat op de kap van zieke mensen, ik wist niet waar ik het had. De farma-sector kan gemakkelijk de prijzen hoog houden omdat mensen nu eenmaal hun producten nodig hebben, en bovendien worden heel wat van die producten grotendeels terugbetaald. We kennen ook allemaal de discussie rond generische producten, meer specifiek rond de geneesmiddelen tegen HIV/aids waarbij de farma-industrie zich heftig verzette tegen de verspreiding van goedkopere producten in Afrika. Soms zijn mensen echt gewetenloos als ze vrezen dat hun winsten in het gedrang kunnen komen.

Ook lijkt het me vreemd dat men dat verlies aan patenten wil opvangen door te besparen. Ik dacht dat men daarop best anticipeerde door te investeren in onderzoek en ontwikkeling (dus in mensen), zodat men in de toekomst nieuwe producten op de markt kan brengen. Ondertussen heeft het bedrijf wel al benadrukt dat er relatief weinig onderzoekers zullen moeten afvloeien, maar meer “ondersteunend personeel”. De ervaring leert mij dat het gevolg daarvan wel is dat men als werknemer veel meer zelf moet uitzoeken hoe men de randvoorwaarden om zijn job uit te voeren kan vervullen, wat uiteraard niet ten goede komt aan de efficiëntie. Eens te meer lijkt men hier opnieuw toe te geven aan de kortzichtige houding van aandeelhouders die bang zijn dat hun winsten zullen dalen.ontslagl

En wat te denken van de reactie van onze regering op dit bericht ? “We betreuren het banenverlies, maar we begrijpen dat een kostenbesparing nodig was”. Onze politici hebben heden ten dage natuurlijk heel andere dingen aan hun hoofd (Fronsen), maar het toont toch wel aan dat er weinig hoop is dat de politiek in de nabije toekomst zal proberen om wat greep te krijgen op deze doldraaiende economie.

16:32 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: janssen pharmaceutica, winst, ontslag, kostenbesparing |  Facebook |