29-07-07

De doping show

vinokourov_GDe gebeurtenissen van vorige week rond het dopinggebruik in de tour en het feit dat wielrennen zowat de enige sport is waar ik wel eens tijd wil voor vrijmaken nopen tot een bericht op mijn blog. Niet dat ik denk dat ik nog veel toe te voegen heb aan de vele visies die hieromtrent de ronde doen, maar toch... Ik moet toegeven dat deze ganse show mij enerzijds moedeloos maakt en langs de andere kant voel ik me verschrikkelijk bekocht, want ook ik was zo naief om te geloven dat het ooit wel weer goed zou komen met de wielersport.

Heeft het te maken met mijn verre “roots” die in de Westhoek liggen, en waar zoals bekend de wielersport (veel meer dan het voetbal) fanatiek gevolgd wordt, of is het omdat ik opgegroeid ben tijdens de gloriejaren van Eddy Merckx, maar wielrennen is iets dat me nog steeds redelijk nauw aan het hart ligt. Zelf spring ik ook graag eens op de fiets, en als ik alleen ben durf ik wel eens het onderste uit de kan te halen. Daardoor wordt het iets gemakkelijker om inzicht te krijgen in het verloop van een wedstrijd, de bedoeling van bepaalde tactieken of de (moeilijke) situatie waarin een renner kan terechtkomen. Zoals met elke sport wordt het pas echt boeiend als duidelijk blijkt dat  sportbeoefenaars ook maar mensen zijn, met hun goede en minder goede dagen (of periodes). Paradoxaal genoeg is het bijzonder moeilijk om niet euforisch te worden als we iemand boven zichzelf zien uitstijgen. Terwijl we in de grond wel weten dat dit eigenlijk niet kan, of toch niet in die mate zoals we soms zien gebeuren. We weten allemaal dat het niet mogelijk is dat iemand de ene dag een zware inzinking heeft, en de andere dag de concurrentie op een hoopje rijdt. Ook dat het niet normaal is dat iemand die altijd al “gestunteld” heeft bij het tijdrijden plots spectaculaire vorderingen blijkt gemaakt te hebben. En laat ons eerlijk zijn, iemand die jaren aan een stuk torenhoog boven de concurrentie uitsteekt (waarvan achteraf blijkt datRasmussen ook die stimulerende middelen heeft genomen) kan dit ook niet op eigen kracht gedaan hebben. Vooral wat spectaculaire inzinkingen (zo menselijk en zo herkenbaar) betreft is het duidelijk : als het vat leeg is, is het leeg. In het beste geval kan een mens de dag na een inzinking nog proberen de schade te beperken, maar eigenlijk is het meestal zo dat het vanaf dan alleen maar van kwaad naar erger gaat. Zo hebben Indurain, Hinault, Fignon, en zelfs de grote Eddy Merckx aan de lijve ondervonden. Nu beginnen we ons natuurlijk af te vragen of hun inzinkingen eigenlijk niet meer te maken hadden met het feit dat de dopingproducten niet meer werkten, dan dat deze renners “clean” zouden gereden hebben.

Meer en meer duiken er ook vragen op naar de rol van de pers in deze hele zaak. Tijdens het debat op “Terzake” donderdagavond bleef Peter Vandermeersch (De Standaard) erbij dat we moeten blijven berichten over wielrennen, omdat we op die manier ook meehelpen om het dopinggebruik te bestrijden. Dit kan misschien wel kloppen voor de berichtgeving in kranten, omdat men daar meer objectief en vanop afstand een aantal zaken kan becommentariëren, maar ik heb toch mijn twijfels of de rechtstreekse reportages niet beter gestopt zouden worden. Tenslotte is het dank zij deze reportages dat sponsors aangetrokken worden om hun geld in deze sport te investeren. Indien de wedstrijden echter niet meer op TV (en op de radio) zouden komen zouden ze niet meer zo geneigd zijn veel geld in de wielrennerij te stoppen, wat uiteraard onmiddellijk gevolgen zou hebben voor de renners, want dan staat hun broodwinning op het spel. Ik denk als de keuze gemaakt moet worden tussen geen doping of helemaal niet meer aan de bak komen de keuze misschien snel zou gemaakt zijn. Maar er is met dit circus uiteraard veel geld gemoeid, en dat maakt het natuurlijk bijzonder moeilijk om iedereen op dezelfde lijn te krijgen. Als een Verhofstadt en een Leterme zoveel moeite doen om de tour naar Vlaanderen te krijgen, dan zal dat wel zijn redenen hebben.

Gisteren zag ik toevallig de (voortreffelijke) film “Festen” opnieuw, en hoewel het thema uiteraard totaal verschillend is zag ik onbewust toch bepaalde gelijkenissen in de houding van mensen. Terwijl er verschrikkelijke waarheden aan het licht komen doet iedereen alsof er niets aan de hand is, en feest men vrolijk verder. De hypocrisie ten top, en dat is in deze tour niet anders. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe de sportjournalisten de dag van de laatste tijdrit nog steeds bleven doen alsof dit de spannendste tour in jaren is. Hoe kunnen die mensen nu doen alsof er niets gebeurd is en kunnen zij zonder scrupules blijven meewerken aan deze totaal ongeloofwaardige show ?  Dat we in godsnaam met zijn allen de ronde de rug toedraaien, dat is de enige goede houding na al hetgeen wat er weer aan het licht is gekomen.story_doping

Maar terwijl velen zich terecht afvragen waarom wielerliefhebbers zich blijven vergapen aan de ronde kan men zich ook de vraag stellen hoeveel er zich binnenkort zullen vergapen aan de olympische spelen. Nochtans zijn er redenen genoeg om aan te nemen dat bepaalde prestaties daar ook niet zonder dopinggebruik zullen tot stand komen. Of geldt in deze sporten misschien de stelregel “wat niet weet, niet deert” ? Want ik ben er ondertussen wel van overtuigd, van zodra je te maken hebt met competitie (vooral als er veel geld mee gemoeid is) is doping niet veraf meer.

12:56 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: doping, wielrennen, hypocrisie, circus |  Facebook |