06-05-07

Graaitaks

DETOPMANAGERTer gelegenheid van 1 mei kwam het ABVV met het voorstel om de buitensporig hoge lonen aan te pakken door er een graaitaks op te heffen. Het voorstel zelf lijkt me niet echt haalbaar en zou vermoedelijk toch zijn doel voorbijschieten, maar door dit voorstel te lanceren komen de onaanvaardbare hoge lonen van topmanagers wel op de politieke agenda, en dat was hoog tijd.

 

Dat ik de graaitaks niet zo’n goed idee vind komt omdat ik denk dat men toch wel weer een achterpoortje zou vinden om die te ontlopen. Door middel van allerlei fiscale hoogstandjes zou men er toch wel weer in slagen om zich van inkomsten te verzekeren die aan die taks zouden ontkomen. Bovendien vind ik dat we eerder een mentaliteitswijziging moeten nastreven waarbij men het belang van winst en groei ondergeschikt maakt aan menselijk en duurzaam ondernemen.

 

Na het voorstel van het ABVV kwam Verhofstadt prompt met een tegenvoorstel : laat de werknemers ook meegenieten van de winsten in plaats van bijkomende belastingen te heffen. Ik vermoed dat hij denkt dat de hoge lonen daardoor wat zullen afgetopt worden omdat de winst dan memoneyer zou gespreid worden. In theorie klinkt dit wel niet slecht, alleen vrees ik dat die typisch liberale gedachtengang redelijk naief is. Is het niet zo dat het nu ook al zo is dat het mooie plaatje dat een bedrijf aan de aandeelhouders toont plots veel minder rooskleurig wordt als men de resultaten aan de werknemers voorlegt ? We hebben het al regelmatig meegemaakt dat we, nadat er eerst berichten verschenen waren van de mooie resultaten van een bedrijf, plots moeten horen dat het toch allemaal niet zo meevalt, en dat er dus geen ruimte is voor loonsverhoging of bonussen. Mij maak je dus niet wijs dat dit nu plots zou veranderen, ik denk dat werkgevers altijd wel een uitleg zullen vinden waarom er toch niet veel ruimte is voor extraatjes, zelfs nadat men mooie winsten heeft kunnen voorleggen.

 

Erger nog, als we het voorstel van Verhofstadt volgen vrees ik dat we dan voorgoed vertrokken zijn om meer variabele verloning in te voeren waardoor de vaste verloning meer en meer onder druk zal komen te staan. Nu interim-arbeid een steeds hogere vlucht begint te nemen, en werknemers dus steeds minder werkzekerheid hebben zullen mensen die wel vast werk hebben in de toekomst misschien ook al niet meer zeker zijn van een vast loon. Ik kan me voorstellen dat werkgevers dromen van een zo klein mogelijk vast gedeelte in de verloning, want met het variabele gedeelte kan men alle kanten uit (zie hoger). Het voorstel om werknemers ook aandelen te geven van het bedrijf waarin ze werken doet mij trouwens ook rillingen krijgen. Een situatie dat werknemers in een bedrijf instemmen met een reorganisatie waardoor een aantal collega’s moeten afvloeien omdat hun aandelen dan de lucht ingaan lijkt me dan niet denkbeeldig. Trouwens, aandelen geven lijkt me een nieuwe manier om een werknemer meer te binden aan een bedrijf en/of te laten dansen naar de pijpen van het management. Want het zou toch in ons eigen belang zijn om harder te werken, flexibeler te zijn of zonder morren de directieven van het management uit te voeren als we daardoor de waarde van onze aandelen kunnen verhogen, toch ?

 

profitDan leek het voorstel van de sp.a me nog het meest interessant, maak de verloning transparant zodat we met open kaart de ongelijkheden kunnen bespreken. Gisterenmorgen las ik echter in de krant dat juist door lonen kenbaar te maken de toplonen nog meer de hoogte in gaan. Want doordat men weet hoeveel men bij een ander kan verdienen zien bedrijven zich soms verplicht om hun toplonen op te trekken om te verhinderen dat hun managers zouden gaan lopen.

 

De kern van het probleem is natuurlijk dat we nu eenmaal in een economisch systeem terechtgekomen zijn waar alles draait om winst, groei en zoveel mogelijk geld verdienen. Iemand die afkomt met begrippen als liefde voor het vak, hart voor het bedrijf of welzijn van werknemers loopt het risico uitgelachen te worden. Werkgevers die getuigen van een langetermijnvisie, waarvoor de continuiteit van het bedrijf en het welzijn van de werknemers centraal staan mogen voor mijn part wel veel geld verdienen. Ik heb echter zo’n sterk vermoeden dat dergelijke managers in de eerste plaats nog moeilijk te vinden zijn, en dat die bovendien net veel minder met hun loonzakje bezig zijn.

 profit2

Toch blijft het voor mij nog steeds onduidelijk hoe het komt dat men zelfs binnen het bestaande systeem bereid is om die managers steeds meer te bieden. Als ik morgen bij een sollicitatie zou vertellen dat mijn eerste motivatie om te solliciteren het hoge loon is dat ik zou verdienen, dan vrees ik dat ik niet veel kans zou maken. Merkwaardig dat dit voor topmanagers blijkbaar wel lukt. Uiteraard heeft dat veel te maken met het geloof dat zo’n managers ervoor zullen zorgen dat winsten en aandelen nog meer zullen stijgen. Een vicieuze cirkel als je het mij vraagt.

10:22 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: graaitaks, toplonen, winst, verloning |  Facebook |