01-04-07

Over wie bovenop ligt

afrika1Vrijdag was het equal pay day, een initiatief van de progressieve vrouwenbeweging en de ABVV-vrouwen. Daarmee willen ze de ongelijkheid van verloning die er nog is tussen mannen en vrouwen aanklagen. Een terechte bezorgdheid, en aangezien voor deze ongelijkheid verschillende redenen kunnen aangebracht worden zal daarrond vermoedelijk nog heel wat moeten gediscussieerd worden vooraleer we tot een oplossing zullen komen. Dit weekend lees ik het verschrikkelijke relaas van de situatie van vrouwen in Afrika die door mannelijk seksueel geweld steeds meer klappen krijgen. “Aids gaat over wie bovenop ligt”, een probleem van een gans andere orde, maar waarbij de vrouw opnieuw het slachtoffer is.

 

Door deze vergelijking te maken wil ik uiteraard de eisen van de vrouwenbeweging niet minimaliseren, want het is inderdaad niet normaal dat een deel van de bevolking die evengoed zijn bijdrage levert aan de economie daarvoor minder verloond wordt. Maar het is toch wel zo dat bij het lezen van zoveel onrecht in Afrika we automatisch de bedenking maken dat zoveel vrouwen die oneindig veel leed moeten verduren eigenlijk weinig of nooit gehoord worden. Met andere woorden, “ons” probleem zal uiteindelijk wel opgelost geraken, over de situatie van de Afrikaanse vrouwen ben ik minder optimistisch.

 

Men moet wel van steen zijn als men geen krop in de keel krijgt bij het lezen van de getuigenis van een meisje van negen dat door een dertigjarige vriend van de familie verkracht werd : “Het doet nog steeds zo’n pijn van binnen”. Dan kan men niet anders dan afkeer en woede voelen tegenover die mannen die als roofdieren tewerk gaan. Op die manier proberen ze blijkbaar hun eigen frustraties en onmacht af te reageren. Want hoe moeilijk het misschien is, men moet ook kunnen onder ogen zien dat die agressie bij mannen ook ergens zijn oorzaak heeft, en zoals het artikel stelt is die oorzaak ergens te zoeken in frustratie, onmacht en krassen op de ziel. Het is pijnlijk om vast te stellen, maar als mannen zich waardeloos voelen denken sommigen door een bepaalde onbegrijpelijke hersenkronkel dat ze door vrouwen te vernederen weer wat respect zullen terugwinnen.

 

In het artikel pleit men dan ook om ons eens te richten op mannen, in plaats van enkel te proberen vrouwen sterker te maken. Er zijn massa’s publicaties en initiatieven om te bekijken hoe vrouwen kunnen ondersteund worden, maar zoals Gethwane Makheye zegt, “wat baat het om te leren dat een vrouw nee moet zeggen, en dat ze moet eisen dat de man een condoom gebruikt als het gevolg daarvan is dat ze de ochtend daarop met blauwe plekken voor mijn deur staat”. Ook de mannen moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, enkel als het gedrag van mannen verandert kan men verwachten dat er daadwerkelijk iets aan de situatie van de vrouwafrika2en zal verbeteren. Vraag is natuurlijk hoe men iemand die opgegroeid is in een wereld van geweld, en daar duidelijk ook de littekens van draagt, kan duidelijk maken dat respect voor vrouwen van hem een veel mooier, en dus ook belangrijker (want daar draait het allemaal om) mens maakt.

  

Gelukkig zijn er ook nog andere mannen in het verhaal, mannen die het nochtans ook niet gemakkelijk hebben, maar die beseffen dat het veel beter is om te communiceren, uit te leggen , te luisteren en te zien. Laat ons hopen dat hun houding een voorbeeld kan worden voor andere mannen.

10:49 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mannen, geweld, vrouwen, aids |  Facebook |

11-02-07

Zinloos geweld

zinloos_R453oNaar aanleiding van de steekpartij vorige week voelden heel wat mensen zich geroepen  om hun mening te ventileren over de oorzaken van dat “zinloos geweld”. De meningen waren uiteenlopend, en sommige uitspraken waren aanleiding tot opvallende misverstanden.

 

Zo blijkt de uitzending “morgen beter” van maandagavond nogal wat kwaad bloed gezet te hebben bij VTM-directeur Eric Goens. Ikzelf heb de uitzending niet gezien, maar wel hoorde ik het interview met Gui Polspoel op Studio Brussel de dag nadien, en ik moet eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie ook de indruk kreeg dat Polspoel insinueerde dat mede door VTM het geweld in de maatschappij was toegenomen. Uiteindelijk wou Polspoel alleen maar aangeven dat er sedert de komst van VTM veel meer aandacht is voor geweld in de berichtgeving (ook op de VRT), waardoor we de perceptie krijgen dat er meer geweld is in de maatschappij, wat het angstgevoel alleen maar versterkt. Ook criminologe Cathy Brolet is van mening dat mediatisering alleen maar bijdraagt tot een valse indruk dat onze maatschappij er gevaarlijker op geworden is. We kunnen er inderdaad niet omheen, meer en meer halen sensationele berichten het journaal ten koste van meer inhoudelijke berichtgeving, een evolutie die ik alleen maar kan betreuren.

 

american_dreamVande Lanotte geeft toe dat de politiek niet de indruk moet wekken dat we dergelijke drama’s kunnen voorkomen, en in zijn zoektocht naar mogelijke oorzaken haalt hij een mogelijk groeiend angstgevoel bij de jongeren aan. Ook stipt hij aan dat er misschien teveel druk is op de jongeren, volgens mij een interessante denkpiste om eens verder te onderzoeken. In een maatschappij waar volwassenen soms nog moeilijk kunnen standhouden is het logisch dat jongeren het ook niet al te gemakkelijk hebben. Het idee van de “American dream” die via de neo-liberale ideologie ook hier meer en meer opgang maakt wil ons namelijk allemaal doen geloven dat “the sky the limit” is als we maar genoeg ons best doen. Wat moeten jongeren dan wel voelen als het bij hen toch niet al te goed blijkt te lukken ?

 

Een belangrijke bijdrage was ook de analyse van Peter Adriaenssens die wat moeite had met de vaststellingen in de media dat de geweldpleger een “doodgewone jongen uit een doodgewoon gezin” is. Terecht merkt hij op dat iemand die tot dergelijke extreme vorm van geweld in staat is niet als “doodgewoon” kan omschreven worden, waarmee hij wil aangeven dat iemand doodsteken absoluut niet normaal is. Om zoiets te doen moet er al een traject afgelegd zijn, misschien onmerkbaar voor de omgeving, maar als men dieper graaft komt men altijd wel terecht bij dingen die ooit verkeerd gelopen zijn. Door te blijven benadrukken dat het hier om een doorsnee jongen gaat krijgt de maatschappij opnieuw een verkeerd signaal, waardoor mensen zich beginnen af te vragen of we nu ook al bang moeten zijn voor “gewone” mensen.jongeren_groot

 

En zoals altijd bij dergelijke gebeurtenissen is er altijd wel iemand die moet komen zwaaien met termen als “waarden en normen”. Dit keer is het Hilde Kieboom die in haar bijdrage in “De Gedachte” dit thema aankaart. Telkens ik iemand hoor beweren dat men vroeger meer waarden en normen bijbracht vraag ik me af of een pak rammel als een kind iets verkeerd gedaan had dan zoveel “waarden en normen” bijbracht ? Of als het antwoord “daarom” op een waarom-vraag zoveel meer duidelijkheid bracht voor jongeren ? Het enige wat in deze context misschien wel een rol kan spelen is dat er steeds minder tijd is om naar jongeren te luisteren, omdat we allemaal zo druk bezig zijn om te zoeken hoe we onszelf zoveel mogelijk kunnen realiseren, terwijl jongeren nog volop aan het zoeken zijn hoe ze in godsnaam aan die zelfrealisatie kunnen beginnen. In diezelfde context was de column van Bernard Dewulf een duidelijke vingerwijzing naar de voorbeeldfunctie van volwassenen, waarbij hij de link maakt met verkeersagressie en met subtiel geweld dat aanleiding kan geven tot frustraties en wraakgevoelens. Ik vraag me ook af welk signaal we als volwassenen geven als een grote groep mensen er blijkbaar geen probleem mee heeft dat iemand een vluchtende inbreker in de rug schiet.

 

Ten slotte ga ik volledig akkoord met Cathy  Brolet dat het begrip “zinloos geweld” een verschikkelijk ongelukkige term is. Hoog tijd om eens een ander woord te vinden voor geweld dat absoluut onbegrijpelijk is, want ondertussen zouden we nu toch allang moeten weten dat geweld nog nooit iets opgelost heeft, in een beschaafde maatschappij zou iedereen er dus moeten van overtuigd zijn dat geweld altijd zinloos is.

12:01 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geweld, jongeren, media |  Facebook |