30-09-07

Birma/Myanmar

birmaVelen volgen bezorgd de recente verontrustende ontwikkelingen in het Aziatische land Myanmar (of is het nu Birma ?) die uiteindelijk geleid hebben tot schietpartijen van het leger met een aantal doden als gevolg. Zelfs Laura Bush heeft onlangs ontdekt dat de toestand er niet echt rooskleurig is, en heeft een tijdje geleden Ban Ki-moon aangemaand om dit aan te kaarten in de VN met de vraag om het bewind aan de kaak te stellen. Als men weet dat er in dat land reeds sedert 1962 een militair schrikbewind gevoerd wordt is dat zeker niets te vroeg. Toch slaagde de VN er deze week niet in om een krachtig signaal de wereld in te sturen, onder meer omdat China dwars lag.

Na het aftreden van generaal Ne Win in 1988 ging het van kwaad naar erger. Toen het volk op straat kwam om de democratie te eisen volgde een nieuwe militaire coup. Aangezien Aung San Suu Kyi (toevallig in het land om voor haar zieke moeder te zorgen) de leiding nam van deze democratiseringsbeweging werd ze in 1989 onder huisarrest geplaatst. Reeds meer dan 18 jaar wordt deze vrouw van haar vrijheid beroofd, gewoon omdat zij opkwam (en nog steeds opkomt) voor democratie. Al die tijd leeft ze ook gescheiden van haar familie, haar man overleed in 1999 zonder dat ze hem ooit nog gezien heeft. Een schrijnend onrecht waar de internationale gemeenschap veel te weinig aandacht voor heeft.

aungReeds in 1991 verscheen het boek “Vrij van angst”, uitgebracht door haar man, met een verzameling van artikels waardoor we een heel goed beeld krijgen van deze bijzondere vrouw. In het eerste deel van het boek komt zij naar voren als een strijdbaar pleitbezorgster voor democratische rechten van het Birmeese volk. Het tweede deel is samengesteld uit artikelen die zij voor haar gevangenneming schreef, en die handelen over haar vader (leider van de Birmese nationalistische beweging in de jaren 1930-1940). Vooral het eerste deel van het boek, een verzameling van toespraken, brieven, interviews en artikels, is bijzonder boeiend omdat het vol staat met interessante  overwegingen. Een paar voorbeelden : “De onzekerheid van macht die gebaseerd is op dwang vertaalt zich in de noodzaak alle andere meningen te vermorzelen”. “De werkelijke manier om de rechtvaardigheid van een systeem te meten is te zien hoeveel bescherming het biedt aan de zwaksten”. Of kort maar krachtig : “Niet macht corrumpeert, maar angst”. Hoewel dit boek zoveel jaren terug werd geschreven loont het nog steeds de moeite om er af en toe een stukje in te lezen, want vele onderwerpen zijn nog steeds bijzonder actueel. Deze ogenschijnlijk frêle vrouw houdt dus al meer dan 18 jaar stand, en dat is op zijn zachtst uitgedrukt bijzonder moedig en bewonderenswaardig. Haar essays getuigen van een grote intelligentie waaruit ze blijkbaar ook de kracht haalt om steeds weer de aanvallen op haar integriteit te weerstaan. Bovendien blijft ze oproepen tot verzet, en vooral het feit dat ze steeds benadrukt dat dit geweldloos moet gebeuren verdient respect. Blijkbaar deelt de bevolking die momenteel op straat komt haar overtuiging, want van geweld van de kant van de opstandelingen is er momenteel nog geen sprake. Het pijnlijke is dat de wereld pas lijkt wakker te schieten als de kans op een gewelddadig conflict groter wordt, want gedurende al die jbirma_wararen werd er bijzonder weinig over dit land bericht. Met uitzondering van de nobelprijs voor de vrede die Aung San kreeg in 1991 en af en toe een kort bericht in de pers zijn de nieuwsberichten over dit land bijzonder schaars.

Het wordt dus hoog tijd dat er vanuit de internationale gemeenschap een krachtige boodschap komt. Misschien kunnen we inderdaad die bedrijven die belangrijke handelsrelaties onderhouden met Birma oproepen om die betrekkingen stop te zetten. Wat zeker onmiddellijk zou moeten stoppen zijn de wapenleveringen die blijkbaar al die jaren dat het volk onderdrukt werd ongestoord verder konden gaan. Want zonder wapens kan een regime ook niet op haar volk schieten.

10:36 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: democratie, geweldloos verzet, birma, aung san suu kyi |  Facebook |

29-04-07

Geloof in de democratie

segolene-royale“Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel”, luidt het gezegde. Laat ons hopen dat dit, althans wat verkiezingen betreft, bewaarheid mag worden. Want tijdens de voorronde van de Franse verkiezingen vorige zondag was het wel duidelijk, de Fransen hebben hun geloof in politiek en democratie teruggevonden.

 

Niet minder dan 87 procent van de ingeschreven kiezers zou een stem uitgebracht hebben, wat een absoluut record is in de naoorlogse geschiedenis. In een land waar er geen kiesplicht is kan dit wel tellen. Maar niet alleen het hoge aantal kiezers was opmerkelijk, nog belangrijker was de motivatie waarom de kiezers zo massaal waren komen opdagen. Blijkbaar wou men kost wat kost de “uitschuiver” van 5 jaarSarkozy geleden, toen extreem rechts met Le Pen een spectaculaire uitslag behaalde, definitief achter zich laten. En dat is duidelijk gelukt, want met 11% is de nederlaag van Le Pen een feit. Dat Le Pen daarop bijzonder bitter reageerde kan niemand echt verwonderen. Dergelijke demagogen leven op wolkjes als ze in de “winning mood” zijn,  maar eens het tij keert kunnen ze hun giftige ingesteldheid nog moeilijk verbergen.

 

Het belang van dit resultaat in Frankrijk mag niet onderschat worden, want de problemen waar men ginder mee kampt komen in meer of minder mate in vele andere landen van Europa ook voor. Die problemen waren dan ook de oorzaak dat de argwaan en kritiek op de politiek en democratische instellingen (mede gevoed door extreem-rechts) meer en meer toenam. Na een periode van besluiteloos reageren met voortdurende koersveranderingen en groeiende extremen lijkt men in Frankrijk nu weer op het juiste spoor te zitten, met een ware democratische vloedgolf. Het ziet ernaar uit dat een energiek en democratisch Frankrijk bereid is tot verandering, en gezien het belang van dit land binnen Europa kunnen we alleen maar hopen dat dit ook op Europees vlak zijn gevolgen heeft.     

 

Le PenNatuurlijk kunnen we de situatie in Frankrijk niet zomaar vergelijken met de situatie in Vlaanderen, maar toch zien we dat het de laatste tijd opvallend stil is rond de persoon van Filip Dewinter. Die houdt zich blijkbaar heel bewust uit het middelpunt van de belangstelling waar hij normaal gezien zo graag vertoeft. Dit zou er wel eens kunnen op wijzen dat hij ook al de bui ziet hangen, en dat hij absoluut wil vermijden dat zijn naam gekoppeld wordt aan een eventuele nederlaag van het VB bij de komende federale verkiezingen. Als zijn persoonlijke score dan wel hoog blijkt te zijn zou de macht wel eens snel kunnen wisselen binnen het VB.

 

DillenMet het overlijden van de stichter van het VB is er natuurlijk wel een klein risico dat deze partij daar toch nog wat voordeel uit haalt. Alles hangt af van de manier waarop de media met dit nieuwsfeit omgaat. Laat ons hopen dat dit gewoon als een randfeit vermeld wordt, en dat men niet gaat uitpakken met een aantal reportages over de spectaculaire groei van zijn partij, want dat zou een aantal kiezers wel eens op gedachten kunnen brengen. Momenteel ziet het er wel naar uit dat de media voor één keer verstandig zullen reageren, want geef toe, iemand die het gepresteerd heeft om ons op te zadelen met zo’n gedrocht van een partij verdient het absoluut niet om veel aandacht te krijgen.

 

Graag wil ik afsluiten met de woorden van Jean-Marie Colombani, commentaarschrijver in “Le Monde” : Een energiek en democratisch Frankrijk dat bereid is tot verandering zal iets te vertellen hebben aan Europa. Laten we hopen dat die verandering begint met de sereniteit waarvan de Fransen blijk hebben gegeven.

10:53 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franse verkiezingen, democratie, extreem-rechts, europa |  Facebook |