08-12-06

Congo

lkabila

Eind mei 1997, één van de eerste zwoele avonden van dat jaar. Op de vooravond van de sinksenfeesten gaan er optredens (wereldmuziek) door in het begijnhofpark van Kortrijk, een festival georganiseerd door de Noord-Zuid raad. De hoofdact die avond is een groep uit Zaïre, en tijdens hun optreden (om middernacht) verandert de naam van hun land, en wordt het officieel Congo. Ik herinner me nog de euforie van de groepsleden wanneer de naamswijziging een feit is. Ze bewieroken de nieuwe leider Laurent Kabila en het is duidelijk dat deze mensen uit de grond van hun hart (samen met ons trouwens) hopen dat de situatie in hun land nu eindelijk zal verbeteren. We zijn nu bijna 10 jaar verder, en we weten ondertussen dat hun (en onze) hoop ijdele hoop is gebleken. De infrastuctuur is nog steeds een ramp, de rechtsstaat functioneert niet meer , de levensstandaard van de overgrote meerderheid van de bevolking zakte naar een nooit gezien dieptepunt , de corruptie tiert nog steeds welig en aan de conflicten (met ondermeer de moord op Laurent Kabila tot gevolg) komt maar geen einde. Vandaag is zoon Joseph Kabila de eerste democratisch verkozen president van Congo. Opnieuw durven we hopen dat

dem.reb.congo.kinshasa

met deze verkiezing de bevolking van dit land eindelijk een mooiere toekomst te wachten staat. Er zijn inderdaad voldoende aanwijzingen dat er dit keer toch een ernstige stap in de goede richting wordt gezet, maar ik denk dat Karel De Gucht terecht opmerkt dat we heel alert en voorzichtig moeten blijven. De Gucht heeft in het verleden al verschillende keren een beschuldigende vinger uitgestoken naar leiders die verantwoordelijk zijn voor corruptie en onfatsoenlijk bestuur in Afrika, en hoewel dit wel niet altijd even diplomatisch is denk ik ook dat we in het belang van de bevolking niet genoeg de leiders op hun verantwoordelijkheid kunnen wijzen. Voor heel wat NGO’s en ontwikkelingsorganisaties is het momenteel verschrikkelijk moeilijk werken in een land dat zo in puin ligt, degelijk bestuur is dus een eerste voorwaarde om het land er weer bovenop te kunnen helpen. Uiteraard moeten wij nu ook weer niet met het vingertje gaan zwaaien, en sancties gaan opleggen als de regering niet handelt zoals wij (westerlingen) het zouden willen. Of zoals Louis Michel terecht zegt, de leiders hebben ook het recht om fouten te maken. Langs de andere kant heb ik wel moeite met de uitspraak van Armand De Decker die enerzijds terecht zegt dat de bevolking op de eerste plaats komt, maar langs de andere vindt dat de leiders geen resultaten moeten kunnen voorleggen. Ik dacht jkabiladat het juist de plicht is van een  regering om verantwoording af te leggen tegenover de bevolking over wat er met de beschikbare middelen gedaan wordt. Als die beschikbare middelen ook voor een stuk vanuit ons land of Europa komen, denk ik dat we dan ook het recht hebben om mee een oogje in het zeil te houden. Uiteraard moeten wij niet bepalen op welke manier een land opnieuw kan opgebouwd worden, maar als we zien dat de handelingen van de leiders de bevolking niet ten goede komen, dan moeten we daar ook durven op reageren. Er is al veel te veel geld en tijd verloren gegaan, hoog tijd dat dit land (dat trouwens beschikt over heel wat natuurlijke rijkdommen) er weer bovenop geraakt.

20:44 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: congo, bestuur, hulp, kabila |  Facebook |