01-04-07

Over wie bovenop ligt

afrika1Vrijdag was het equal pay day, een initiatief van de progressieve vrouwenbeweging en de ABVV-vrouwen. Daarmee willen ze de ongelijkheid van verloning die er nog is tussen mannen en vrouwen aanklagen. Een terechte bezorgdheid, en aangezien voor deze ongelijkheid verschillende redenen kunnen aangebracht worden zal daarrond vermoedelijk nog heel wat moeten gediscussieerd worden vooraleer we tot een oplossing zullen komen. Dit weekend lees ik het verschrikkelijke relaas van de situatie van vrouwen in Afrika die door mannelijk seksueel geweld steeds meer klappen krijgen. “Aids gaat over wie bovenop ligt”, een probleem van een gans andere orde, maar waarbij de vrouw opnieuw het slachtoffer is.

 

Door deze vergelijking te maken wil ik uiteraard de eisen van de vrouwenbeweging niet minimaliseren, want het is inderdaad niet normaal dat een deel van de bevolking die evengoed zijn bijdrage levert aan de economie daarvoor minder verloond wordt. Maar het is toch wel zo dat bij het lezen van zoveel onrecht in Afrika we automatisch de bedenking maken dat zoveel vrouwen die oneindig veel leed moeten verduren eigenlijk weinig of nooit gehoord worden. Met andere woorden, “ons” probleem zal uiteindelijk wel opgelost geraken, over de situatie van de Afrikaanse vrouwen ben ik minder optimistisch.

 

Men moet wel van steen zijn als men geen krop in de keel krijgt bij het lezen van de getuigenis van een meisje van negen dat door een dertigjarige vriend van de familie verkracht werd : “Het doet nog steeds zo’n pijn van binnen”. Dan kan men niet anders dan afkeer en woede voelen tegenover die mannen die als roofdieren tewerk gaan. Op die manier proberen ze blijkbaar hun eigen frustraties en onmacht af te reageren. Want hoe moeilijk het misschien is, men moet ook kunnen onder ogen zien dat die agressie bij mannen ook ergens zijn oorzaak heeft, en zoals het artikel stelt is die oorzaak ergens te zoeken in frustratie, onmacht en krassen op de ziel. Het is pijnlijk om vast te stellen, maar als mannen zich waardeloos voelen denken sommigen door een bepaalde onbegrijpelijke hersenkronkel dat ze door vrouwen te vernederen weer wat respect zullen terugwinnen.

 

In het artikel pleit men dan ook om ons eens te richten op mannen, in plaats van enkel te proberen vrouwen sterker te maken. Er zijn massa’s publicaties en initiatieven om te bekijken hoe vrouwen kunnen ondersteund worden, maar zoals Gethwane Makheye zegt, “wat baat het om te leren dat een vrouw nee moet zeggen, en dat ze moet eisen dat de man een condoom gebruikt als het gevolg daarvan is dat ze de ochtend daarop met blauwe plekken voor mijn deur staat”. Ook de mannen moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, enkel als het gedrag van mannen verandert kan men verwachten dat er daadwerkelijk iets aan de situatie van de vrouwafrika2en zal verbeteren. Vraag is natuurlijk hoe men iemand die opgegroeid is in een wereld van geweld, en daar duidelijk ook de littekens van draagt, kan duidelijk maken dat respect voor vrouwen van hem een veel mooier, en dus ook belangrijker (want daar draait het allemaal om) mens maakt.

  

Gelukkig zijn er ook nog andere mannen in het verhaal, mannen die het nochtans ook niet gemakkelijk hebben, maar die beseffen dat het veel beter is om te communiceren, uit te leggen , te luisteren en te zien. Laat ons hopen dat hun houding een voorbeeld kan worden voor andere mannen.

10:49 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mannen, geweld, vrouwen, aids |  Facebook |

03-12-06

Aandacht voor wat echt belangrijk is.

afrika_o

Misschien lag het in de lijn van de verwachtingen dat ik iets over de toetreding van JM Dedecker bij de N-VA zou schrijven, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel zin heb om veel woorden vuil te maken aan iets wat voor mij eigenlijk een non-event is. Uiteraard had ik dit nieuws niet onmiddellijk verwacht, maar ik kan ook niet zeggen dat het me echt verraste. N-VA is rechts, Vlaams-nationalistisch en heeft een voorzitter die ook wel eens “recht(s) voor de raap is”, dus de link met JM Dedecker is ook weer niet zo ver te zoeken. Eigenlijk zou de CD&V hem moeten dankbaar zijn, want anders zaten ze misschien nog een hele tijd langer met een kartelpartner opgescheept die liever de weg van de confrontatie dan die van de toenadering bewandelt. Ondertussen stonden de kranten vrijdag wel vol van dat non-event, en ook het avondjournaal werd daardoor nog een groot stuk beheerst, terwijl het eigenlijk ook wereldaidsdag was waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht naar uitgaan. Dit is pas echt een probleem, en daar kan dan ook nooit genoeg media-aandacht aan besteed worden. Op Canvas zag ik de weinig hoopgevende reportage over aids weeskinderen in Zuid-Afrika waar ik wel even stil van werd. Daarmee vergeleken zinken onze zogenaamde “problemen” in het niets. Het is natuurlijk wel zo dat je je hier als kijker zo machteloos bij voelt, en vermoedelijk is dat de reden dat heel wat mensen liever wegkijken van dergelijke reportages, iets wat ik zelfs voor een stuk kan begrijpen.

Gelukkig verschijnen er af en toe ook eens berichten over initiatieven die wel hoopgevend zijn. Zo las ik met plezier het verslag over de jongeren van vzw Avanti die een jaar lang de boer op gingen om te zien wat er leeft in onze Vlaamse samenleving. Met de open, nieuwsgierige en vooral onbevooroordeelde houding die men gelukkig nog bij jongeren terugvindt hebben ze proberen te luisteren naar wat mensen in allerhande (soms weinig rooskleurige) situaties te vertellen hadden. Ik was dan ook heel tevreden dat ik de afsluitende debatten in de Kortrijkse budascoop heb kunnen bijwonen, want dit was  een organisatie waar ik mij petje voor afneem. Jonge mensen met een duidelijke interesse voor maatschappelijke problemen, die er dan ook nog in slagen om hun ervaringen op een professionele manier te communiceren (uiteraard met de nodige ondersteuning), het doet me veel plezier. Ook sprong ik een paar keer binnen op de geschenkenbeurs van de Kortrijkse Kortrijkwereldwinkel waar ik een bescheiden handje meehielp. Daar ben ik heel wat avanti_1mensen tegen het lijf gelopen die echt begaan zijn met mensen die minder fortuinlijk zijn op onze wereld (waaronder ook de kinderen in de reportage over aids), en daar ook concreet iets proberen aan te doen. Dergelijke ervaringen geven me opnieuw de energie om te blijven geloven dat we aan de vele ellende in de wereld toch een klein beetje kunnen verhelpen. En zoals we weten, alle beetjes helpen, en vele kleintjes maken een groot.

17:31 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aids, wereldwinkel, avanti, hoopgevend |  Facebook |