04-03-07

Doctor honoris causa

jkabila_300Een bericht dat vorige week een beetje tussen de plooien viel, maar waar toch nogal wat mensen een mening over hadden was de intentie van Flahaut om een militair eredoctoraat uit te reiken aan Kabila. Een bericht dat mij toch ook de wenkbrauwen deed fronsen.

 

Niet dat ik nu zoveel belang hecht aan alles wat zich in de militaire sfeer afspeelt, maar zo’n eredoctoraat mag toch als een belangrijk signaal gezien worden. En daar wringt toch wel het schoentje. Met zo’n titel wil Flahaut niets liever dan de banden met Congo weer sterker aanhalen, want met dit gebaar zou men toch duidelijk de indruk geven dat België volledig achter de aanpak van Kabila staan. Nog geen dag later werd Flahaut door de Vlaamse liberalen al flink op de vingers getikt, en moest men de koppen bij elkaar steken om alsnog een oplossing uit te werken, want niet alleen Verhofstadt en De Gucht waren woest, maar ook de professoren Luc De Vos en Emile Schweicher van de Koninklijke Militaire School waren over het voorstel van Flahaut niet te spreken. Probleem was dat men noch Kabila, noch de PS teveel mocht schofferen. Een  gemanoeuvreer waar De Crem weer op zijn gekende flauwe manier politieke munt probeerde uit te slaan. Zijn aanval vorige week op Flahaut en de PS, en onrechtstreeks ook op de paarse regering (want daar is het hem tenslotte om te doen) was ronduit belachelijk, maar dat neemt niet weg dat wat het eredoctoraat betreft hij toch wel een punt heeft.

 

flahautNog niet zolang geleden hoorde ik Gui Polspoel zeggen dat het toch wel eigenaardig was dat die ministers die het dichtst aanleunen bij de bedrijven die belang hebben bij een goede verstandhouding met Congo het meest pleiten om de plooien met het regime zo snel mogelijk glad te strijken. Een insinuatie die kan tellen, maar zoiets hardmaken is natuurlijk een andere zaak.

 

Feit is wel dat Kabila tot op heden nog niet bewezen heeft dat hij het beter zal doen dan zijn voorgangers, integendeel, hier en daar vangen we zelfs signalen op dat er uiteindelijk nog niet zoveel veranderd is. Het is niet omdat er verkiezingen zijn dat men kcongo2an spreken van democratie, maar voor sommigen zijn verkiezingen blijkbaar al voldoende om al onmiddellijk de wantoestanden uit het verleden te vergeten, en te doen alsof alles weer koek en ei is. Het lijkt er inderdaad soms sterk op dat een aantal mensen staat te popelen om zo snel mogelijk weer gemakkelijk toegang te krijgen tot de rijkdommen van het land. Dus ben ik ook voorstander om zo kritisch mogelijk de evolutie in Congo op te volgen, pas als men daadwerkelijk ziet dat het beleid echt een prioriteit maakt van de opbouw van het land kan men beginnen met de banden met het regime opnieuw aan te halen. Ondertussen kunnen we ons beter concentreren op ontwikkelinsprojecten waarvan we zeker zijn dat ze de bevolking ten goede komen.  

18:29 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flahaut, kabila, eredoctoraat |  Facebook |

25-02-07

Voedsel en CO2

co2Vorige week werd mijn aandacht getrokken door een bijdrage van Pierre Ozer en Dominique Perrin in “de Gedachte” (De Morgen) van donderdag 22 februari. Daarin werd een redelijk concrete link gemaakt tussen onze eetgewoontes en de uitstoot van CO2. Uiteraard weten we ondertussen wel dat het vervoer van voedsel de wereld rond zijn gevolgen heeft voor het milieu, maar als men één en ander op een rijtje zet is het toch wel confronterend.

 

Diezelfde dag las ik ook het artikel over onder meer Joris Vandenbroucke (Spirit) die zich fier op de borst klopte omdat hij voor een vlucht 8 euro extra betaalde dat besteed zal worden voor het onderhouden of aanleggen van 20 bomen. Als deze bomen 1 jaar kunnen groeien zal de belasting die hij met zijn vlucht op het milieu veroorzaakt heeft weer teniet gedaan worden. Klinkt wel mooi, maar ik vraag me dan toch af hoelang het zal duren vooraleer er geen plaats meer zal zijn om te wonen als voor elke passagier van elke vlucht 20 bomen zouden bijgeplant worden. Uiteraard vereenvoudig ik de zaken nu heel sterk, maar toch denk ik dat we misschien beter eens zouden kijken hoe we het aantal vluchten kunnen beperken, in plaats van eerst te vervuilen en dan te kijken hoe we die vervuiling teniet kunnen doen. Natuurlijk kunnen we de klok niet terugdraaien, maar het is een feit, als gevolg van de globalisering en delokalisatie hebben we toch wel een aantal bizarre situaties gecreëerd.

 langoustines

Het meest absurde is wel het verhaal van de langoustines die vanuit Schotland naar Thailand gevoerd worden om daar gepeld te worden, en dan opnieuw naar Europa getransporteerd worden om hier op ons bord te verschijnen. Misschien levert dit wel wat werk op in Azië, maar het betekent vooral minder kosten voor de westerse bedrijven die geen dure arbeidskrachten moeten betalen, en die vooral ook niet moeten opdraaien voor de milieukost.

 

Maar niet alleen de delokalisatie van de arbeid draagt bij tot het verhogen van de transport, ook de offshoring van diensten zorgt ervoor dat heel wat meer mensen met het vliegtuig onderweg zijn. Want hoewel een aantal zaken via zogenaamde “conference calls” kan geregeld worden kan men er toch niet van uit om af en toe eens ter plaatse te gaan om in de offshore-locaties mensen te gaan opleiden, of om mensen vanuit die offshore-locaties naar het land waar het bedrijf gelokaliseerd is over te vliegen omdat ze toch wat voeling zouden krijgen met de business.

 vliegtuig

Globalisering heeft een aantal aantrekkelijke aspecten, maar heeft ook heel wat nadelige gevolgen, onder meer dus voor het milieu. Het is natuurlijk zo dat het aangenaam is om producten naar hier te krijgen (of omgekeerd) die ter plaatse niet te verkrijgen zijn, en dat valt dus wel te verdedigen, maar over producten die evengoed dicht bij huis te krijgen zijn zouden we toch eens heel goed moeten nadenken. Daarom vind ik het voorstel van hogervernoemde heren om de afkomst en de reisweg dat een product afgelegd heeft te vermelden op de verpakking uitstekend, want daardoor zou de consument tenminste al de nodige informatie hebben om keuzes te kunnen maken. Keuzes die echter ook soms moeilijk kunnen zijn. Kiezen we bijvoorbeeld een bioproduct dat vanuit het zuiden van Frankrijk aangevoerd werd, of kiezen we voor minder bio, maar voor een product dat door de plaatselijk boer geproduceerd werd ?

 

Als fervente voorstander van het wereldwinkelmodel zit ik nog met een ander probleem : wat doen we met eerlijke producten die van heel ver komen, en waarvoor we eigenlijk een alternatief dichter bij huis hebben ? Uiteraard is het uitgangspunt hier verschillend, we brengen die producten niet naar hier om de consument te behagen, maar om de producenten in het Zuiden een menswaardig inkomen te bezorgen, en gezien de beperkte hoeveelheid in verhouding met de traditionele handel is die kost echt wel verwaarloosbaar, dus zoek ik hier misschien wel spijkers op laag water.

 Ep-straatsburg

Het is dus duidelijk, dit is een complex probleem waarvoor we geen pasklaar antwoord hebben. Maar het is absoluut noodzakelijk dat we hierover toch eens goed beginnen nadenken, en een aantal voor- en nadelen tegenover elkaar afwegen, want we kunnen er niet omheen, ons consumptiegedrag leidt soms tot een onverantwoorde belasting van het milieu. Bart Staes lanceerde voor het Europees Parlement reeds een aantal ideeën, een goede aanzet in de richting van een mogelijke vermindering van CO2 uitstoot. Alvast een betere aanzet dan het veralgemenen van taksen op verpakkingen omdat een CO2-taks een beetje te ingewikkeld is ....

 

Er loopt ook een petitie op het internet voor een duidelijke etikettering op de verpakking van intercontinentale goederen, mensen die willen tekenen kunnen dit op http://www.petitiononline.com/redplane/petition.html

11:31 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: co2, voedsel, vliegtuig, transport, taks |  Facebook |

18-02-07

Halal

halal2De gemoederen laaiden vorige week nogal hoog op nadat de ouders van kinderen in het Antwerps stedelijk onderwijs een brief ontvangen hadden met de mededeling dat uitsluitend halalvlees geserveerd zou worden op de bosklassen. Een interessant debat waarbij ik onwillekeurig moest denken aan een citaat van de hand van Mahatma Gandhi dat ik onlangs las : “Ik wil de vier kanten van mijn huis niet barricaderen of mijn ramen dichttimmeren. Ik wil dat de geest van alle culturen bij mij thuis zo vrij mogelijk waait. Maar ik weiger om wie of wat ook mijn huis te moeten verlaten”. Een woordje uitleg lijkt me hier wel gepast.

 

Veel mensen zijn tot op zekere hoogte wel bereid om zich verdraagzaam op te stellen tegenover andere culturen of religieuze overtuigingen. Wel kan de grens waar men het gevoel heeft dat men te ver gaat heel verschillend zijn van persoon tot persoon. Vraag is dus wanneer men het gevoel krijgt dat een grens overschreden wordt. Het antwoord is volgens mij dat mensen het moeilijk krijgen als ze het gevoel hebben dat ze de eigen gewoontes moet gaan aanpassen, of erger nog, dat ze de eigen principes moet beginnen verloochenen (en dus het gevoel krijgen dat ze “uit hun huis verjaagd worden”) in het belang van de verdraagzaamheid. Uiteraard heeft het stedelijk onderwijs in Antwerpen een kapitale fout gemaakt door mensen geen keuze meer te laten, maar er werd ook nogal fel gereageerd op halalvlees op zich, iets wat ik toch even van naderbij zou willen bekijken. Want als ik iets geleerd heb uit de vele reacties die ik vorige week gelezen heb, is dat desinformatie zo gemakkelijk kan leiden tot onnodige discussies. Discussies waarbij langs de ene kant geroepen wordt dan het een schande is dat kinderen vlees moeten eten van dieren die afgezien hebben, en langs de andere kant even luid respect geëist wordt voor andere religieuze overtuigingen.

 

Een aantal jaren terug maakte ik een gelijkaardige uitsluitingdiscussie mee in een school die verdraagzaamheid en diversiteit hoog in het vaandel draagt. Allemaal goed bedoeld en heel lovenswaardig, maar niet echt moeilijk in een school waar men weinig te maken heeft met andere culturen of geloofsovertuigingen. Tot de dag dat een moslimouder kwam zeggen dat zijn dochter niet meer kon deelnemen aan bepaalde activiteiten zoals zwemmen of bosklassen omdat zij de leeftijd van 10 jaar bereikt had. Aangezien het hier een freinetschool betrof waar principes als gelijkwaardigheid tussen meisjes en jongens of het niet uitsluiten van kinderen uit een groepsgebeuren fundamenteel zijn was dit uiteraard een ernstig probleem. Dit leidde tot een discussie waar men toen niet echt uit geraakte. Ik weet niet hoe dit uiteindelijk afgelopen is, maar het is toch wel een beetje pijnlijk dat er bij het eerste obstakel al een beetje paniekerig gereageerd werd. Gisteren las ik dan het artikel over de school met uitsluitend kinderen met een islamitische achtergrond waaruit blijkt dat het wel anders kan, want blijkbaar kan men daar heel wat beter met dergelijke vragen omgaan (hoewel ik me kan voorstellen dat dit ook wel niet zonder slag of stoot zal gebeuren). Misschien heeft dat voor een stuk te maken met het feit dat een groot deel van de leerkrachten ook van allochtone afkomst is, enerzijds goed geïntegreerd waardoor ze de westerse principes en  wetten goed kennen, maar anderzijds ook met begrip voor de gevoeligheden die leven bij de moslimbevolking.

 

Hoe dan ook, bovenstaand voorval is volgens mij heel wat complexer dan de rel waar we nu mee geconfronteerd worden. Als men eens de moeite neemt om meer informatie in te winnen over de voorwaarden waaraan halalvlees moet voldoen, dan komt men tot verrassende vaststellingen. Blijkt dat dieren die gekweekt worden volgens halalregels in goede condities moeten grootgebracht worden. Dus geen legbatterijen voor kippen, geen boerderijen waar koeien met honderden op elkaar gepakt zitten, geen dieren die op elkaar geperst zitten tijdens het transport. Blijft natuurlijk het gevoelige punt dat deze dieren niet mogen verdoofd worden bij het slachten, maar of die dieren daarom echt zoveel meer lijden is nog maar de vraag. Dit betekent dus dat mensen die moord en brand schreeuwen dat hun kinderen geen halalvlees mogen eten uit respect voor dieren wel eens zelf vlees zouden kunnen eten dat op heel wat minder diervriendelijke manier geproduceerd werd dan het vlees waar ze zo tegenop komen. Van een paradox gesproken... Natuurlijk kan men nog steeds moeite hebben met het godsdienstig aspect, maar ik kan me best voorstellen dat mensen waarvoor het een worst kan wezen of een dier al dan niet met de kop naar mekka gericht stond bij het slachten helemaal geen probleem zouden hebben met het eten van halalvlees.  

 

Met dat laatste wil ik helemaal niet pleiten voor een pragmatisch aanpak want ik ben het volkruzie1omen eens met Patrick Janssens dat we absoluut moeten waken over de vrije keuze. Ik wil met dit bericht op mijn blog zelfs geen standpunt innemen in deze discussie. Ik wil enkel maar aangeven dat bepaalde verschillen misschien wel minder onverenigbaar zijn dan we op het eerste gezicht zouden denken. In dergelijke debatten is het van het allergrootste belang dat de betrokken partijen hun meningsverschillen kunnen doorpraten, en met respect voor de gevoeligheden van de ander bereid zijn om contructief te werken zodat een oplossing kan gevonden worden waar iedereen zich goed kan bij voelen. Daarbij moet men ook durven principiële standpunten op tafel te leggen, want anders kan men er nooit toe komen om de ander te begrijpen. Het is nooit een goed idee om de politici, gebaseerd op een aantal ongenuanceerde standpunten, een compromis naar voren te laten schuiven, want dan is de kans groot dat niemand daar gelukkig mee is.

16:11 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: halal, diervriendelijk, culturele verschillen, respect |  Facebook |

11-02-07

Zinloos geweld

zinloos_R453oNaar aanleiding van de steekpartij vorige week voelden heel wat mensen zich geroepen  om hun mening te ventileren over de oorzaken van dat “zinloos geweld”. De meningen waren uiteenlopend, en sommige uitspraken waren aanleiding tot opvallende misverstanden.

 

Zo blijkt de uitzending “morgen beter” van maandagavond nogal wat kwaad bloed gezet te hebben bij VTM-directeur Eric Goens. Ikzelf heb de uitzending niet gezien, maar wel hoorde ik het interview met Gui Polspoel op Studio Brussel de dag nadien, en ik moet eerlijk zeggen dat ik in eerste instantie ook de indruk kreeg dat Polspoel insinueerde dat mede door VTM het geweld in de maatschappij was toegenomen. Uiteindelijk wou Polspoel alleen maar aangeven dat er sedert de komst van VTM veel meer aandacht is voor geweld in de berichtgeving (ook op de VRT), waardoor we de perceptie krijgen dat er meer geweld is in de maatschappij, wat het angstgevoel alleen maar versterkt. Ook criminologe Cathy Brolet is van mening dat mediatisering alleen maar bijdraagt tot een valse indruk dat onze maatschappij er gevaarlijker op geworden is. We kunnen er inderdaad niet omheen, meer en meer halen sensationele berichten het journaal ten koste van meer inhoudelijke berichtgeving, een evolutie die ik alleen maar kan betreuren.

 

american_dreamVande Lanotte geeft toe dat de politiek niet de indruk moet wekken dat we dergelijke drama’s kunnen voorkomen, en in zijn zoektocht naar mogelijke oorzaken haalt hij een mogelijk groeiend angstgevoel bij de jongeren aan. Ook stipt hij aan dat er misschien teveel druk is op de jongeren, volgens mij een interessante denkpiste om eens verder te onderzoeken. In een maatschappij waar volwassenen soms nog moeilijk kunnen standhouden is het logisch dat jongeren het ook niet al te gemakkelijk hebben. Het idee van de “American dream” die via de neo-liberale ideologie ook hier meer en meer opgang maakt wil ons namelijk allemaal doen geloven dat “the sky the limit” is als we maar genoeg ons best doen. Wat moeten jongeren dan wel voelen als het bij hen toch niet al te goed blijkt te lukken ?

 

Een belangrijke bijdrage was ook de analyse van Peter Adriaenssens die wat moeite had met de vaststellingen in de media dat de geweldpleger een “doodgewone jongen uit een doodgewoon gezin” is. Terecht merkt hij op dat iemand die tot dergelijke extreme vorm van geweld in staat is niet als “doodgewoon” kan omschreven worden, waarmee hij wil aangeven dat iemand doodsteken absoluut niet normaal is. Om zoiets te doen moet er al een traject afgelegd zijn, misschien onmerkbaar voor de omgeving, maar als men dieper graaft komt men altijd wel terecht bij dingen die ooit verkeerd gelopen zijn. Door te blijven benadrukken dat het hier om een doorsnee jongen gaat krijgt de maatschappij opnieuw een verkeerd signaal, waardoor mensen zich beginnen af te vragen of we nu ook al bang moeten zijn voor “gewone” mensen.jongeren_groot

 

En zoals altijd bij dergelijke gebeurtenissen is er altijd wel iemand die moet komen zwaaien met termen als “waarden en normen”. Dit keer is het Hilde Kieboom die in haar bijdrage in “De Gedachte” dit thema aankaart. Telkens ik iemand hoor beweren dat men vroeger meer waarden en normen bijbracht vraag ik me af of een pak rammel als een kind iets verkeerd gedaan had dan zoveel “waarden en normen” bijbracht ? Of als het antwoord “daarom” op een waarom-vraag zoveel meer duidelijkheid bracht voor jongeren ? Het enige wat in deze context misschien wel een rol kan spelen is dat er steeds minder tijd is om naar jongeren te luisteren, omdat we allemaal zo druk bezig zijn om te zoeken hoe we onszelf zoveel mogelijk kunnen realiseren, terwijl jongeren nog volop aan het zoeken zijn hoe ze in godsnaam aan die zelfrealisatie kunnen beginnen. In diezelfde context was de column van Bernard Dewulf een duidelijke vingerwijzing naar de voorbeeldfunctie van volwassenen, waarbij hij de link maakt met verkeersagressie en met subtiel geweld dat aanleiding kan geven tot frustraties en wraakgevoelens. Ik vraag me ook af welk signaal we als volwassenen geven als een grote groep mensen er blijkbaar geen probleem mee heeft dat iemand een vluchtende inbreker in de rug schiet.

 

Ten slotte ga ik volledig akkoord met Cathy  Brolet dat het begrip “zinloos geweld” een verschikkelijk ongelukkige term is. Hoog tijd om eens een ander woord te vinden voor geweld dat absoluut onbegrijpelijk is, want ondertussen zouden we nu toch allang moeten weten dat geweld nog nooit iets opgelost heeft, in een beschaafde maatschappij zou iedereen er dus moeten van overtuigd zijn dat geweld altijd zinloos is.

12:01 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geweld, jongeren, media |  Facebook |

04-02-07

Privé of openbare dienstverlening ?

ist2_269642_gent_and_ladyIk weet niet waarom, maar regelmatig heb ik met de opiniestukjes van Margot Vanderstraeten nogal wat moeite. Zo pleitte ze vorige week om de dienstverlening in de publieke sector te verbeteren door een voorbeeld te nemen aan de privé-sector, een voorstel waar ik nogal wat bedenkingen bij heb.

 

Zo kwam toevallig een dag later het bericht van de schokkerende praktijken van onderaannemers die in wegrestaurants de toiletten verzorgen. Nog een dag later weet de arbeidsinspectie te melden dat het probleem veel ruimer verspreid is dan enkel bij wegrestaurants. Zo is sociale dumping ook schering en inslag in sectoren als de bouw, de horeca en het goederenvervoer. Hoewel, is dit laatste eigenlijk geen open deur intrappen? Iedereen die een klein beetje van deze wereld is weet dat sjoemelen in dit land bijna een nationale sport is, en dan spreek ik hier eigenlijk vooral over Vlaanderen. Het is een beetje pijnlijk om toe te geven, want eigenlijk ben ik meer te vinden voor kleinschaligheid, maar het is wel zo dat, hoe kleiner de onderneming, hoe vrolijker er misbruik gemaakt wordt van werknemers of hoe vanzelfsprekender men het vindt om belastingen te ontduiken.

 

Dus toch beter grotere ondernemingen ? Eigenlijk niet. Mark Hurd, CEO van één van de grootste IT-bedrijven van de wereld heeft vorig jaar één van de grootste bonussen gekregen die men ooit uitgekeerd heeft in Sillicon Valley, hét mekka van IT-bedrijven : 19 miljoen dollar. Voor alle duidelijkheid, dit is enkel een toemaatje, dit komt dus bovenop het loon en andere inkomsten die deze man al krijgt. Ondertussen weten we dat binnen zijn bedrijf mensen voortdurend onder druk staan omdat de kosten alsmaar meer naar beneden moeten, niet om geen verlies te maken, maar om de winsten nóg groter te maken. Daardoor wordt binnen het bedrijf de sfeer zodanig verpest dat nog weinig mensen plezier vinden in hun job, of waardoor werknemers het bedrijf verlaten uit onvrede met het feite dat men niet de mogelijkheid meer heeft om kwaliteit te leveren. Een voorbeeld nemen aan de privé-sector ? I don’t think so !

 

hierarchieToch kan ik niet ontkennen dat er in de openbare diensten iets schort met de dienstverlening. Alleen denk ik dat dit eerder te maken heeft met de grootte van de organisatie en de beperkte betrokkenheid die men voelt met het bedrijf waarin men werkt of met het “product” dat men maakt. Want dezelfde mentaliteit vindt men ook terug in grote privé-ondernemingen, omdat ook daar de afstand tussen het product en de werknemer, of tussen de werknemer en zijn manager veel te groot geworden is. Laat staan dat de persoon onderaan de ladder nog begrijpt waar dat hoger management, 5 of 6 niveaus hoger, mee bezig is. Er zijn natuurlijk altijd mensen die van nature uit een zekere intrensieke motivatie hebben om zo goed mogelijk werk te leveren, en die zullen er in om het even welke organisatie uitspringen, maar dat zijn toch wel eerder de witte raven. Voor het overgrote deel van de mensen is er ook nog een exteZak2rne motivatie nodig, en daarmee bedoel ik niet het loon dat men verdient. Daarmee bedoel ik veeleer de reactie die men krijgt op zijn of haar functioneren. Uiteraard weet men dat in grote bedrijven ook, maar het probleem is dat daarvoor allerlei artificiële constructies opgezet worden om de werknemers te motiveren, terwijl het enige wat meestal ontbreekt enkel een manager is die écht luistert. Met andere woorden, misschien “zien” of “horen” de werknemers in openbare diensten wel niet voldoende omdat hun baas of organisatie hen ook niet “ziet” of “hoort”. En dat geldt evengoed binnen grote privé-ondernemingen.

28-01-07

Wereld sociaal forum

worldsocialformEen gebeurtenis waarover nogal weinig in de media is verschenen, is het Wereld Sociaal Forum (WSF) in Nairobi. Nochtans een evenement waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht aan besteed worden.

 

In “De Morgen” werd een mooie vergelijking gemaakt met het Wereld Economisch Forum, een onderonsje van CEO’s van grote bedrijven samen met een aantal politici in Davos (Zwitserland). De accenten waren duidelijk verschillend. Terwijl het WSF aandacht besteedde aan thema’s zoals de inspraak van vrouwen, menswaardig werk, schuldkwijtschelding voor de armste landen en eerlijke handel, was er op het Economisch Forum eigenlijk vooral de belangrijke vaststelling dat de economische groei nog steeds verdergaat. Sommige landen groeien zelfs spectaculair. Alleen Afrika blijft opvallend afwezig in dit succesverhaal, niet toevallig het continent dat wel bovenaan de agenda stond op het WSF. Het feit dat nogal weinig CEO’s wakker liggen van de opwarming van de aarde toont aan dat men zich op het WEF weinig vragen stelt of die groei eigenlijk geen grenzen heeft. Zeker is dat men nog steeds de milieukost maar ook de sociale kost niet in rekening brengt als men euforisch doet over die “gouden lokjes van 2007”. Marc Maes van 11.11.11 : “De recente liberaliseringsgolf onder druk van Westerse landen en internationale instellingen heeft ervoor gezorgd dat letterlijk miljoenen boeren tot de bedelstaf vervielen”.

 

Uiteraard is het een goede zaak dat landen die in hun ontwikkeling nog niet zo ver staan een inhaalbeweging kunnen doorvoeren, alleen zou die groei moeten ten goede komen aan de ganse bevolking, ondertussen weten we allemaal dat dit niet het geval is. Enkel de topklasse profiteert hiervan, en de kloof tussen rijk en arm neemt alleen maar toe. Verbijsterend is trouwens de uitspraak van de vicevoorzitter van de Bank of China : “Het enige probleem is dat de deviezenvoorraden nog toenemen, wat we met dat geld moeten doen is niet meteen duidelijk”. En dat terwijl in China massa’s mensen in extreme armoede leven, en er nog heel wat werk aan de winkel is om de lokale ontwikkeling uit te bouwen of zelfs nog op gang te brengen. Dit toont aan dat mensen die niet passen in de harde economische logica van de vrije markt ook niet mogen meegenieten van die groei, integendeel, zij krijgen de klappen. Eigenlijk kunnen we nog een stap verder gaan, en de vraag stellen of die groei eigenlijk mogelijk zou zijn zonder dat een groot deel van de bevolking uitgebuit wordt.

 

Ook op het WSF liep niet alles van een leien dakje, want die mensen waarvoor dit forum eigenlijk georganiseerd was konden zelf niet aan het forum deelnemen omdat de toegangsprijs te hoog was voor de arme Kenianen. Blijkt dat de organisatie was uitbesteed aan een privéorganisatie, en wie privé zegt weet ook dat in dat geval geld nog altijd meer prioriteit krijgt dan mensen.

 davosfinal

Ten slotte was er nog een interessante lezersbrief van Marijke Persoone van het LBC-NVK : “Waarop wachten we als nationale en internationale vakbonden om niet langer over armoede te praten, om niet te blijven steken in de analyses van globalisering, privatisering en neoliberale politiek.”....” Een andere wereld, waardig werk en waardig leven zullen maar mogelijk worden als we er, samen met de armen, voor vechten.” We moeten uiteraard blijven tegen de schenen schoppen van die mannen en vrouwen met hun dikke portefeuilles die niet weten wat ze met al hun geld moeten aanvangen, maar niets houdt ons tegen om ondertussen al het mogelijke te doen om zoveel mogelijk mensen uit hun armoedig bestaan te halen.

23-01-07

hommeles bij het Vlaams Belang

frankvanheckeHet rommelt bij het Vlaams Belang, en waarom verwondert mij dat niet ? Deze partij trekt nu eenmaal mensen aan van allerlei slag, die meer met zichzelf bezig zijn dan met het zoeken naar een gemeenschappelijke visie. Vrolijk dreven al die ego’s tot op heden mee op de golf van het succes, en voelden zich goed in hun vel omdat ze verkiezing na verkiezing bij het winnende team zaten, en dat was goed om hun verlangen naar bevestiging te bevredigen. Niemand was eigenlijk echt bezig met de standpunten van de partij, die werden trouwens regelmatig wat verdoezeld of bijgekleurd, naargelang de behoefte. HeMarie-Rose_Morelt belangrijkste was dat ze een neus konden zetten naar de democratische partijen die er maar niet in slaagden om een antwoord te vinden op het steeds groeiende succes van extreem-rechts. Tot de vorige gemeenteraadsverkiezingen. Mede door de hulp van de culturele wereld slaagden we erin om een kleine hapering te veroorzaken in die ogenschijnlijk onstuitbare groei van het Vlaams Belang. En zie, die kleine rimpeling, die onverwachte oneffenheid blijkt voldoende om een gevoel van onzekerheid binnen te laten sluipen in de rangen van mensen die gewoon zijn zich stoer op de borst te kloppen zonder eigenlijk te weten waarop ze trots kunnen zijn. Allemaal heel voorspelbaar, want van dit allegaartje van verzuurden en/of machtswellustelingen kunnen we moeilijk verwachten dat ze echt samen kunnen werken op het moment dat het nodig is. Laat ons hopen dat dit het begin is van de uiteindelijke ineenstorting van dat verfoeilijke extreem-rechtse blok.

22:26 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams belang, machtsstrijd, extreem-rechts |  Facebook |

21-01-07

kindermoord

Kate_kollwitzHet gezicht van de vrouw op de foto straalt een dof verdriet uit. Misschien vind ik dit omdat ik de achtergrond van het verhaal ken, of omdat ik het interview gelezen heb waarin ze het over de moord van haar ex-man op haar kind heeft, maar toch...

 

Als ouder kan ik me zo goed voorstellen in wat voor een hel deze vrouw moet leven dat ik bij het lezen van dit sereen interview de pijn bijna zelf begin te voelen. De daad van haar ex-man is inderdaad absoluut niet te begrijpen, en als de moeder op een bepaald ogenblik het woord “monster” in de mond neemt kan ik haar daar perfect in volgen. Een mens kan nu nog zo verbitterd zijn, of vol wraakgevoelens zitten, maar een eigen kind vermoorden om de partner te raken, dat is absoluut niet meer menselijk, en valt dan ook op geen enkele manier uit te leggen. Ik denk dat elke ouder ’s nachts wel eens in paniek wakker schiet vanwege een nachtmerrie waarin men droomt dat er iets met één van de kinderen gebeurd is, wat aantoont dat wij onbewust allemaal worstelen met de angst dat het ergste wat ooit kan gebeuren zou voorvallen, namelijk een kind verliezen. Soms lezen we dat een vader of moeder zijn of haar kinderen meeneemt in de dood, en dit doet vanuit een depressieve gemoedstoestand. Dit is uiteraard ook verschrikkelijk, maar het valt nog enigszins te begkate_kollwitz2rijpen. Moedwillig jouw kind vermoorden en daar dan blijkbaar nog niet eens spijt van hebben, dat is monsterlijk. De drang om een kind tegen alle mogelijke gevaren te beschermen zit als het ware ingebakken in elke ouder, en een kind verliezen is dan ook zo bijzonder pijnlijk, hoe kan je dan als vader jouw eigen vlees en bloed kapotmaken ?

 

Ik gebruik het woord niet graag, want het wordt naar mijn aanvoelen een beetje teveel te pas en te onpas gebruikt door bepaalde politici, maar na het lezen van het interview kon ik alleen maar respect voelen voor deze vrouw, die door de verschrikkelijke pijn heen nog in staat is om te blijven pleiten tegen het doden van een ander, wat hij of zij ook moge gedaan hebben. Daarvoor kan ik alleen maar heel veel bewondering hebben.

18:13 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: moord, kind, ouder, verdriet |  Facebook |

18-01-07

Geknoei bij Sabena

godfroidEchte schurken bestaan wel degelijk. Soms krijgen we de indruk dat die figuren enkel opduiken in films of in fictieverhalen, maar ondertussen weten we wel beter. Alleen zijn die mensen in realiteit soms vermomd in een deftig pak, en gebruiken ze geen geweld. Maar dat betekent daarom niet dat hun praktijken minder verfoeilijk zijn. Ex-topman bij sabena Pierre Godfroid slaagde erin om 24 miljoen euro te verduisteren, en dit te verdelen onder een aantal kaderleden. In één of ander verslag van de raad van bestuur staat vermeld dat het geld bedoeld was om “verscheidene leden van Sabena in staat te stellen een deel van hun eventuele noden te financieren”. Bij het lezen van dit laatste zou men de neiging hebben om in een lach schieten, alleen is dit wel redelijk cynisch als men weet dat men aan de Sabena-werknemers op een bepaald ogenblik een inspanning gevraagd heeft om in te leveren om de luchtvaartmaatschappij uit het slop te helpen. Erger nog, misschien heeft Swissair van die kennis gebruik gemaakt om kaderleden te chanteren om zo Sabena leeg te kunnen plunderen. Blijkbaar is wat nu aan het licht gekomen is nog maar het topje van de ijsberg.

 

Maar zelfs al verloopt alles volgens de regels, dan nog kan men zich ernstige vragen stellen bij de verloning (legaal en extra-legaal) van sommige topmanagers in bepaalde bedrijven. Zelfs indien men als topmanager aan de deur gezet wordt kan men rekenen op een vergoeding waar een doorsnee mens steil van achterover valt. Hoewel dit wettelijk en contractueel vastgelegd werd vind ik dit eigenlijk ook misdadig. Zo pakt Bill Gates graag uit met zijn vrijgevigheid door een fonds op te richten voor het goeie doel waar hij een serieus kapitagatesal in stopt, maar in de eerste plaats kan men zich de vraag stellen of het eigenlijk wel normaal is dat iemand zo gigantisch rijk kan worden. Natuurlijk heeft hij het niet in de schoot geworpen gekregen, en is dit het resultaat van keihard werken. Ik heb er dan ook geen problemen mee dan zo’n mensen een stuk meer verdienen, maar er zijn grenzen. Niemand kan zo hard werken dat hij het recht heeft op zo’n fenomenaal vermogen. Ik meen ergens gelezen te hebben dat, indien Gates  elke dag 1 miljoen dollar zou uitgeven en niets meer bij zou verdienen, hij meer dan 100 jaar nodig zou hebben om al zijn geld kwijt te zijn. Ik moet toegeven, een simpele werknemer als ik kan zich bij zo’n bedragen echt niets meer voorstellen. Tja, van een rechtvaardige verdeling van de rijkdom op deze wereld is er nog lang geen sprake, wanneer zullen we daar eindelijk eens werk van maken ?

20:46 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: sabena, bill gates, verduisteren, rijkdom |  Facebook |

14-01-07

De tranen van Bush

bushcryRudi Vranckx uit in zijn weekoverzicht zijn verontwaardiging over de tranen van Bush, en noemt het “puur Hollywood”. Rekening houdend met hetgeen deze journalist ondertussen al gezien en meegemaakt heeft in Irak kan ik zijn reactie perfect begrijpen, en ik moet toegeven dat ook ik een wrang gevoel kreeg bij het zien van de foto van een wenende Bush.  Toch weiger ik te geloven dat die emoties pure hypocrisie waren, zo slecht kan een mens toch niet zijn. Alleen hoop ik dat die tranen niet alleen voor die ene soldaat bedoeld waren, maar dat dit een uiting was van een overweldigende wroeging over de doden die hij ondertussen al op zijn geweten heeft. En niet alleen voor de gevallen Amerikaanse soldaten, maar ook voor de duizenden Irakese burgers die al gedood werden. Langs de andere kant, diezelfde Bush heeft deze week wel beslist om nog meer soldaten naar Irak te sturen, wat eigenlijk het duidelijkste bewijs is dat van wroeging helemaal geen sprake kan zijn. Het lijkt er dus sterk op dat de manier om zijn naam in de annalen van de wereldgeschiedenis te krijgen het enige is waar de machtigste man van de VS in geïnteresseerd is. Een goed mens kun je zo iemand toch ook bezwaarlijk noemen.   

12:23 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bush, irak, tranen |  Facebook |

11-01-07

Nonkel Pol en globalisering

globaliseringGisteren las ik nogal geamuseerd de bijdrage van Wouter Deprez in “de gedachte”, waarin hij aangeeft dat zijn nonkel Pol als laaggeschoolde arbeider in de huidige economische context het vermoedelijk heel wat moeilijker zou hebben om nog aan de bak te komen. Geamuseerd door de ludieke manier waarop hij de vinger op de wonde legt, maar die wonde is wel redelijk pijnlijk, en daar zijn we natuurlijk minder vrolijk over.

 

Het is duidelijk dat er steeds meer geëist wordt van werknemers, en dat er voor mensen die er niet in slagen om een bepaalde scholingsgraad te bereiken steeds minder plaats is. Maar uiteraard speelt de globalisering hier ook een belangrijke rol. Die laaggeschoolde jobs verdwijnen meer en meer naar het buitenland, of worden uitgevoerd door mensen die hier hun geluk komen zoeken, en die minder “veeleisend” zijn dan hun Belgische collega’s (lees: minder betaald, flexibeler, bereid om meer te doen dan eigenlijk in hun arbeidsovereenkomst staat, maar in veel gevallen ook bereid om in het zwart te werken, zoals Deprez trouwens ook aanhaalt). Vanuit mijn eigen ervaring kan ik hier trouwens nog aan toevoegen dat niet enkel laaggeschoolde jobs naar het buitenland verdwijnen, maar ook reeds redelijk hoog gekwalificeerde jobs. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat globalisering geen positieve kanten heeft, alleen zijn het weer dezelfde mensen die ervan profiteren, en ook weer dezelfde mensen die er de dupe van zijn. Zo illustreert ook het bericht vanmorgen over het dumpen van diepgevroren kippen in Afrika, een zoveelste pervers effect van de globalisering (en ook wel van landbouwsubsidies).

 

In zijn artikel raakt Wouter Deprez trouwens zijdelings nog iets anders aan wat niet rechtstreeks met zijn onderwerp te maken heeft, maar wat niet minder wraakroepend is, namelijk het verschil in waardering tussen de vekiprschillende jobs. Waardering wordt in onze maatschappij nog altijd vertaald in het loon dat men verdient, en als men het loon van sommige werknemers vergelijkt met het loon van anderen (die daarom niet noodzakelijk harder werken), dan kan men toch wel ernstige bedenkingen hebben. Ik heb het reeds eerder aangehaald, het is me echt niet duidelijk waarom bvb. textielarbeid(st)ers die elke dag in een lokaal zonder ramen moeten zitten werken, nauwelijks tijd krijgen om eens een pauze te nemen, en voortdurend onder druk staan om hun quota te halen dit voor nauwelijks meer dan een hongerloon moeten doen. Probleem is natuurlijk dat, als we hier iets aan willen doen, er nog meer jobs naar het buitenland zullen verdwijnen, of nog meer mensen in het onwettelijk arbeidscircuit zullen terechtkomen. Een vicieuze cirkel dus, en zolang voor bepaalde individuen geld belangrijker is dan mensen zal die ook nooit doorbroken worden.

20:26 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: globalisering, wouter deprez, laaggeschoold |  Facebook |

08-01-07

Chantal en Groen!

foto%20chantal%20pauwelsIn een lezersbrief lees ik deze morgen dat het natrappen van Chantal Pauwels en Jan D’Haene naar Groen! “zeer petit” is. Dat mensen die zich onheus behandeld voelen op een bepaald ogenblik ook eens behoefte hebben om hun mening te ventileren lijkt me redelijk normaal, maar ik heb wel te weinig zicht op wat er achter de schermen bij Groen! gebeurd is om daar een mening over te hebben. Toch zeker wat Chantal Pauwels betreft. Langs de andere kant kan ik niet ontkennen dat ik bij het lezen van het interview met Chantal Pauwels af en toe een gevoel van herkenning had.

 

Zo kan ik me ook niet van de indruk ontdoen dat Groen! niet echt staat te springen om deel te nemen aan de macht. Het feit dat kartelvorming nog steeds zo goed als onbespreekbaar is omdat men kost wat kost een onafhankelijke koers wil varen zou op termijn wel eens de doodsteek voor deze partij kunnen zijn. Dat mensen van andere partijen ook wel eens goede ideeën kunnen hebben lijkt men bij Groen! moeilijk te kunnen toegeven, in die mate zelfs dat een partij die toch zeker op een aantal vlakken op dezelfde golflengte zit op bepaalde ogenblikken bijna verketterd werd. Ergens moet men een keuze kunnen maken, ofwel doet men aan politiek, en dan moet men vroeg of laat compromissen (die inderdaad soms moeilijk te slikken zijn) kunnen sluiten, ofwel blijft men een beweging, wat uiteraard ook waardevol kan zijn. Het is nu eenmaal zo dat men in de politiek maar zoveel kan wegen op de besluitvorming als het mandaat dat men van de kiezer gekregen heeft. Misschien hard, maar het is wel de realiteit.

 

Ook het steeds vasthouden aan dat eigen gelijk is iets dat herkenbaar is. Het is goed om overtuigd te zijn dat men goed bezig bent, en het is waar dat Groen! een partij is met een duidelijke visie, wat van de traditionele partijen niet altijd kan gezegd worden, hoewel ik er onmiddellijk wil aan toevoegen dat die visie zich nog (of opnieuw) veel te veel beperkt tot het milieubeleid. De keuze van de naam voor de partij op zich geeft eigenlijk al impliciet aan dat men in wezen een milieupartij is, hoewel er op sociaal-economisch vlak nood is aan een partij die antwoorden kan formuleren op de huidige economische realiteit waar andere partijen, ook diegenen die zich links of progressief noemen, niet veel kanttekeningen durven bij plaatsen. Nochtans lees ik in een artikel over maatschappelijk verantwoord ondernemen letterlijk : “Veel zichzelf progressief noemende milieubewuste mensen en organisaties blijken het marktkapitalisme nog steeds als deel van de oplossing te zien in plaats van deel van het probleem.” Toch iets waar men als groene partij eens een boompje zou kunnen over opzetten lijkt me. Maar ik dwaal af. Een duidelijke visie hebben is goed, maar teveel vasthouden aan dat eigen gelijk maakt het bijzonder moeilijk om met mensen samen te werken, en dat brengt me terug op het willen of kunnen deelnemen aan het beleid.

 groen

Dit eerste bericht op mijn blog in 2007 klinkt misschien wat negatief over Groen!, maar eigenlijk is mijn reactie eerder ingegeven door een zekere bezorgdheid over de toekomst van deze partij. Op het einde van het interview verwijst Chantal Pauwels naar de situatie bij volkswagen Vorst. Het is inderdaad zo dat, als we iets willen doen tegen dat ongebreideld economisch liberalisme, we een partij als Groen! nodig hebben, desnoods in kartel met een partij die op sociaal-economisch vlak zwaarder kan wegen op de besluitvorming. 

22:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: groen, chantal pauwels, kartel, milieu |  Facebook |

29-12-06

Eindejaarsoverwegingen

champagnechampagneNu het jaar op zijn einde loopt heeft iedereen wel een beetje de neiging om een balans op te maken van het voorbije jaar. Over mijn persoonlijk leven zal ik op deze blog niet veel vertellen (sorry ), want er zijn al genoeg blogs van mensen die blijkbaar de behoefte voelen om hun familiale leven of zelfs hun persoonlijke zielenroerselen op het web te gooien. Maar aangezien ik ondertussen zowat 3 maanden werk aan deze blog is een korte evaluatie misschien wel op zijn plaats. Het is altijd een beetje vreemd om een bericht om mijn blog te plaatsen, want uiteindelijk heb ik niet echt zicht op wie dit allemaal leest. Uiteraard heb ik weet van een aantal regelmatige bezoekers, maar ondertussen weet ik ook dat er meer “toevallige” lezers zijn dan men zou vermoeden. Mijn ambities zijn zeer bescheiden, want ik ben nu eenmaal geen politicus of een mediafiguur, maar ik zie dat mijn teller ondertussen zowat de 2000 bereikt heeft, wat ik toch al behoorlijk vind. Zoals vermoedelijk iedereen die aan een blog begint ben ook ik hiermee gestart uit nieuwsgierigheid. Benieuwd om te weten hoe dit in zijn werk gaat. Na het lezen van een aantal blogs wist ik wel zeker wat ik er niet van wou maken, namelijk een relaas van mijn persoonlijk leven (veel zou ik trouwens niet te vertellen hebben ). Dus wou ik proberen om er toch wat inhoud aan te geven (of ik daarin slaag laat ik aan het oordeel van de lezer over). Uiteindelijk blijkt dit een heel goede oefening te zijn, omdat ik probeer om zowel naar vorm (layout, taalgebruik, spelling) als naar inhoud (ik probeer toch niet teveel onjuistheden te verkondigen) iets fatsoenlijks af te leveren. Dit betekent dat, zelfs al bereik ik weinig lezers, ik er persoonlijk wel één en ander van opsteek. Een aantal regels op gebied van taal en spelling worden weer wat opgefrist, het vraagt een inspanning om de gedachten zo helder mogelijk te verwoorden, en ik volg de actualiteit veel meer op de voet (uiteraard is dat toch weer beperkt tot die onderwerpen die me het meest boeien). Maar langs de andere kant moet ik toegeven dat de criteria waar mijn blog volgens mij moet aan voldoen er wel voor zorgen dat in deze bezigheid meer tijd kruipt dan ik verwacht had. Bovendien heb ik al ondervonden dat ik onrustig word als ik een paar dagen niets op mijn blog heb geplaatst, wat eigenlijk geen goede zaak is. Het zou in de eerste plaats plezant moeten blijven, vandaar dat ik volgend jaar de zaken misschien een beetje anders zal aanpakken. Veel zal er vermoedelijk niet vchampagneeranderen, maar misschien zal er minder regelmatig een berichtje vchampagneerschijnen. Ik zal de komende dagen trouwens wat tijd hebben om hierover na te denken, want we knijpen er voor een weekje tussenuit (dus toch wat privé-informatie op mijn blog ). Er zal vóór 8 januari alvast geen berichtje meer verschijnen, see you next year, en prettige eindejaarsfeesten.

honfleurport

18:14 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blog, eindejaar, evaluatie |  Facebook |

28-12-06

Asielzoekers

vluchtelingenGisterenavond zag ik de korte nieuwsreportage over asielzoekers die gestrand zijn in Calais, en sedert de sluiting van het opvangcentrum voor vluchtelingen in Sangatte (in 2002) geen onderdak meer vinden. Dus zijn ze genoodzaakt om op straat te leven, wat in dit seizoen geen lachtertje moet zijn (en wat bovendien ook niet veilig blijkt te zijn). We kunnen natuurlijk niet alle vluchtelingen opvangen, dat is waar, maar toch... Gisteren las ik ook in de krant dat de omzet van de kerstaankopen met 5 tot 7% (afhankelijk van het soort product) gestegen is ten opzichte van vorig jaar. Het artikel dat meest gekocht wordt blijkt de GPS te zijn. Een GPS lijkt me inderdaad een handig hebbedingetje voor iemand die veel de baan op moet, en die nogal dikwijls naar plaatsen moet waar hij of zij nog nooit geweest is. Een doorsnee persoon (zoals ik) gebruikt haar/zijn wagen echter meestal om naar het werk te rijden, boodschappen te doen, de kinderen op te halen aan school, naar familie of vrienden te rijden of wat rommel naar het containerpark te voeren. Allemaal plaatsen waar we met onze ogen dicht naartoe rijden. Natuurlijk gaan we ook wel een keer per jaar met verlof met de wagen, en het zou wel eens gebeuren dat we naar een feest moeten dat doorgaat in een zaal ergens in een godvergeten gat. Maar ik durf te betwijfelen of dat de aankoop van een GPS rechtvaardigt. Uiteraard heb ik daar niets over te zeggen, maar het toont toch aan dat we hier absoluut geen reden tot klagen hebben aangezien we zelfs geld kunnen spenderen aan iets wat eigenlijk overbodige luxe is. Dat betekent ook dat we ruim voldoende hebben om nog wat extra te besteden aan bijvoorbeeld de opvang van asielzoekers. In eerste instantie de tijdelijke opvang, maar misschien moeten we ook wat meer werk maken van de definitieve opvang. Patrick Dewael moet natuurlijk de wet respecteren, vandaar dat hij dan ook zegt dat we goed moeten opletten dat we enkel de politieke vlugpschtelingen binnenlaten, en niet de economische. Ik vraag me echter soms af of we niet dringend de wet moeten veranderen in de richting van “iedereen mag binnen behalve”, in plaats van “niemand mag binnen behalve”. En dan moeten we wel eerst werk maken van deftige opvangmogelijkheden, anders komen de vluchtelingen van de regen in de drop terecht, maar het zou toch een wat menselijker politiek zijn. Natuurlijk is het nog beter om de situatie ter plaatse te verbeteren, zodat mensen geen reden meer hebben om te vluchten. Maar als we de massa deprimerende berichten horen uit derdewereldlanden, maar ook uit landen als deze van het vroegere Oostblok, dan vrees ik dat dit nog wel een tijdje zal duren.

13:29 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: asielzoeker, vluchtelingen, luxe, gps |  Facebook |

25-12-06

Music for Life: de slotshow

061214_campagne

Gisteren heb ik met een kleine krop in de keel de slotshow van de actie “Music for life” gevolgd. Een zoveelste hoogtepunt, maar vooral de absolute voldoening na een week van solidariteit die half Vlaanderen zowat op zijn kop gezet heeft. De felicitaties waren niet uit de lucht, en met recht en reden, want zoiets hebben we in Vlaanderen, voor zover ik weet, nog nooit eerder meegemaakt. De perfecte combinatie van betrokkenheid, solidariteit, positieve ingesteldheid, (jeugdig) enthousiasme, vriendschap en noem maar op. Een actie die de eigenlijke doelstelling, geld verzamelen voor het goede doel, ruim oversteeg. Een stroomstoot van positieve energie is door Vlaanderen gegaan. Weg is alle (minimale) kritiek die men eventueel zou kunnen uiten op dit initiatief, we konden alleen maar euforisch toekijken, en zien dat het goed was. Een antwoord op alle negativ061224_ot150isme en verzuurdheid die we de laatste jaren veel te veel in Vlaanderen moesten vaststellen, een antwoord die er mag zijn. Die 3 mannen uit het glazen huis zien stappen, na een week van intens samenwerken voor dat gemeenschappelijke doel, maar ook Otto Jan Ham die met verschrikkelijke blaren op zijn voeten het podium opstrompelt, de vele mensen achter de schermen, en al die mensen die de kou trotseerden om er te kunnen bij zijn... het maakt emoties los die zo echt zijn, zo intens, het soort gevoelens dat alle makers van een bepaald soort reality TV samen nog in de verste verte niet kunnen benaderen. Christophe, Peter, Tomas, en iedereen die hieraan vrijwillig heeft meegewerkt, maar ook solidair en vrijgevig Vlaanderen, bedankt, mooier konden we deze feestdagen niet inzetten.

14:15 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: solidariteit, music for life, vlaanderen |  Facebook |

24-12-06

Nicole Van Buggenhout

rodin-auguste-der-denker-5700079Vandaag kreeg ik een redelijk zegezeker mailke in mijn mailbox van Marc Hullebus : “2007 wordt ons moment”. Iets verder lees ik dat die “ons” slaat op “allen die nog willen lesgeven zoals het zijn moet”. Uiteraard vraag ik me dan onmiddellijk af wat hij daar nu precies mee bedoelt. Net vandaag lees ik ook het interview in “de morgen” met directrice Nicole Van Buggenhout, en ik hoop van harte dat bewuste Marc dit interview ook eens grondig leest. Want met uitzondering van haar standpunt over het dragen van de hoofddoek in de klas kan ik haar ideeën perfect volgen. Zonder veel commentaar wil ik graag een paar citaten uit dit interview lichten die volgens mij heel goed aantonen waar het echt om draait.

 

Over het bereiken van de eindtermen : “Een traditionele leerkracht hangt een tijdbalk aan de muur, van de Eburonen over de Franse Revolutie tot de Koude Oorlog. Een creatieve leerkracht gooit het over een andere boeg, en trekt met de kinderen de stad in, verzint een project over het historisch patrimonium van Gent.”

 

Over het ontstaan van het freinetonderwijs in Gent : “Ouders uit de buurt liepen weg omdat ze het clichébeeld van de wijkschool niet meer herkenden. De leraar achter zijn katheder, de leerlingen netjes in de bank, zo hoorde het. In de plaats daarvan zagen ze kinderen die in groepjes werkten of rondliepen. Chaos in hun ogen. Terwijl een goede freinetschool net veel structuur aanbiedt maar dan op een creatieve manier.”

 

En dan een citaat dat me bijzonder heeft ontroerd, omdat dit echt naar de kern van de zaak gaat : “Ik droom van één school voor leerlingen van alle niveaus. Waarom kunnen leerlingen uit het aso economie niet onder één dak met leerlingen die het tso handel en boekhouden volgen en leerlingen die in het bso verkoop volgen ? Al die opleidingen steunen op dezelfde vakkeprofessorn. Zoiets vergt soepelheid van de leerkrachten, maar dat is geen bezwaar.”

 

In deze dagen van kerst mag men al eens wat sentimenteler doen. Het laatste citaat sluit namelijk aan bij de droom dat we er ooit eens zullen in slagen om iedereen, over welke capaciteiten men ook beschikt, als gelijkwaardig te gaan beschouwen. Dat we beseffen dat we elkaar aanvullen, en dat er geen enkele reden is waarom iemand met bepaalde intellectuele capaciteiten meer waard zou zijn dan iemand die prachtige dingen met zijn/haar handen kan realiseren.

22-12-06

Sociaal akkoord

overlegDe lonen mogen de komende 2 jaar 5 procent stijgen. Niet slecht. De minimumlonen worden een stuk opgetrokken, nog beter (want zelfs na de verhoging zal een minimumloon nog steeds bijzonder laag zijn). De regering is bereid om tot 851 miljoen euro bij te leggen om de kosten voor de bedrijven binnen de perken te houden. Helemaal niet slecht. Maar waar haalt de regering de inkomsten om dat mogelijk te maken ? Juist, van onze belastingen. Als men hiermee een aantal bedrijven die het moeilijk heeft kan helpen om het hoofd boven water te houden, en dus ook een aantal jobs kan redden, dan kunnen we dat alleen maar toejuichen. We zijn zeker bereid om bij te dragen om zoveel mogelijk mensen hun job te laten behouden. Maar die steun gaat ook naar bedrijven die jaar op jaar meer winst maken. Naar bedrijven waarvan topmanagers schandalig veel vedividendrdienen, en die ook elk jaar grotere dividenden kunnen uitkeren. Dividenden die nog meer de reeds dikke portefeuilles van kapitaalkrachtigen vullen, en gerealiseerd worden op de rug van werknemers waarvan steeds meer flexibiliteit en inzet verwacht wordt (als ze hun job niet willen zien verdwijnen naar lageloonlanden). Ik zou de regering dus willen oproepen om wat selectiever te zijn met hun steun aan bedrijven, en enkel deze bedrijven of sectoren bij te springen die het inderdaad moeilijk hebben. De gezonde, winstgevende bedrijven staan maar al te graag gretig met hun handen open om nog meer winst te kunnen incasseren, en durven daarbij schaamteloos de indruk wekken dat ze die steun broodnodig hebben. Misschien zouden ze beter een beetje de dividenden en managerslonen wat afromen, en met dat bedrag hun collega’s helpen. Wie weet brengt dit zelfs voldoende op om staatssteun overbodig te maken...

14:45 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sociaal akkoord, dividend, winstgevend, minimumloon |  Facebook |

19-12-06

Music for life

061219_paneelVandaag startte op Studio Brussel de campagne “Music for life”, waarvan de opbrengst naar het Rode kruis gaat ten voordele van slachtoffers van landmijnen. Een origineel concept dat bol staat van de creatieve ideeën. Deze formule bevalt me wel, omdat het zo no-nonsense is. Ik heb het niet zo voor grootse TV-shows waarbij een aantal BV’s langskomt en bedrijven ook nog eens komen tonen hoe vrijgevig ze wel zijn. Uiteraard is elk initiatief om mensen die het minder gemakkelijk hebben op deze aardbol een handje te helpen welkom, maar geef me toch maar de aanpak van deze zender. Bovendien hebben de presentatoren er wel wat voor over, 6 dagen met zijn drieën in een glazen ruimte met zo goed als geen eten, je moet het maar doen. En het gebeuren blijft toch nog leuk, wat ook wel mag. Bovendien is er ruimte voor wat achtergrondinformatie, zonder dat dit belerend of saai overkomt. Toch heb ik ook een beetje kritiek. Vanmiddag 061216_driehoorde ik dat de namen vermeld worden van de mensen die gestort hebben voor een verzoekje. Op zich niet zo erg, maar ik heb wel moeite met het feit dat daarbij ook vermeld wordt hoeveel iemand gestort heeft, op zo’n toontje van “hoor nu eens hoeveel die hiervoor over heeft!”. Dit hoeft voor mij niet, omdat men onmogelijk kan uitmaken hoeveel inspanning het voor iemand kost om een bepaald bedrag te storten. Iemand kan gemakkelijk 50€ storten zonder het echt te voelen, terwijl voor iemand anders 10€ redelijk veel pijn kan doen. Maar daar wil ik nu ook niet teveel over zeuren, chapeau voor dit initiatief, en voor de mensen die er zoveel energie in stoppen, vooral dan voor die mannen die daar 6 dagen opgesloten zitten ! 

20:58 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode kruis, studio brussel, landmijnen |  Facebook |

18-12-06

Palestina

jimmy_carterMet lede ogen moeten we de laatste tijd toezien hoe het geweld tussen Hamas en Fatah aan het escaleren is in Palestina. Een volk dat samen zou moeten werken om politiek het hoofd te kunnen bieden (voor zover het daartoe de mogelijkheden krijgt) tegen het machtige blok Israël ondergraaft nu haar eigen toekomst door dit conflict. Het doet me denken aan de aangrijpende film van Ken Loach die ik onlangs zag : “The wind that shakes the barley”. De strijd van de Ierse bevolking tegen de Britse bezetter die uiteindelijk ontaardt in een strijd tussen de meer gematigde en de extremistische vleugel van de verzetsbeweging. Een strijd die dramatisch afloopt, en door de manier waarop Ken Loach dit verhaal brengt heeft men zowaar ook een beetje begrip voor de radicale vleugel, hoezeer men geweld ook verafschuwt. Extremisme is de oorzaak van veel ellende, draagt nooit bij tot de oplossing van een probleem (integendeel), en kan dan ook nooit onze goedkeuring wegdragen. Toch kan men de vraag stellen waarom de Palestijnse kiezers uiteindelijk gekozen hebben voor zo’n extremistische partij als Hamas, want we kunnen er niet omheen, Hamas kwam aawall2n de macht na democratische verkiezingen. Daarom lijkt het mij wel nuttig om op zoek te gaan naar de uiteindelijke oorzaak van dit conflict. Jimmy Carter, de man die de Camp David akkoorden hielp tot stand brengen en altijd veel sympathie getoond heeft voor Israël, geeft een opmerkelijke voorzet. Van hem verscheen het boek “Palestine: Peace Not Apartheid”, waarbij hij met het woord “apartheid” verwijst naar de manier waarop Israël Palestina behandelt. Een redelijk ongenuanceerd standpunt kan men denken, en toch ....

 

ism-protestEven de feiten op een rijtje :

 

      1.      Tot op heden lapt Israël een aantal internationale verordeningen nog steeds aan zijn laars :

               -          Onvoorwaardelijke terugtrekking uit alle in 1967 bezette gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem (VN-resolutie)

               -          Het half miljoen illegale Joodse kolonisten in bezet gebied moet naar Israël terugkeren. (VN-resolutie)

            -          De Muur moet afgebroken worden  (Uitspraak Internationaal gerechtshof)

      2.       Bij elke aanval vanuit Palestina slaat Israël disproportioneel terug, waardoor het aantal slachtoffers aan Palestijnse kant een veelvoud is van dat aan Israëlische kant.

      3.       Palestijnen krijgen met moeite toegang tot water (slechts 3% van de waterquota werd hen toebedeeld)

      4.       De infrastructuur in Palestina (die al opmerkelijk slechter is dan in Israël) wordt systematisch door Israël vernield.

      5.       Landbouwgronden worden in beslag genomen of vernietigd

      6.       Economisch worden de Palestijnen gewurgd door Israël

 

Uiteraard was ook het inefficiënte beleid en de corruptie van Fatah mee de oorzaak van het succes van Hamas, maar het schrijnend onrecht dat de Palestijnen dagdagelijks aangedaan wordt lijkt mij toch duidelijk een veel belangrijker oorzaak. Iemand die niet wil inzien dat de houding van Israël eigenlijk de kern van het probleem is, is gewoonweg ziende blind. Daarom vind ik de eisen van het APP (actieplatform Palestina) meer dan terecht, wat van Hamas geëist wordt moet ook van Israël geëist worden : stopzetten van repressie en terreur in de Palestijnse gebieden, erkenning van de Palestijnse staat, ontmanteling van de nederzettingen, stopzetten van de bouw van de muur op Palestijnse gebieden. Zolang er geen ernstige stappen gezet worden van de kant van Israël die wijzen op toenadering vrees ik dat de radicalisering van de Palestijnse maatschappij niet kan stopgezet worden.

campagnebeeld2006_400pix

 

21:03 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bezetting, hamas, fatah, palestina, israel |  Facebook |

14-12-06

VB tegen Kyoto

Filip_de_man

Vanmorgen heb ik me toch bijna in mijn koffie verslikt. Tijdens het doorbladeren van de krant las ik namelijk de kop : “Vlaams Belang ontkent broeikaseffect”. Net op het ogenblik dat zelfs de meest sceptische wetenschappers schoorvoetend beginnen toe te geven dat de opwarming van de aarde toch zeker voor een deel te maken heeft met menselijke activiteit vindt deze partij er niets beters op dan met een eigen “waarheid” af te komen. “Wat bezielt deze hansworsten toch ?”, vraagt een mens zich dan af. Als men het artikel echter verder leest wordt één en ander wel duidelijker. Blijkbaar stond het VB mee aan de wieg van de oprichting van de neoconservatieve ultraliberale denktank CNE (Centre for the New Europe), en deze wordt stevig gesponsord door ondermeer oliegigant ExxonMobile. Uiteraard hebben die er alle belang bij dat de schuld van het broeikaseffect niet teveel bij de verbranding van hun product gelegd wordt. En uiteraard dat het VB deze redenering dan probleemloos volgt. Maar er is toch meer aan de hand. Het VB is tegenstander van het Kyoto-protocol dat ons volgens hen door de VN opgedrongen wordt. Filip De Man zegt hierover letterlijk : “Het Westen moet voor de VN kost wat kost inkrimpen én betalen aan de derde wereld”. Inderdaad, daar wringt het schoentje. Een partij die altijd eerst aan het eigen belang denkt, waarbij de derde wereld, en blijkbaar ook de toekomst van de komende generaties hen geen barst kan schelen zal het vermoedelijk wel bijzonder moeilijk hebben om een beetje te moeten inleveren. Of met andere woorden, eerst ikke en de rest kan stikken...     

20:21 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, kyoto, broeikaseffect, ultraliberaal |  Facebook |

13-12-06

Mengistu veroordeeld

ethiopie-mengistuOud-dictator Mengistu van Ethiopië is uiteindelijk (bij verstek) veroordeeld geraakt. In tegenstelling tot die andere dictator (Pinochet) die vorig weekend overleed was deze kolonel marxistisch geïnspireerd, en heeft zich bijzonder onpopulair gemaakt door op grote schaal te nationaliseren. Beiden hadden echter gemeen dat ze geen tegenspraak duldden, en dat ze korte metten maakten met hun tegenstanders. Terwijl de VS in Chili de militaire coup gesteund hebben kon Mengistu rekenen op Rusland en Cuba. Een verschillend doel, maar wel dezelfde middelen. Zo zou Mengistu’s regering volgens het gerecht direct verantwoordelijk zijn voor de moord op ruim 2000 mensen en werden er 2400 mensen gemarteld. We mogen er echter vanuit gaan dat de werkelijke cijfers eigenlijk een veelvoud waren. Twee dictators, gesteund door 2 verschillende partijen, maar verantwoordelijk voor enorm veel leed. Mensen die geen tegenspraak dulden zijn inderdaad gevaarlijk, en daarom is democratie zo belangijk. Alhoewel, we kennen er ook een die democratisch verkozen is, maar die is toch, ondanks de tegenstand van de helft van de wereld, zijn oorlogje gaan voeren in Irak (met de gekende gevolgen vandien). Uiteraard gaat het hier niet om een moedwillige volkerenmoord, maar het is toch wel de kroniek van een aangekondigd bloedig conflict. En ik vrees dat dit voor de bevolking van Irak niet veel verschil uitmaakt. Kofi Annan, die de VS nooit heeft kunnen/durven/mogen terugfluiten voor hun inval in Irak roept nu wel op om tussen te komen in het conflict in Sudan. Misschien wil hij daarmee op het einde van zijn loopbaan als VN-secretaris nog een beetje zijn gezicht redden. Met alle respect trouwens, want mij lijkt Annan een integer man, en ik kan mij best voorstellen dat het niet evident moet zijn om aan het hoofd te staan van een organisatie als de VN. Zijn oproep is trouwens meer dan terecht, want het drama dat zich momenteel aan het afspelen is in Darfur kan gerust een genocide genoemd worden. In tegenstelling tot de wandaden van de twee hogervernoemde dictators is dit een drama waar we nog iets kunnen aan doen, dus hoe sneller gereageerd wordt om de “ergste humanitaire crisis van vandaag” (zoals de VN het zelf noemen) te beëindigen, hoe beter. Tot nu toe zouden er namelijk in Darfur reeds 200.000 mensen vermoord zijn, en zouden 2,5 miljoen mensen op de vlucht zijn. Cijfers die voor zich spreken.

Om te eindigen wil ik nog even Kofi Annan citeren uit zijn toespraak van vorige vrijdag :

Degenen die het abstracte begrip van soevereiniteit belangrijker vinden dan mensenlevens, degenen die zich solidair verklaren met regeringen en niet met mensen en degenen die vrezen voor hun economische belangen, al die mensen dragen de schuld voor wat er in de Sudanese regio Darfur gebeurt

genocide_darfur_140904

 

20:13 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mengistu, genocide, darfur, dictator |  Facebook |

11-12-06

Dood van een dictator

AugustePinochetTijdens het schrikbewind van Pinochet zijn ongeveer 3000 politieke tegenstanders vermoord. In de eerste drie jaar van zijn regering van het gespannen en verscheurde Chili laat hij zeker 130.000 mensen arresteren. Aanhangers van Allende zijn hun leven niet zeker. Meer dan drieduizend linkse activisten, die na de machtsovername de oorlog aan Pinochet hadden verklaard, worden gedood of verdwijnen. Heel wat mensen vluchtten en leefden in ballingschap omdat ze vreesden voor hun leven. Ook is gebleken dat Pinochet zich al die jaren lang aan zelfverrijking heeft bezondigd. Na zijn gedwongen aftreden in 1990 slaagde hij er nog jaren in om zichzelf van vervolging te vrijwaren, en uiteindelijk is hij erin geslaagd om nooit veroordeeld te worden. Zelfs op zijn sterfbed is Pinochet nog niet in staat om  enig berouw te tonen. Over de doden niets dan goeds, maar over sommige mensen is het toch bijzonder moeilijk om iets goeds te vertellen...

21:18 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pinochet, schrikbewind, macht |  Facebook |

08-12-06

Congo

lkabila

Eind mei 1997, één van de eerste zwoele avonden van dat jaar. Op de vooravond van de sinksenfeesten gaan er optredens (wereldmuziek) door in het begijnhofpark van Kortrijk, een festival georganiseerd door de Noord-Zuid raad. De hoofdact die avond is een groep uit Zaïre, en tijdens hun optreden (om middernacht) verandert de naam van hun land, en wordt het officieel Congo. Ik herinner me nog de euforie van de groepsleden wanneer de naamswijziging een feit is. Ze bewieroken de nieuwe leider Laurent Kabila en het is duidelijk dat deze mensen uit de grond van hun hart (samen met ons trouwens) hopen dat de situatie in hun land nu eindelijk zal verbeteren. We zijn nu bijna 10 jaar verder, en we weten ondertussen dat hun (en onze) hoop ijdele hoop is gebleken. De infrastuctuur is nog steeds een ramp, de rechtsstaat functioneert niet meer , de levensstandaard van de overgrote meerderheid van de bevolking zakte naar een nooit gezien dieptepunt , de corruptie tiert nog steeds welig en aan de conflicten (met ondermeer de moord op Laurent Kabila tot gevolg) komt maar geen einde. Vandaag is zoon Joseph Kabila de eerste democratisch verkozen president van Congo. Opnieuw durven we hopen dat

dem.reb.congo.kinshasa

met deze verkiezing de bevolking van dit land eindelijk een mooiere toekomst te wachten staat. Er zijn inderdaad voldoende aanwijzingen dat er dit keer toch een ernstige stap in de goede richting wordt gezet, maar ik denk dat Karel De Gucht terecht opmerkt dat we heel alert en voorzichtig moeten blijven. De Gucht heeft in het verleden al verschillende keren een beschuldigende vinger uitgestoken naar leiders die verantwoordelijk zijn voor corruptie en onfatsoenlijk bestuur in Afrika, en hoewel dit wel niet altijd even diplomatisch is denk ik ook dat we in het belang van de bevolking niet genoeg de leiders op hun verantwoordelijkheid kunnen wijzen. Voor heel wat NGO’s en ontwikkelingsorganisaties is het momenteel verschrikkelijk moeilijk werken in een land dat zo in puin ligt, degelijk bestuur is dus een eerste voorwaarde om het land er weer bovenop te kunnen helpen. Uiteraard moeten wij nu ook weer niet met het vingertje gaan zwaaien, en sancties gaan opleggen als de regering niet handelt zoals wij (westerlingen) het zouden willen. Of zoals Louis Michel terecht zegt, de leiders hebben ook het recht om fouten te maken. Langs de andere kant heb ik wel moeite met de uitspraak van Armand De Decker die enerzijds terecht zegt dat de bevolking op de eerste plaats komt, maar langs de andere vindt dat de leiders geen resultaten moeten kunnen voorleggen. Ik dacht jkabiladat het juist de plicht is van een  regering om verantwoording af te leggen tegenover de bevolking over wat er met de beschikbare middelen gedaan wordt. Als die beschikbare middelen ook voor een stuk vanuit ons land of Europa komen, denk ik dat we dan ook het recht hebben om mee een oogje in het zeil te houden. Uiteraard moeten wij niet bepalen op welke manier een land opnieuw kan opgebouwd worden, maar als we zien dat de handelingen van de leiders de bevolking niet ten goede komen, dan moeten we daar ook durven op reageren. Er is al veel te veel geld en tijd verloren gegaan, hoog tijd dat dit land (dat trouwens beschikt over heel wat natuurlijke rijkdommen) er weer bovenop geraakt.

20:44 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: congo, bestuur, hulp, kabila |  Facebook |

06-12-06

De kloof tussen rijk en arm

bg_whiteband

Twee berichten die mijn aandacht trokken vandaag. De helft van de wereldrijkdom is in handen van 2% van de wereldbevolking terwijl de helft van de bevolking amper 1% bezit van die rijkdom. Duizelingwekkende cijfers. Het nieuws dat de kloof tussen arm en rijk nog steeds groeit, en dat de rijkdom op een onaanvaardbare manier verdeeld is, is niet echt een verrassing. Maar als men deze cijfers ziet is het toch nog even slikken. Iets verder lees ik het verhaal over de Russische miljardair Suleiman Kerimov (dus iemand die behoort tot die 2 % ) die met zijn peperdure wagen levensgevaarlijke toeren uithaalt waarbij het leven van andere mensen in gevaar gebracht wordt, uiteindelijk tegen een boom knalt en met zware brandwonden afgevoerd wordt. Gelukkig heeft hij voldoende geld om de best mogelijke verzorging te betalen, inclusief een speciaal transport om hem in ideale omstandigheden naar het brandwondencentrum in Neder-Over-Heembeek te brengen. Onwillekeurig moet ik dan denken aan de schrijnende reportage die ik enkele weken geleden gezien heb over een kliniek in Bagdad, waar de dokter wanhopig probeerde mensen te helpen die slachtoffer waren van aanslagen, en daarvoor eigenlijk de middelen niet had. Onschuldige mensen die helemaal niets te maken hebben met het conflict, maar die gewoon de pech hebben niet zo fortuinlijk te zijn als Suleiman Kerimov. Van een contrast gesproken...

Karimov__Ferrari_283212c

19:19 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kloof, rijk, arm, wereldrijkdom |  Facebook |

05-12-06

Toch nog even over onderwijs

freinetNormaal is het niet mijn gewoonte om terug te keren op een onderwerp dat ik enkele dagen geleden op mijn blog aangekaart heb, maar de reacties in de pers, en deze op mijn blog (waarvoor trouwens dank) dwingen mij een beetje om toch nog een korte aanvulling te geven (waaraan ben ik toch begonnen ). Zowel de reactie van Ronald Soetaert vorig weekend (“De Gedachte”, DM 02/12, klik hier om het artikel te lezen), als die van minister Vandenbroucke vandaag sluiten redelijk goed aan bij hetgeen ik wou verwoorden. Het is voor mij bovendien een opluchting te mogen vaststellen dat mensen die de mening van Marc Hullebus delen ook niet terug willen naar het systeem van 30, 40 jaar geleden, want dat is het systeem zoals ik het nog gekend heb, en dat wens ik onze kinderen niet toe. Ik wil ook nog eens terugkomen op een aantal hardnekkige misverstanden over freinetonderwijs. Het is niet zo dat dit soort onderwijs geen belang hecht aan kennis, alleen wordt de manier dat deze kennis overgebracht wordt in vraag gesteld, en durft men het begrip “basiskennis” ook wel eens met de nodige kritische zin bekijken (wat trouwens niet noodzakelijk een inkrimping moet betekenen, het kan ook betekenen dat men nog andere kennis belangrijk vindt). Vraag is dus, zijn we bereid om te zoeken (vooral met het steeds groeiend aantal mogelijkheden die beschikbaar zijn) naar andere manieren om onderwijs aan te bieden. Mijn voorbeeldjes in mijn blog waren misschien niet zo gelukkig gekozen, maar dat was in wezen wat ik bedoelde. Ook is het niet zo dat freinetonderwijs enkel goed is voor kinderen die reeds in een beschermd milieu opgroeien, helemaal niet. Als je de ontstaansgeschiedenis van dit soort onderwijs kent, dan weet je dat het juist de bedoeling was van Freinet om die kinderen die uit de boot vielen aan boord te proberen te houden (of theorie en praktijk vandaag de dag nog zo mooi samenvallen is dan weer een andere vraag). Het is wel zo dat binnen de freinetbeweging luidop de vraag gesteld wordt (hoop ik toch, want ik ben er ondertussen alweer een tijdje uit) of we ons eigenlijk wel zo gewillig moeten neerleggen bij een maatschappijmodel (en een economische realiteit) waar de druk om te presteren steeds groter wordt, m.a.w., moeten wij onze leerlingen niet een beetje kritische zin meegeven, opdat zij later een model waar heel wat mensen niet kunnen in meedraaien zouden durven in vraag stellen. Ik geef toe, ook binnen die beweging durven de meningen hierover wel eens verschillen, maar dat maakt het ook klas_truizo boeiend. Tenslotte moet er mij nog van het hart dat ik een beetje moeite heb met de termen “zwakke” en “sterke” leerlingen die ik hier en daar nog zag opduiken. Elke persoon, dus ook elk kind heeft zijn/haar eigen capaciteiten, en daar mag geen waardeoordeel aan gekoppeld worden. We moeten gewoon proberen elk kind te begeleiden volgens de noden dat het heeft, en dat kan in sommige vallen inderdaad ook betekenen dat we meer structuur moeten aanbieden. Eén ding moet ik Marc Hullebus alvast nageven, hij is er duidelijk in geslaagd een debat op gang te brengen, en dat is op zich heel verdienstelijk.

21:54 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marc hullebus, freinet, onderwijs, kennis |  Facebook |

03-12-06

Aandacht voor wat echt belangrijk is.

afrika_o

Misschien lag het in de lijn van de verwachtingen dat ik iets over de toetreding van JM Dedecker bij de N-VA zou schrijven, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel zin heb om veel woorden vuil te maken aan iets wat voor mij eigenlijk een non-event is. Uiteraard had ik dit nieuws niet onmiddellijk verwacht, maar ik kan ook niet zeggen dat het me echt verraste. N-VA is rechts, Vlaams-nationalistisch en heeft een voorzitter die ook wel eens “recht(s) voor de raap is”, dus de link met JM Dedecker is ook weer niet zo ver te zoeken. Eigenlijk zou de CD&V hem moeten dankbaar zijn, want anders zaten ze misschien nog een hele tijd langer met een kartelpartner opgescheept die liever de weg van de confrontatie dan die van de toenadering bewandelt. Ondertussen stonden de kranten vrijdag wel vol van dat non-event, en ook het avondjournaal werd daardoor nog een groot stuk beheerst, terwijl het eigenlijk ook wereldaidsdag was waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht naar uitgaan. Dit is pas echt een probleem, en daar kan dan ook nooit genoeg media-aandacht aan besteed worden. Op Canvas zag ik de weinig hoopgevende reportage over aids weeskinderen in Zuid-Afrika waar ik wel even stil van werd. Daarmee vergeleken zinken onze zogenaamde “problemen” in het niets. Het is natuurlijk wel zo dat je je hier als kijker zo machteloos bij voelt, en vermoedelijk is dat de reden dat heel wat mensen liever wegkijken van dergelijke reportages, iets wat ik zelfs voor een stuk kan begrijpen.

Gelukkig verschijnen er af en toe ook eens berichten over initiatieven die wel hoopgevend zijn. Zo las ik met plezier het verslag over de jongeren van vzw Avanti die een jaar lang de boer op gingen om te zien wat er leeft in onze Vlaamse samenleving. Met de open, nieuwsgierige en vooral onbevooroordeelde houding die men gelukkig nog bij jongeren terugvindt hebben ze proberen te luisteren naar wat mensen in allerhande (soms weinig rooskleurige) situaties te vertellen hadden. Ik was dan ook heel tevreden dat ik de afsluitende debatten in de Kortrijkse budascoop heb kunnen bijwonen, want dit was  een organisatie waar ik mij petje voor afneem. Jonge mensen met een duidelijke interesse voor maatschappelijke problemen, die er dan ook nog in slagen om hun ervaringen op een professionele manier te communiceren (uiteraard met de nodige ondersteuning), het doet me veel plezier. Ook sprong ik een paar keer binnen op de geschenkenbeurs van de Kortrijkse Kortrijkwereldwinkel waar ik een bescheiden handje meehielp. Daar ben ik heel wat avanti_1mensen tegen het lijf gelopen die echt begaan zijn met mensen die minder fortuinlijk zijn op onze wereld (waaronder ook de kinderen in de reportage over aids), en daar ook concreet iets proberen aan te doen. Dergelijke ervaringen geven me opnieuw de energie om te blijven geloven dat we aan de vele ellende in de wereld toch een klein beetje kunnen verhelpen. En zoals we weten, alle beetjes helpen, en vele kleintjes maken een groot.

17:31 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aids, wereldwinkel, avanti, hoopgevend |  Facebook |

30-11-06

Steeds minder diversiteit

PeopleGlobe2

De laatste tijd lees ik steeds meer verontrustende berichten in de krant met betrekking tot verdraagzaamheid tegenover klederdracht, haartooi of juwelen. Zo is er de onverdraagzaamheid tegenover religieuze symbolen indien men wil werken voor bepaalde stadsdiensten, de hetze in een school rond de piercing die een leerlinge had laten aanbrengen, en vandaag lees ik dat een school in Veurne zelfs leerlingen zou verbieden om het haar op een bepaalde manier te dragen. Tot op heden waren enkel de volwassenen de dupe van de ongenuanceerde mening dat de enige fatsoenlijke kledij (toch wat mannen betreft) het saaie maatpak met das is, en kon de jeugd gelukkig nog grotendeels zijn gang gaan in het uiten van zijn diversiteit. Ik verzet me al gans mijn loopbaan tegen het idee dat men, als men goed wil overkomen, een pak met das moet dragen, en ik ben blij te mogen vaststellen dat er de laatste jaren toch een positieve evolutie aan de gang is, en mensen meer de kleren kunnen dragen waar ze zich goed bij voelen. Nu lijkt men wel de klok te willen terugdraaien, en dat bevalt me allerminst. Ben ik dan voor een hoofddoek ? Nee, niet echt. Zie ik graag piercings ? Ook niet. Of misschien heb ik wel een hekel aan mensen met maatpak ? Ook dat is niet het geval. Mijn punt is gewoon dat er onder de mensen een grote diversiteit is, en dat iedereen ook het recht heeft om dat te uiten waardoor de samenleving trouwens een stuk kleurrijker wordt. Uiteraard zijn er grenzen, maar ik zie niet in hoe een hoofddoek kan verhinderen dat iemand aan een loket goed haar werk doet, of een piercing of een afrokapsel kan beletten dat een leerling aandachtig de les volgt.

19:50 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: verdraagzaamheid, hoofddoek, diversiteit, haartooi |  Facebook |

29-11-06

Kennis of vaardigheden

theorieen_over_leren_en_onderw-1Het is nu wel al een tijdje geleden dat ik actief was in de freinetschool waar mijn kinderen school hebben gelopen, maar een artikel waarin iemand stelt dat ons onderwijs opnieuw meer kennisgericht moet werken trekt nog altijd mijn aandacht. Met een zeker wantrouwen lees ik dus het artikel over het voorstel van informaticaleraar Marc Hullebus, en hoewel ik moet erkennen dat, zeker voor bepaalde vakken, een  zekere basiskennis noodzakelijk is vooraleer men kan overstappen op vaardigheden zou ik bij die stelling toch wel ernstige kanttekeningen willen plaatsen.  

 

       1.      Welke kennis ? Uit de kennis die moet overgebracht worden moet een selectie gemaakt worden, en wie beslist welke basiskennis noodzakelijk is ? Het antwoord op deze vraag ligt niet voor de hand. Moet iedereen goed kunnen spellen, of zullen we daarvoor eerder beroep doen op een tekstverwerker met een goede spellingscontrole ? Moet iedereen goed kunnen rekenen, of beperken we ons tot de basisbewerkingen omdat we voor de rest eigenlijk een rekenmachine kunnen gebruiken ? Leren we nog kaartlezen, of vinden we dit in een tijdperk waar de GPS steeds meer opgang maakt verspilde energie ? Ik bedoel maar, hoe kunnen we in godsnaam aflijnen wat nu basiskennis is ?  Wat mij betreft mag die basiskennis echt heel basis zijn. Mijn ervaring leert namelijk dat, als men voelt dat men bepaalde kennis nodig heeft om te kunnen doen wat men zou willen doen, men wel een manier zal vinden om die kennis op te doen. Motivatie speelt een belangrijke rol in het leerproces. En dat brengt me naadloos bij mijn volgende bedenking.

2.      Hoe wordt die kennis aangebracht ? Ik hoop dat de leraar in kwestie niet pleit voor een terugkeer naar het systeem van kennisoverdracht zoals vroeger, want het is juist omdat iedereen voelde dat dit éénrichtingsverkeer absoluut niet werkte, en hopeloos verouderd was dat men is beginnen zoeken naar andere didactische methodes. Laat ons alstublieft blijven proberen om het onderwijs boeiend en aantrekkelijk te maken (want volgens mij is dit nog steeds veel te saai), zodat kinderen gestimuleerd worden om zelf op zoek te gaan naar informatie, en gemotiveerd zijn om te leren. Kennis in de arme hoofdjes proberen te drammen werkt niet echt, daar kunnen we toch niet naast kijken ?

3.      Op welk tijdstip wordt die kennis aangebracht  ? Niet elk kind is gelijk, dus als men klassikaal bepaalde informatie overbrengt, dan kan het gemakkelijk zijn dat een deel van de leerlingen daar niet rijp voor is, of misschien zelfs nooit open zal staan voor dat soort informatie. Het komt er dus op aan om te proberen te zoeken waar de interesses van de kinderen liggen, en van daaruit te proberen de kinderen bepaalde kennis te laten verwerven. Het is dus perfect mogelijk dat basiskennis voor het ene kind niet helemaal hetzelfde is als voor een ander kind.

 brains2

Algemeen wil ik tenslotte stellen dat, aangezien de beschikbaarheid aan informatie en kennis de laatste jaren explosief gegroeid is, het eigenlijk veel belangrijker is om kinderen te helpen hun weg te vinden in die massa aan beschikbare informatie, waarbij toegang (hoe geraak ik gemakkelijk aan die informatie), selectie (welke informatie is voor mij belangrijk) en interpretatie (hoe verwerk ik die informatie) vaardigheden zijn die vermoedelijk veel nuttiger zijn dan te weten wat de hoofdstad van Slovenië is of wanneer Napoleon de slag bij Waterloo verloor. De leerkracht kan daar veel bij helpen, niet door kinderen in groep in een bepaalde richting te duwen, maar door te proberen te voelen waar de noden en behoeften bij elk kind afzonderlijk liggen, en daarin een ondersteunende rol te spelen.

22:13 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) | Tags: onderwijs, kennis, vaardigheden, motivatie |  Facebook |

28-11-06

Reality-TV

wendy

Reality-TV zit in de lift. Je kunt het zo gek niet bedenken, of men vindt wel ergens een formule om weer een serie rond te bouwen. De één al beschamender dan de ander. Vlaanderen blijkt daarbij nog “beter” te scoren dan de ons omringende landen en Wallonië. Arm Vlaanderen, hoe laag kan men vallen. Terwijl we zelf ons huisje zo hermetisch mogelijk afsluiten opdat alle (ingebeelde ?) gevaar buiten zou blijven, kicken we op het binnenkijken in het privéleven van anderen, waarbij we liefst zoveel mogelijk pittige details zien. Vlaanderen is een volk van voyeurs, en blijkbaar vindt men ook steeds mensen die bereid zijn om zich te laten bekijken. Vorige week kwamen wij tijdens het zappen (hoe anders ) terecht op het programma “Wendy zoekt een man”. Wat ik toen zag deed mij bijna onder de sofa kruipen van plaatsvervangende schaamte. Dat iemand zich zo te kakken wil laten zetten kan maar 2 verklaringen hebben : ofwel is het één grote mise-en-scène, en zijn de voyeurs eraan voor hun moeite, want eigenlijk is het allemaal toch niet echt, ofwel krijgen de “hoofdrolspelers” hier hopen geld voor, en zijn ze bereid om daarvoor zelfs hun laatste greintje zelfrespect te laten vallen. Blijkt nu dat het hier om de ontknoping van deze serie ging waar meer dan één miljoen mensen naar gekeken hebben. Ongeveer een vijfde van Vlaanderen, dit is volgens mij echt wel verontrustend. Ik geef toe dat ik nog nooit een volledige aflevering van een dergelijke reality-soap heb gezien (ik ben nu eenmaal geen masochist), maar gebaseerd op de fragmenten die ik nu en dan al gezien heb lijkt het altijd op hetzelfde neer te komen : een situatie bedenken waarbij mensen samengebracht worden, en dan maar hopen dat de omstandigheden extreem genoeg zijn zodat de deelnemers niet anders kunnen dan zich volledig bloot te geven, of zich hopeloos belachelijk maken, tot groot jolijt van de kijkers. Dergelijke experimenten lijken mij eerder thuis te horen in de wereld van het  psychologisch onderzoek waar pottenkijkers kunnen gemist worden als kiespijn, dus zeker niet iets om op TV te brengen. Met de tendens dat men meer en meer ontspanningsprogramma’s brengt kan ik nog leven (op voorwaarde dat er ook nog ruimte blijft voor duiding en informatie), ikzelf heb soms ook wel eens de behoefte om mij languit in mijn zetel te laten zakken en gewoon tot rust te komen bij een niet al te zwaar programma (al moet ik toegeven dat ik mijn verstrooiing ook niet zal zoeken in één of andere soap ). Maar deze vloedgolf aan nietszeggende, inhoudsloze troep (trouwens soms redelijk duur om te produceren) is echt wel alarmerend. In principe ben ik tegen censuur, maar toch zou ik bijna het standpunt van Stijn Meuris gaan steunen om minderwaardige TV-programma’s te censureren. Dit is echter maar een bestrijding van de symptomen, uiteindelijk is er veel vraag naar. Brood en spelen, blijkbaar is dat echt alles wat een groot deel van de bevolking vraagt.

19:48 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reality-tv, wansmaak, brood en spelen |  Facebook |

25-11-06

Duchâtelet

factory-workerRoland Duchâtelet lanceert opnieuw zijn voorstel om belastingen op arbeid af te schaffen, en daarentegen de belastingen op consumptie te verhogen. Op het eerste zicht lijkt dit een interessante maatregel, omdat op die manier wie hard werkt beloond wordt, en diegene die zich van alle soorten (luxe-)artikelen wil aanschaffen er ook moet voor betalen. Misschien wordt daardoor ook de overconsumptie wat afgeremd, en daar kan het milieu alleen maar baat bij hebben. Als we wat verder doordenken blijken hier echter serieus wat addertjes onder het gras zitten. Vooreerst weten we allemaal dat wie hard werkt niet noodzakelijk meer verdient dan wie het wat kalmer aan doet. Concreet betekent dit dat er bijvoorbeeld arbeiders zijn die nog geen 10€ (bruto) per uur verdienen en die met moeite een koffiepauze van 10’ mogen nemen, terwijl er bedienden zijn die gemakkelijk 4000€ per maand verdienen (wat neerkomt op ongeveer 25€ per uur) en die zo lang rond de koffiemachine kunnen hangen als ze willen. Een hogere belasting op hogere lonen en minder op lagere lonen kan deze ongelijkheid al voor een stuk opheffen. Voor een stuk, want iemand die 50% belastingen betaalt op een loon dat 10x hoger is dan iemand die misschien 5% belastingen betaalt verdient nog altijd 5x meer. Die ongelijkheid wordt echter weer versterkt als men belastingen op arbeid afschaft, en wordt zelfs nog groter als men de belastingen op consumptie verhoogt (want wie zal zich als eerste bepaalde aankopen niet meer kunnen permitteren ?). Ondertussen zien we ook dat er mensen zijn die rijk worden door het speculeren op de beurs, een activiteit die absoluut niet bijdraagt tot het productieproces, en die integendeel in sommige omstandigheden eerder contraproductief werkt. Zo kennen we allemaal het voorbeeld van een zeepbel die gecreëerd wordt en plots uit elkaar spat, met de catastrofale gevolgen vandien (het debacle L&H), terwijl degelijke beursgenoteerde bedrijven weinig manoeuvreerruimte krijgen omdat er altijd resultaten op korte termijn verwacht worden, waardoor investeringen die pas op langere termijn kunnen renderen steeds minder kans krijgen. Waar zie ik wel heil in : de loongrens waarbij geen belastingen moeten betaald worden verhogen, btw verhogen op producten die niet gstock exchangeeproduceerd worden volgens een ethische code of die geen biolabel dragen (misschien kan men de btw op producten die daar wel aan voldoen verlagen), en uiteraard belastingen op kapitaal verhogen. Wat dat laatste betreft zou er moeten gezocht worden naar methodes om het beleggen in sociaal- ecologisch-ethisch verantwoorde projecten (die financiëel misschien minder opbrengen) aantrekkelijker te maken en om pure speculatie minder lucratief te maken. Maar om zoiets te kunnen realiseren zal heel wat politieke moed nodig zijn, en zal er om zijn minst Europees moeten gewerkt worden om kapitaalvlucht tegen te gaan.

14:41 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: belastingen, arbeid, consumptie, speculatie |  Facebook |