30-09-07

Birma/Myanmar

birmaVelen volgen bezorgd de recente verontrustende ontwikkelingen in het Aziatische land Myanmar (of is het nu Birma ?) die uiteindelijk geleid hebben tot schietpartijen van het leger met een aantal doden als gevolg. Zelfs Laura Bush heeft onlangs ontdekt dat de toestand er niet echt rooskleurig is, en heeft een tijdje geleden Ban Ki-moon aangemaand om dit aan te kaarten in de VN met de vraag om het bewind aan de kaak te stellen. Als men weet dat er in dat land reeds sedert 1962 een militair schrikbewind gevoerd wordt is dat zeker niets te vroeg. Toch slaagde de VN er deze week niet in om een krachtig signaal de wereld in te sturen, onder meer omdat China dwars lag.

Na het aftreden van generaal Ne Win in 1988 ging het van kwaad naar erger. Toen het volk op straat kwam om de democratie te eisen volgde een nieuwe militaire coup. Aangezien Aung San Suu Kyi (toevallig in het land om voor haar zieke moeder te zorgen) de leiding nam van deze democratiseringsbeweging werd ze in 1989 onder huisarrest geplaatst. Reeds meer dan 18 jaar wordt deze vrouw van haar vrijheid beroofd, gewoon omdat zij opkwam (en nog steeds opkomt) voor democratie. Al die tijd leeft ze ook gescheiden van haar familie, haar man overleed in 1999 zonder dat ze hem ooit nog gezien heeft. Een schrijnend onrecht waar de internationale gemeenschap veel te weinig aandacht voor heeft.

aungReeds in 1991 verscheen het boek “Vrij van angst”, uitgebracht door haar man, met een verzameling van artikels waardoor we een heel goed beeld krijgen van deze bijzondere vrouw. In het eerste deel van het boek komt zij naar voren als een strijdbaar pleitbezorgster voor democratische rechten van het Birmeese volk. Het tweede deel is samengesteld uit artikelen die zij voor haar gevangenneming schreef, en die handelen over haar vader (leider van de Birmese nationalistische beweging in de jaren 1930-1940). Vooral het eerste deel van het boek, een verzameling van toespraken, brieven, interviews en artikels, is bijzonder boeiend omdat het vol staat met interessante  overwegingen. Een paar voorbeelden : “De onzekerheid van macht die gebaseerd is op dwang vertaalt zich in de noodzaak alle andere meningen te vermorzelen”. “De werkelijke manier om de rechtvaardigheid van een systeem te meten is te zien hoeveel bescherming het biedt aan de zwaksten”. Of kort maar krachtig : “Niet macht corrumpeert, maar angst”. Hoewel dit boek zoveel jaren terug werd geschreven loont het nog steeds de moeite om er af en toe een stukje in te lezen, want vele onderwerpen zijn nog steeds bijzonder actueel. Deze ogenschijnlijk frêle vrouw houdt dus al meer dan 18 jaar stand, en dat is op zijn zachtst uitgedrukt bijzonder moedig en bewonderenswaardig. Haar essays getuigen van een grote intelligentie waaruit ze blijkbaar ook de kracht haalt om steeds weer de aanvallen op haar integriteit te weerstaan. Bovendien blijft ze oproepen tot verzet, en vooral het feit dat ze steeds benadrukt dat dit geweldloos moet gebeuren verdient respect. Blijkbaar deelt de bevolking die momenteel op straat komt haar overtuiging, want van geweld van de kant van de opstandelingen is er momenteel nog geen sprake. Het pijnlijke is dat de wereld pas lijkt wakker te schieten als de kans op een gewelddadig conflict groter wordt, want gedurende al die jbirma_wararen werd er bijzonder weinig over dit land bericht. Met uitzondering van de nobelprijs voor de vrede die Aung San kreeg in 1991 en af en toe een kort bericht in de pers zijn de nieuwsberichten over dit land bijzonder schaars.

Het wordt dus hoog tijd dat er vanuit de internationale gemeenschap een krachtige boodschap komt. Misschien kunnen we inderdaad die bedrijven die belangrijke handelsrelaties onderhouden met Birma oproepen om die betrekkingen stop te zetten. Wat zeker onmiddellijk zou moeten stoppen zijn de wapenleveringen die blijkbaar al die jaren dat het volk onderdrukt werd ongestoord verder konden gaan. Want zonder wapens kan een regime ook niet op haar volk schieten.

10:36 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: democratie, geweldloos verzet, birma, aung san suu kyi |  Facebook |

22-09-07

Janssen Pharmaceutica

JanssenPharma_logoHet is genoegzaam bekend, de farmaceutische sector is een sector waar veel geld verdiend wordt. Indien men iemand uit die sector dan zonder blikken of blozen hoort beweren dat een kostenbesparing noodzakelijk is om de toekomst veilig te stellen, en dat dit jammer genoeg ook betekent dat er ontslagen moeten vallen doet dit toch wel de wenkbrauwen fronsen.

Tijdens de Goeiemiddag Show met Heidi Lenaerts woensdag laatstleden hoorde ik Paul D’Hoore een uitspraak doen die ik niet onmiddellijk van hem verwacht had. “Ik zal heel eerlijk zijn, de vermindering van het personeelsbestand bij Janssen Pharmaceutica heeft puur te maken met geld. De sector is gewoon om heel veel geld te verdienen, de aandeelhouders zijn dus ook gewoon om mooie winsten uitgekeerd te krijgen, en dat dreigt in het gedrang te komen, dus moet er bespaard worden”. Een mooie analyze van iemand die toch niet echt van linkse sympathieën kan verdacht worden, alleen lijkt hij daar niet echt problemen mee te hebben. Want een beetje later zegt hij : “Zo’n kostenbesparing is misschien pijnlijk, maar het is nu eenmaal nodig om het voortbestaan van het bedrijf niet in het gedrang te brengen”. Vermoedelijk ben ik maar een simpele ziel, maar ik begrijp niet waarom het feit dat men wat minder gigantische winsten maakt het voortbestaan van een bedrijf in het gedrang kan brengen. Het zal wel iets te maken hebben met aandeelhouders die kunnen afhaken, wat het aandeel zou doen zakken, en dus het bedrijf in moeilijkheden kan brengen. Maar dat is de logica van ons liberaal economisch model, en dit is een logica die ik niet kan en eigenlijk ook niet wil begrijpen. Een economie waarvan de (enige) motor het genereren van winst is zorgt ervoor dat werknemers de speelbal zijn van deze economie. Econoom David Larmuseau : “Tewerkstelling is van secundair belang. In 2003 maakte Janssen Pharmaceutica 335 miljoen euro nettowinst (... ) Die winst wordt overgedragen naar volgend jaar, zodat de aandeelhouders op elk moment zonder veel formaliteiten kunnen beslissen om het alsnog aan zichzelf uit te keren”. Er is ooit nog een tijd geweest dat men werknemers beschouwde als het echte kapitaal van een bedrijf. Die tijd lijkt nu verderaf dan ooit. Niet alleen kunnen mensen niet langer meer zeker zijn van hun job, soms gebeurt het ook dat men van vandaag op morgen plots bij een andere werkgever werkt (zie Nokia Siemens). Ik kan best aannemen dat hooggeschoolden die ook over de nodige flexibiliteit beschikken uiteindelijk niet veel problemen zullen hebben om een andere job te vinden, maar ik kan me goed voorstellen dat anderen nu een angstaanjagend diepe kloof zien, zelfs al probeert men hen ervan te overtuigen dat die kloof gemakkelijk kan overbrugd worden.

De vorige opmerking geldt voor gans ons economisch model, maar de farma-sector is toch wel een sector apart. Eigenlijk kan men gerust van een perverse situatie spreken. Graag wil ik nog eens Paul D’Hoore citeren : “Het probleem is dat er een aantal patenten binnenkort zullen vervallen. Het is inderdaad zo dat de sector bijna schandalig veel geld verdient als een nieuw product op de markt komt, maar dat duurt wel niet lang”. Blijkbaar heb ik een ander idee over wat niet lang is, want tot mijn verbazing blijkt “niet lang” 30 jaar te zijn. 30 jaar schandalig veel winst maken, en dat op de kap van zieke mensen, ik wist niet waar ik het had. De farma-sector kan gemakkelijk de prijzen hoog houden omdat mensen nu eenmaal hun producten nodig hebben, en bovendien worden heel wat van die producten grotendeels terugbetaald. We kennen ook allemaal de discussie rond generische producten, meer specifiek rond de geneesmiddelen tegen HIV/aids waarbij de farma-industrie zich heftig verzette tegen de verspreiding van goedkopere producten in Afrika. Soms zijn mensen echt gewetenloos als ze vrezen dat hun winsten in het gedrang kunnen komen.

Ook lijkt het me vreemd dat men dat verlies aan patenten wil opvangen door te besparen. Ik dacht dat men daarop best anticipeerde door te investeren in onderzoek en ontwikkeling (dus in mensen), zodat men in de toekomst nieuwe producten op de markt kan brengen. Ondertussen heeft het bedrijf wel al benadrukt dat er relatief weinig onderzoekers zullen moeten afvloeien, maar meer “ondersteunend personeel”. De ervaring leert mij dat het gevolg daarvan wel is dat men als werknemer veel meer zelf moet uitzoeken hoe men de randvoorwaarden om zijn job uit te voeren kan vervullen, wat uiteraard niet ten goede komt aan de efficiëntie. Eens te meer lijkt men hier opnieuw toe te geven aan de kortzichtige houding van aandeelhouders die bang zijn dat hun winsten zullen dalen.ontslagl

En wat te denken van de reactie van onze regering op dit bericht ? “We betreuren het banenverlies, maar we begrijpen dat een kostenbesparing nodig was”. Onze politici hebben heden ten dage natuurlijk heel andere dingen aan hun hoofd (Fronsen), maar het toont toch wel aan dat er weinig hoop is dat de politiek in de nabije toekomst zal proberen om wat greep te krijgen op deze doldraaiende economie.

16:32 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: janssen pharmaceutica, winst, ontslag, kostenbesparing |  Facebook |

16-09-07

Boeren tegen vrijhandel

boeren2Gisteren ging de campagne “Boeren tegen vrijhandel”, een gezamenlijke actie van 11.11.11, Oxfam Wereldwinkels en Vredeseilanden officieel van start. Een actie die kadert in de campagne “2015, de tijd loopt” en waarmee de ontwikkelingsorganisaties de aandacht willen trekken op de onhoudbare situatie van de boeren in de derde wereld, omdat die hun producten met moeite kunnen verkopen wegens de goedkope import van landbouwproducten uit (voornamelijk) Europa.

Een tijdje geleden (zie mijn bericht van 13/05 “Dag van de fair trade”) berichtte ik al over de EPA’s die Europa wil afsluiten met de ACP landen. In deze context moet men ook de actie zien die door de 3 organisaties op touw gezet wordt. Het is inderdaad zo dat vrijhandel zonder reglementering nefast is voor de boeren in Afrika. Zo zien we dat blikjes tomatenpuree uit Italië de tomaten in Togo van de markt verdringen. Of dat een coöperatie in Tanzania die melk verwerkt en verkoopt eigenlijk niet kan opboksen tegen de goedkopere melkproducten die uit het buitenland komen. Dat komt natuurlijk omdat wij hier met een overschot zitten, veel goedkoper kunnen produceren, en bovendien nog subsidies krijgen voor bepaalde gewassen. Er zou aan deze situatie dus dringend iets moeten gedaan worden, en één van de mogelijke mechanismen is het heffen van invoertaksen op de import van landbouwproducten die het land in kwestie zelf kan produceren. De bedoeling zou moeten zijn dat de geïmporteerde producten zo net iets duurder worden dan de lokale producten, wat er automatisch zou voor zorgen dat de boeren hun producten gemakkelijker zouden kunnen verkopen. Net dat mechanisme wil men met de EPA’s onderuit halen omdat men het aantal producten waarop men een invoertax kan heffen drastisch wil beperken.

Deze importheffingen zijn echter maar een deel van de oplossing, want er is ook het probleem van producten uit Afrika die met moeite Europa binnen geraken, de prijs die boeren krijgen die soms lager ligt dan de kostprijs, de subsidies die boeren in het Westen krijgen, de schommelende marktprijzen, ... Het is een complex verhaal dat ik hier ook niet uit de doeken kan doen, maar ik verwijs graag naar de documentatie die te vinden is op de website van 11.11.11. : Vrijhandel nekt boeren. Als men trouwens wat verder op de website van 11.11.11 surft kan men heel wat interessante informatie vinden over dit thema. Ook op de website van Oxfam Wereldwinkels vallen hierover heel interessante dingen te lezen (boeren tegen vrijhandel).

Dat Oxfam Wereldwinkels bij deze actie heel sterk betrokken is zal nEPAs-exposed_webiemand verwonderen, want de grondstoffenproblematiek is één van dé hoofdthema’s waar wereldwinkels dagdagelijks mee bezig zijn. Ook vredeseilanden werkt heel veel rond deze problematiek. Een logische samenwerking kan men zeggen. En toch is het nog maar enkele jaren dat bewegingen die op bepaalde vlakken met hetzelfde bezig zijn elkaar vinden in een gezamenlijke actie. Gelukkig begint men stilaan in te zien dat men samen sterker is, en dat het eigenlijk verloren energie als ieder op zijn/haar eilandje bezig is met dezelfde dingen. Laat ons hopen dat er in de toekomst nog meer dergelijke initiatieven opgestart worden. Want de boer in het Zuiden heeft onze steun broodnodig.

11:25 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrijhandel, boeren, zuiden, epa s |  Facebook |

09-09-07

De toekomst van het socialisme

janssensEventjes zag het ernaar uit dat het rapport-Janssens (dat uiteindelijk niet echt van Patrick Janssens blijkt te zijn) tussen de plooien zou vallen, maar ondertussen zijn er toch nogal wat reacties op gekomen. Terecht, want de crisis waar de socialistische beweging in zit is niet enkel een fenomeen dat we zien in Vlaanderen, ook in Wallonië en in het buitenland (Frankrijk, Nederland, ...) zijn de socialisten dringend aan zelfreflectie toe. Gebaseerd op wat ik ondertussen gelezen heb blijf ik echter het gevoel hebben dat men zich teveel concentreert op het verlies van stemmen, en te weinig op de visie die het socialisme in de huidige maatschappelijk context moet uitdragen.

 

Politiek is natuurlijk altijd zoeken naar een goed evenwicht. Langs de ene kant moet men een degelijk programma kunnen uitwerken waarmee men naar de kiezer kan trekken, maar langs de andere kant moet men die kiezer ook kunnen overtuigen dat dit programma een goed programma is. Het risico is dan groot dat men een aantal populistische maatregelen naar voor schuift om de kiezer te verleiden (want jammer genoeg kiezen de meeste mensen nog steeds voor het eigen belang, en bovendien hebben veel kiezers liever eenvoudige boodschappen) en dat het echte programma (of erger nog, het feit dat men geen programma heeft) naar de achtergrond verdwijnt. De voorlopige kampioen in deze techniek is natuurlijk het Vlaams Belang dat met een paar simplistische slogans (vreemdelingenproblematiek, veiligheidsbeleid) een groot aantal kiezers naar zich toe trekt, terwijl veel van die kiezers vermoedelijk helemaal niet voor het VB zouden kiezen als ze door zouden hebben welke andere programmapunten deze partij nog heeft. Ook LDD heeft duidelijk zijn succes te danken aan populisme, maar ook CD&V gaat niet vrijuit, want ongetwijfeld heeft deze partij veel stemmen binnengehaald wegens haar vlaams-nationalistisch discours terwijl dit toch maar een heel klein deel van haar programma uitmaakt (mogen we toch hopen).

 

Dat maakt dat veel partijen eigenlijk niet kunnen beweren dat kiezers bewust voor hun programma kiezen, met uitzondering misschien van GROEN!, dat altijd meer nadruk legt op haar programma, en zich minder laat verleiden tot populistische uitspraken. In zekere mate denk ik dat ook open Vld redelijk veel bewuste kiezers heeft, want tijdens de laatste verkiezingsperiode had ik toch de indruk dat deze partij probeerde meer aandacht te schenken aan het inhoudelijke dan aan het aantrekken van kiezers. Wat de sp.a betreft bestaat er over één punt weinig twijfel, blijkbaar was men binnen deze partij zo overtuigd dat men goed bezig was dat de kiezer eigenlijk ernstig verwaarloosd werd. Ik zou dus pleiten om er in de eerste plaats voor te zorgen een sterk programma te hebben, en dat dan te proberen met het nodige enthousiasme aan de kiezer over te brengen. Men moet bovendien in zijn programma kunnen aantonen waar de partij het verschil maakt met andere partijen, met andere woorden, de kiezer moet weten waarom hij voor jouw partij zou kiezen. Tijdens de vorige verkiezingsperiode moest men echt heel ver zoeken om te vinden waar de sp.a nu eigenlijk het verschil met de andere grote democratische partijen maakte.

 

roosRené Cuperus (PvdA Nederland) legt volgens mij de vinger op de wonde : “De sp.a en andere socialistische partijen in Europa staan eerder voor een grote maatschappelijke taak dan een electorale”. Men moet dus in de eerste plaats bezig zijn met het zoeken naar antwoorden die men kan geven op bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen dan met de manier waarop men zoveel mogelijk stemmen kan halen. Ik denk daarbij aan antwoorden op de huidige globalisering (en de gevolgen ervan) en een tegengewicht vormen voor het absolute geloof in vrije markt en ongebreidelde groei. Een voorbeeld : één van de zaken waar ik tijdens de vorige legislatuur erg in ontgoocheld was, was in de houding van de sp.a tijdens de discussie rond het generatiepact. Ik had van deze partij toch meer aandacht verwacht voor de onderliggende redenen waarom mensen eigenlijk zo snel mogelijk uit het arbeidscircuit willen stappen in plaats van te blijven steken in weinig creatieve maatregelen om mensen zo lang mogelijk aan het werk te houden.

gennez Tenslotte wil ik er nog even op wijzen dat niemand de waarheid in pacht heeft, en dat het dus van het grootste belang is dat verschillende visies een kans krijgen om zo het evenwicht te blijven bewaren. Daarom blijft een sterke socialistische beweging nog steeds nodig. Ik hoop ook dat de politici dit beseffen en niet blijven hangen in hun eigen grote gelijk. We moeten momenteel niet ver kijken om te zien wat de gevolgen van een dergelijke houding kunnen zijn...

01-09-07

Arm België

letermeDoordat ik 3 weken geen kranten heb gelezen, heb ik de kroniek van een aangekondigde mislukking niet kunnen volgen, maar eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat ik me toch minstens een tijdje niet heb moeten ergeren aan de “eigen gelijk”-houding van onze Belgische politici. Terug in België moet ik vaststellen dat de regeringsformatie in het slop zit, en eerlijk gezegd, ik zou verrast geweest zijn indien het anders was geweest.

Van bij het begin deed de houding van bepaalde Vlaamse politici me denken aan deze van een hond die zonder nadenken een kat achternazit, en dan bedrempeld staat te kijken als die kat haar rug kromt en haar nagels uitslaat om haar te verdedigen. Als men naar onderhandelingen trekt met de duidelijke boodschap dat men die Franstaligen nu eindelijk eens de Vlaamse eisen zal laten slikken, dan kan men toch niet verwachten dat de Waalse politici zonder argwaan aan deze onderhandelingen zullen deelnemen. Uiteraard dragen alle politici die bij deze regeringsformatie betrokken zijn een belangrijke verantwoordelijkheid voor de malaise waarin we nu zitten, en het is inderdaad zo dat ook de Waalse partijen blijven steken in hun eigen verkiezingsretoriek, maar toch ben ik ervan overtuigd dat bepaalde Vlaamse politici uiteindelijk aan de basis liggen van de huidige problemen. Want al vóór de verkiezingen trokken CD&V/N-VA duidelijk de communautaire kaart, en dat is eigenlijk vragen om moeilijkheden. Vermoedelijk zal het niemand verwonderen dat ik de suggestie in de uitgelekte nota van Dehaene (quid N-VA?) helemaal geen slecht idee vond. Het is dan ook bijzonder spijtig dat de pers dit aan het licht heeft gebracht, want daardoor maakte dit voorstel al vanaf het begin geen schijn van kans. Tot nader order is België nog steeds een federale staat, en om tot een staatshervorming te kunnen komen moet er nu eenmaal rekening gehouden worden met de verlangens van het Franstalig deel van de bevolking. Sommige politici lijken dit niet te (willen) zien, en dat is toch wel verbijsterend. Dit getuigt ofwel van naïviteit, ofwel van onkunde, ofwel van onwil. Aangezien we toch te maken hebben met een aantal ervaren politici kan ik alleen maar concluderen dat het laatste het geval is. Ik weet wel niet of dit dan minder beschamend is. Ik volg dan ook volledig de analyse van Paul Goossens die men vandaag kan lezen in “De Morgen” waarbij hij zich de vraag stelt wanneer men nu eindelijk eens de confrontatie met Bart De Wever zal aangaan. De recente uitspraken van laatstgenoemde tonen nog maar eens aan dat we deze man beter kwijt dan rijk zijn.

Men zou zich over zoveel amateurisme/naïviteit/profileringsdrang (kies wat het beste past) kunnen vrolijk maken, maar eigenlijk is het dieptriest. Het is niet te snappen dat men zich zo druk maakt over de onnozele vraag of B-H-V nu al dan niet gesplitst moet worden, en of daar dan compensaties moeten tegenover staan, terwijl daardoor een heleboel echt belangrijke beslissingen niet meer kunnen genomen worden omdat we ondertussen verder moeten met een regering die enkel nog de lopende zaken kan behandelen. Ik denk daarbij uiteraard in de eerste plaats aan de deelname van België aan een humanitaire missie in Darfur, waarover door de huidige crisis geen beslissing kan genomen worden. Want laat ons wel wezen, de crisis in Darfur is ontzettend veel belangrijker dan B-H-V. Vandaar ook dat de kop van de column van Wouter De Vriendt (Groen!) in “De Morgen” van donderdag laatstleden me zo trof : “Terwijl het politiek establishment om Brussel-Halle-Vilvoorde heen fietst, crepeert Dbhv1arfur”.

Yves Desmet schrijft diezelfde dag in zijn opiniestukje dat hij in de twintig jaar dat hij de Wetstraat volgt nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Ik kan het mij voorstellen, want ik kan mij ook niet herinneren dat ik ooit zo’n triestige vertoning tijdens regeringsonderhandelingen heb gezien. Arm België, waar we wakker liggen over de vraag of er nu al dan niet meer Vlaams geld naar Wallonië gaat dan omgekeerd, terwijl er duizenden mensen in de grootste ellende leven, maar waar we geen aandacht kunnen aan schenken omdat we het zo druk hebben met onze eigen “problemen”.

12:04 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: formatie, mislukking, profileringsdrang, crisis |  Facebook |