24-06-07

Het ridderschap van Rushdie

islam_protestMet verbijstering las ik deze week de berichten over de reacties van de islamwereld op het ridderschap van Salman Rushdie. Of tenminste, de reacties van een deel van de islamwereld. Met verbijstering maar ook met een gevoel van ontgoocheling, want deze reacties zullen er opnieuw voor zorgen dat het negatieve beeld dat reeds bestaat over de islam nog versterkt wordt. Deze minderheid is bezig met het krediet dat de moslimgemeenschap nog heeft helemaal kapot te maken. Vandaar dat ik met bijzondere aandacht het opiniestuk van Irshad Manji dat verscheen in “De Morgen” van donderdag laatstleden gelezen heb, want het houdt me bijzonder sterk bezig hoe we kunnen omgaan met die extremistische houding van een klein deel van de moslimgemeenschap.

Niet tolereerbaar

Trouwe lezers van mijn blog zullen vermoedelijk al weten dat ik bereid ben om me heel soepel en begripvol op te stellen tegenover gelovigen, maar dat betekent uiteraard niet dat we alles zomaar kunnen laten passeren. Op het ogenblik dat iemand (of een groep van mensen) bedreigingen begint te uiten, en zelfs oproept om iemand te vermoorden gaat men duidelijk ver over de grens van het toelaatbare. Dit kan en mag nooit getolereerd worden, maar het is wel de vraag hoe we dit best aanpakken. Ik wil het hier niet hebben over de verontwaardiging op zich en of deze al dan niet gerechtvaardigd is, iedereen heeft namelijk het recht om zijn ongenoegen te uiten. Maar als dat ongenoegen vertaald wordt in een (dreiging tot) aanval op de integriteit van een persoon (of meerdere personen) moet het duidelijk zijn dat dit absoluut niet kan. Het is goed dat mensen kunnen uiten dat ze zich door iemand of iets vernederd voelen, of dat ze het gevoel hebben dat ze onrecht worden aangedaan, want op die manier wordt de nieuwsgierigheid naar de reden van dat protest geprikkeld, wat hopelijk ook de aanzet kan zijn tot een beter begrip. Iedereen heeft ook het recht om dit op de manier te doen zoals hem of haar het best lijkt, en hoewel vlaggen en/of poppen verbranden niet echt een stijl van protesteren is die mij ligt kan ook dit een vorm zijn om het ongenoegen te uiten. Men kan echter nooit, om geen enkele reden dan ook, oproepen of zelfs maar dreigen om iemand te doden. Een sterk signaal vanuit de internationale gemeenschap naar landen die zo’n uitspraken tolereren, of naar religieuze leiders in het eigen land die zo’n uitspraken doen is volgens mij dan ook meer dan noodzakelijk. Men hoeft dus niet eens de link te maken met welke godsdienst dan ook,  iemand bedreigen kan simpelweg niet, punt aan de lijn. Europa had hier dus een krachtdadig antwoord moeten op formuleren, maar de lidstaten waren zo druk bezig aan het proberen om hun nationale belangen op één of andere manier in het nieuw verdrag te krijgen dat men op deze ernstige ontwikkelingen niet echt een antwoord had .

Protest vanuit de moslimgemeenschap

Maar de oproep van Irshad Manji is op zijn minst ook even waardevol. Haar redenering is dat er vanuit de moslimgemeenschap zelf een duidelijk signaal zou moeten komen naar de extremistisch leiders, of de landen die het extremisme toelaten. Ze verwijt de moslims dat ze tegenover de hele wereld een klaagzang aanheffen omdat de islam misbruikt wordt door fundamentalisten, maar dat er nooit een proteststem komt tegenover de leiders die zo’n fundamentalistische taal verkondigen. Het is ook mijn mening dat, als de moslimgemeenschap duidelijk zou aangeven dat ze afstand neemt van, en beter nog, in opstand komt tegen dergelijke ontoelaatbare uitspraken we een hele stap dichter zou staan bij het respectvol samenleven met elkaar. Zoals ik ooit eens schreef dat de Marokkaanse gemeenschap er alle belang bij heeft om te erkennen dat er hier en daar wel degelijk een probleem is met het gedrag van de Marokkaanse jongeren, zo heeft de moslimgemeenschap er ook alle belang bij om naar de buitenwereld duidelijk aan te geven dat ze absoluut niet akkoord is met bepaalde extremistische leiders en/of landen.

Manji_IrshadPositieve tendens

Maar er is hoop. Volgens Manji tekenden veel Pakistani vorig jaar verzet aan tegen een aantal vrouwonvriendelijke wetten, en dwongen ze deze maand hun regering om de beknotting van de persvrijheden op te heffen. Ook boeken zoals deze van de Saoedische Rajaa Alsanea kunnen (voorzichtige) aanzetten zijn om de mentaliteit binnen een gemeenschap met soms onzinnige regels, waarbij het verband met godsdienst op zijn zachtst uitgedrukt twijfelachtig is, stilaan te veranderen. En natuurlijk is er nog het internet dat een belangrijk medium kan zijn om de honger naar ideeën te stillen, vandaar een bericht over dit thema op mijn blog

10:42 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ridderschap, islam, bedreiging, rushdie |  Facebook |

17-06-07

Een week later

walter_zinzen“De winnaars van 10 juni zijn dan ook nu al bekend. Ze heten lafheid, benepenheid en bekrompenheid.” Dit schreef Walter Zinzen in “De Standaard” op vrijdag 8 juni, net voor de verkiezingen dus. Ondertussen zijn de partijen die gewonnen hebben bekend, en volgens mij zijn de eigenschappen benepenheid en bekrompenheid zeker van toepassing op de Vlaamse overwinnaars.

Weinig visie

Ik wil echter gerust nog een paar andere kenmerken uit mijn mouw schudden. Ik denk bijvoorbeeld aan vaagheid (CD&V), arrogantie (N-VA en LDD) of populisme (LDD). Maar dat betekent niet dat de verliezers het recht hebben om die partijen met de vinger te wijzen, want zoals Zinzen in zijn standpunt uiteenzet, alle partijen zijn in hetzelfde bedje ziek. Weinig partijen getuigen nog van een visie die verder kijkt dan de eigen achtertuin, of hebben niet de durf om die visie duidelijk te maken.

Socialisme

abvv_solEén van mijn collega-bloggers haalt het standpunt van het ABVV aan (zie http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be ) om aan te tonen waar een socialistische partij eigenlijk zou moeten mee bezig zijn en hoever de sp.a ondertussen al weggedreven is van haar oorspronkelijke visie. Vrijdagmorgen las ik in “De Morgen” een oproep van Ronny Van Hee om terug een socialistische beweging tegen het vrijemarktdenken op gang te brengen. In mijn blog van maandag sprak ik ook mijn hoop uit op een revival, maar dan samen met alle progressieve partijen. Echter, als ik dan lees wat de reactie van Frank Vandenbroucke was op de nederlaag van de sp.a, dan besef ik dat we nog ver van huis zijn. Door alle schuld in de schoenen van de PS te schuiven en op te roepen om komaf te maken met de zusterpartij bewijst Vandenbroucke dat het verwijt van Zinzen dat alle partijen zich schuldig maken aan navelstaarderij er nog niet zover naast was. Hoe kunnen we verwachten dat iemand die de boodschap geeft aan onze Waalse landgenoten dat ze de pot op kunnen zou bezig zijn met buitenlandse problemen die gigantisch veel groter zijn dat de luxe-problemen waar we ons in dit landje druk over maken ?

letermeDerde weg ?

Alle partijen zijn zo op zoek naar dat kruispunt van links en rechts (de zogenaamde derde weg) om zoveel mogelijk kiezers aan te trekken dat niemand nog echt duidelijke standpunten over essentiële thema’s durft in te nemen en alle programma’s heel sterk op elkaar beginnen te lijken. GROEN! verwees regelmatig naar het groen sausje dat de meeste partijen over hun programma gegoten hebben, maar wat de sp.a betreft kunnen we gerust stellen dat daar (samen met dat groene sausje) enkel nog een (weinig pikant) sociaal sausje rest dat over het neo-liberale denken gegoten wordt. Er is inderdaad nood aan een duidelijke visie, maar daarvoor is moed nodig, want men kan moeilijk inschatten hoe de kiezer daarop zal reageren. Blijkbaar is de CD&V er het best in geslaagd om voldoende koud en warm te blazen om veel kiezers aan te trekken. Zo weigerde Leterme de ene dag de genocide in Armenië te erkennen om mogelijke Turkse kiezers niet voor het hoofd te stoten, om de dag daarop in te binden omdat zijn houding blijkbaar nogal veel negatieve reacties uitlokte. Ook bleef hij eerst het Vlaams-nationalistisch discours van kartelpartner N-VA volgen om dat uiteindelijk toch wat af te zwakken omdat dit mogelijk traditionele CD&V kiezers zou kunnen afschrikken.

Duidelijkheid

Ik droom dus van een politiek waar het opnieuw gaat over ideeën en visie (wat veel meer is dan ervoor zorgen dat de cijfertjes kloppen), niet over zoveel mogelijk stemmen halen. Bovendien wil ik een visie die verder kijkt dan de belangen van de Vlaamse gemeenschap. Politici die duidelijk zijn naar de kiezer geven de kiezer ook de mogelijkheid om bewuste keuzes te maken, politici die alleen maar bezig zijn met het proberen stemmen van anderen af te snoepen maken de kiezer uiteindelijk wantrouwig en duwen hem automatisch invmiert de richting van populistische kandidaten.

Solidariteit

Ik herinner mij nog een voorval waarbij een zekere Karel Van Miert de vakbonden een lesje over solidariteit gaf toen hij aangeklampt werd door een vakbondsdelegatie die protesteerde tegen de bananenquota’s voor niet-ACP landen. Die was namelijk bang dat daardoor de werkgelegenheid van havenarbeiders (omdat er minder zogenaamde “dollarbananen” Europa zouden binnenkomen) in het gedrang zou komen. Van Miert wees er de vakbondsmensen toen op dat deze quota’s er konden voor zorgen dat de kleine producenten in het zuiden wat meer toegang zouden krijgen tot de Europese markt, en dat dit voor hen een heel groot verschil kon maken. Misschien is het nu tijd om de rollen eens om te draaien, en moet de vakbond nu eens de partij eraan herinneren wat solidariteit betekent. 

11:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bekrompenheid, visie, solidariteit, navelstaarderij |  Facebook |

11-06-07

Verkiezingen 2007

Wat hebben we geleerd uit de verkiezingen van 2007 ?

 

1.      De peilingen zaten er weer compleet naast, zouden we die beter niet eindelijk eens afschaffen ?

2.      Bijna 20% van de kiezers wist een paar dagen voor de verkiezingsdatum nog niet voor wie ze zouden stemmen. Volgens mij is dat één van de redenen waarom de peilingen er zover naast zaten.

3.      Dat is dan waarschijnlijk ook de reden waarom Lijst Dedecker zo verrassend veel stemmen heeft gehaald, want vermoedelijk hebben veel twijfelaars uiteindelijk voor de man met de grote mond gekozen.

4.      Dat toont op zijn beurt aan hoeveel mensen er totaal ondoordacht een stem uitbrengen, want iemand die een bewuste stem uitbrengt kiest niet voor een lijst die inderhaast werd samengesteld. Gevolg is wel dat nu een aantal zitjes in de kamer door mensen zal ingenomen worden waarvan men de capaciteiten toch op zijn minst in twijfel kan trekken. Hoor ik daar geen echo van het Rossem-tijdperk ? Tijd om de stemplicht toch eens ter discussie te stellen ?

5.      De regering heeft ons land de vorige vier jaar blijkbaar in een diepe afgrond gestort, want waaraan zou ze anders zo’n zware afstraffing te danken hebben ? Boegbeelden van sp.a/spirit en OpenVLD kloppen zich nu op de borst, maar geen kat die eigenlijk weet wat ze nu zo ongelooflijk verkeerd gedaan hebben.

6.      De CD&V/N-VA komt misschien wel als grote winnaar (alhoewel het resultaat van de MR ook niet mis is) uit de bus, en beweert zelfzeker dat het programma van de partij zal uitgevoerd worden, maar zit wel met een zusterpartij die absoluut niet te vinden is voor een staatshervorming.

7.      Het Vlaams Belang is uiteindelijk toch gestagneerd, en kent zelfs een gevoelige terugval in vergelijking met de regionale verkiezingen.

8.      Vlaanderen is nu wel beangstigend sterk naar rechts aan het afglijden, zoals trouwens wel in meerdere landen (zie Franse verkiezingen) het geval is.

9.      In Wallonië heeft er zich een kleine aardverschuiving voorgedaan, de PS krijgt daar meer dan terecht een afstraffing.

10.  Dit laatste kan er misschien voor zorgen dat de PS wat bescheidener wordt, waardoor ze bereid zal zijn om samen met ecolo, sp.a/spirit en groen! een sterke linkse oppositie te voeren opdat deze 5 partijen de volgende verkiezingen met een aantrekkelijk progressief alternatief kunnen klaarstaan.

20:03 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verkiezingen, progressief alternatief |  Facebook |

10-06-07

Groene stroom

groen_stroomNaar aanleiding van de panorama-uitzending van vorige zondag uitte Paul Delperdange zijn verontwaardiging over de manier waarop de politiek de belangen van Electrabel, marktleider in de Belgische energiesector, beschermt (lezersbrief  in “De Morgen”, donderdag 7 juni). Ik kan hem wel volgen in zijn redenering dat politici geen al te mooie rol spelen in dit dossier, maar toch vind ik dat hij de macht van de consument die het anders wil wat onderschat.

De macht van de consument

Het verhaal van eerlijke handel is ondertussen genoegzaam bekend. In de pioniersjaren toen dit concept nog maar pas vorm begon te krijgen werden de mensen die zich daarmee bezighielden nogal meewarig bekeken, en werden zij beschouwd als eerder ongevaarlijke, wereldvreemde figuren. Nu zien we dat de politiek meer en meer in die richting begint mee te denken, en dat zelfs de bedrijven zenuwachtig beginnen te worden aangezien ze al spreken van oneerlijke concurrentie. Dit is enkel mogelijk geweest doordat in eerste instantie de consument bereid geweest is om in het verhaal van eerlijke handel mee te stappen, en er steeds meer mensen overtuigd werden dat deze manier van handel voeren de enige manier was om de onrechtvaardige kloof tussen rijk en arm een beetje te dichten. Ik denk dat we als consument ook in staat moeten zijn om iets gelijkaardigs te forceren wat groene stroom betreft.

Een bewuste keuze

Ik herinner mij dat op een bepaald ogenblik tijdens de reportage een grafiekje getoond werd van het aandeel dat elke elektriciteitsleverancier heeft op de Belgische markt. Ik weet niet meer hoeveel procent daarvan ingenomen werd door Ecopower, maar dat was verwaarloosbaar klein. Dat komt niet echt overeen met de grote belangstelling die momenteel bestaat voor het beperken van de CO2 uitstoot. Toch is Ecopower het enige bedrijf (dat stroom aanbiedt in gans Vlaanderen) dat resoluut voor hernieuwbare energie kiest, en enkel en alleen groene stroom aanbiedt. Dit in tegenstelling tot andere bedrijven die groene stroom in hun aanbod opnemen omdat ze hopen op die manier ook de mensen die ecologisch bewust zijn aan boord te houden. Ik denk nochtans dat als de consument meer bewust zou kiezen voor echt milieuvriendelijke stroom we zowel de politiek als de bedrijfswereld sterk onder druk kunnen zetten. Het is natuurlijk wel zo dat deze keuze niet echt de keuze van portemonnee is, maar er zijn toch wel een aantal zeer waardevolle argumenten om deze overstap te overwegen.

Coöperatieve vennootschap

Vooreerst blijft het uitgangspunt dat de groenste stroom deze is die men niet verbruikt. Ondertussen heb ik al menig wetenschapper horen verkondigen dat er op termijn wel alternatieven zullen gevonden worden, maar dat we, als we echt willen onafhankelijk worden van fossiele brandstoffen, toch echt wel ons verbruik zullen moeten terugschroeven. Dus zul je bij Ecopower ook geen nachttarief vinden, want het is niet de bedoeling om meer stroom te gaan verbruiken op momenten dat die goedkoper is, maar om over gans de lijn minder stroom te verbruiken. Daarnaast is er ook het bedrijfsmodel : het gaat hier om een coöperatieve vennootschap, wat betekent dat het maatschappelijk belang en een transparante structuur op de eerste plaats komt, en dat men heel veel kleine aandeelhouders heeft, maar dat het ook wel de bedoeling is om winst te maken. Een voorwaarde om stroom af te nemen is trouwens dat men minstens een jaar aandeelhouder is, wat dus betekent dat men zich als gebruiker ook moet engageren om mee te werken aan de uitbouw van hernieuwbare energie. Eén aandeel is wel voldoende (vandaar heel veel kleine aandeelhouders), en elke aandeelhouder heeft een stem, ongeacht het aantal aandelen dat hij/zij heeft. Mensen die mijn blog een beetje volgen kijken misschien wat raar op als ik nu pleit voor het aankopen van een aandeel, maar ik wil hierbij benadrukken dat ik helemaal niets tegen aandelen heb, alleen is volgens mij de echte functie van een aandeel verloren gegaan. Met een project als Ecopower gaan we terug naar de oorspronkelijke bedoeling van een aandeel : investeren in projecten/bedrijven die een product maken waar men kan achterstaan is hier de eerste bekommernis. Uiteraard is het mooi meegenomen als men daar ook iets mee kan verdienen, maar dat is toch heel wat anders dan puur uit winstbejag aandelen aan te schaffen. Ik voel ook meer voor een project waarbij een groep mensen betrokken wordt in een collectieve investering dan dat we met zijn allen elk individueel de investering doen om bvb. zonnepanelen op ons dak te gaan installeren. Uiteraard heb ik alle Gistel%20E70%20bouwrespect voor de pioniers die dit jaren geleden al gedaan hebben, want toen was er nog niet echt een mogelijkheid om in een dergelijk project te stappen.

Website

Om af te sluiten geef ik graag de link mee naar de website van ecopower : www.ecopower.be. Ik geef toe dat dit niet bepaald een zeer sexy website is en de inhoud hier duidelijk belangrijker is dan de verpakking. Misschien moet men er toch eens aan denken om iemand aan te trekken die deze site wat frisser en gebruiksvriendelijker kan maken.

10:08 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: groene stroom, ecopower, consument |  Facebook |

03-06-07

Normen en waarden

normen-cvbVorige week was er in het kader van verkiezingen 07 onder meer een debat met Herman Van Rompuy en Freya Vandenbossche over normen en waarden in onze samenleving. Van de term alleen al krijg ik de kriebels, omdat ik dan altijd moet denken aan dat vermanende vingertje, en ik me bovendien de vraag stel wie in godsnaam ooit kan bepalen wat nu eigenlijk de juiste normen en waarden zijn. Echter, toen de heisa ontstond rond de donorshow in Nederland moest ik toch ook wel eens stevig slikken, gelukkig blijkt nu achteraf dat het gewoon om een stunt ging, en we toch nog niet zover afgegleden zijn dat het leven van een mens zou kunnen afhangen van een spel in een televisieprogramma. Maar met de zaak van  het inspuiten met HIV besmet bloed in Groningen worden we opnieuw met de neus op de feiten gedrukt, er gebeuren toch wel dingen in onze samenleving die de grenzen van het fatsoen ruim overschrijden, al zal het wel weer om een heel beperkte groep mensen gaan. Vraag is natuurlijk in hoeverre de politiek daar iets kan aan doen.

Ethische dossiers

Als er één zaak is waarvoor ik de paarse regering goede punten zou geven is het wel de manier waarop ze een aantal ethische kwesties heeft aangepakt. Uiteraard zullen er hier en daar wel nog verbeteringen kunnen aangebracht worden, maar deze regering heeft voor een aantal zaken eindelijk een wettelijk kader gecreëerd die meer aangepast is aan de reële vragen die leven in onze moderne samenleving. Door toedoen van de CD&V waren die dingen veel te lang onbespreekbaar gebleven, en was het hoogdringend dat er eindelijk eens beweging kwam in een aantal ethische dossiers. Eens verlost van het juk van die CD&V heeft de paarse regering er dan ook gretig gebruik van gemaakt om tegemoet te komen aan vragen die leven bij de bevolking. Maar hoe je het ook draait en keert, politiek zal nooit kunnen bepalen wat nu de goede normen en waarden zijn die moeten gevolgd worden, men kan er enkel voor zorgen dat er regels afgesproken worden waar we ons aan moeten houden vooraleer we beslissingen nemen in ethische kwesties (euthanasie, abortus) of net dat een aantal regels afgeschaft worden die bepaalde procedures onnodig pijnlijk maken (echtscheiding). Het blijft natuurlijk altijd dansen op een slappe koord, maar het belangrijkste is dat er over die zaken geen taboes bestaan, en we daar zoveel mogelijk blijven over discussiëren. Zoals het er nu naar uitziet zal CD&V/N-VA deel uitmaken van de volgende regering, hopelijk wordt een aantal verwezenlijken van deze regering (op ethisch vlak) dan niet teruggeschroefd.

Normbesef

Blijven we natuurlijk nog altijd met de vraag zitten of onze samenleving niet aan het afglijden is, en er blijkbaar geen normbesef meer is. Laat ons eerlijk zijn, als ik zo rond me kijk zie ik toch dat het grootste deel van de doorsnee mensen nog steeds een redelijk plichtsbesef heeft, en redelijk “binnen de lijntjes” blijft. Trouwens, toplonen of onredelijke ontslagvergoedingen voor managers zijn voor mij ook een vorm van normvervaging, maar ik heb zo het vermoeden dat de CD&V dit niet voor ogen heeft als ze het heeft over normen en waarden. En “excessen” zoals in Groningen lijken (gelukkig maar) toch nog steeds eerder uitzondering dan regel te zijn. Bovendien denk ik dat dank zij de media veel zaken nu sneller aan het licht komen dan vroeger, waardoor we soms de indruk krijgen dat het bergaf gaat met ons normbesef. Want ondertussen wetmagdalenasistersen we allemaal dat er in het verleden bvb. heel wat incestzaken in de doofpot gestopt werden, en dat schrijnende verhalen zoals met de Magdalena-sisters (dat zich afspeelde in het o zo Katholieke Ierland) veel te lang zijn kunnen doorgaan zonder dat iemand er iets tegen ondernam. Misschien kan de pers hierin zelfs een veel belangrijker rol spelen dan de politiek. Door zoveel mogelijk onfrisse zaken aan het licht te brengen is de maatschappij zich ook meer bewust van bepaalde mistoestanden, en dat kan dan misschien sneller tot een consensus leiden over wat echt niet kan. Over waar de grens dan ligt tussen wat kan en niet kan zal vermoedelijk steeds discussie blijven bestaan, daarom is het van het grootste belang dat alles bespreekbaar blijft. 

11:48 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: normen, waarden, cd v, taboes |  Facebook |