29-04-07

Geloof in de democratie

segolene-royale“Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel”, luidt het gezegde. Laat ons hopen dat dit, althans wat verkiezingen betreft, bewaarheid mag worden. Want tijdens de voorronde van de Franse verkiezingen vorige zondag was het wel duidelijk, de Fransen hebben hun geloof in politiek en democratie teruggevonden.

 

Niet minder dan 87 procent van de ingeschreven kiezers zou een stem uitgebracht hebben, wat een absoluut record is in de naoorlogse geschiedenis. In een land waar er geen kiesplicht is kan dit wel tellen. Maar niet alleen het hoge aantal kiezers was opmerkelijk, nog belangrijker was de motivatie waarom de kiezers zo massaal waren komen opdagen. Blijkbaar wou men kost wat kost de “uitschuiver” van 5 jaarSarkozy geleden, toen extreem rechts met Le Pen een spectaculaire uitslag behaalde, definitief achter zich laten. En dat is duidelijk gelukt, want met 11% is de nederlaag van Le Pen een feit. Dat Le Pen daarop bijzonder bitter reageerde kan niemand echt verwonderen. Dergelijke demagogen leven op wolkjes als ze in de “winning mood” zijn,  maar eens het tij keert kunnen ze hun giftige ingesteldheid nog moeilijk verbergen.

 

Het belang van dit resultaat in Frankrijk mag niet onderschat worden, want de problemen waar men ginder mee kampt komen in meer of minder mate in vele andere landen van Europa ook voor. Die problemen waren dan ook de oorzaak dat de argwaan en kritiek op de politiek en democratische instellingen (mede gevoed door extreem-rechts) meer en meer toenam. Na een periode van besluiteloos reageren met voortdurende koersveranderingen en groeiende extremen lijkt men in Frankrijk nu weer op het juiste spoor te zitten, met een ware democratische vloedgolf. Het ziet ernaar uit dat een energiek en democratisch Frankrijk bereid is tot verandering, en gezien het belang van dit land binnen Europa kunnen we alleen maar hopen dat dit ook op Europees vlak zijn gevolgen heeft.     

 

Le PenNatuurlijk kunnen we de situatie in Frankrijk niet zomaar vergelijken met de situatie in Vlaanderen, maar toch zien we dat het de laatste tijd opvallend stil is rond de persoon van Filip Dewinter. Die houdt zich blijkbaar heel bewust uit het middelpunt van de belangstelling waar hij normaal gezien zo graag vertoeft. Dit zou er wel eens kunnen op wijzen dat hij ook al de bui ziet hangen, en dat hij absoluut wil vermijden dat zijn naam gekoppeld wordt aan een eventuele nederlaag van het VB bij de komende federale verkiezingen. Als zijn persoonlijke score dan wel hoog blijkt te zijn zou de macht wel eens snel kunnen wisselen binnen het VB.

 

DillenMet het overlijden van de stichter van het VB is er natuurlijk wel een klein risico dat deze partij daar toch nog wat voordeel uit haalt. Alles hangt af van de manier waarop de media met dit nieuwsfeit omgaat. Laat ons hopen dat dit gewoon als een randfeit vermeld wordt, en dat men niet gaat uitpakken met een aantal reportages over de spectaculaire groei van zijn partij, want dat zou een aantal kiezers wel eens op gedachten kunnen brengen. Momenteel ziet het er wel naar uit dat de media voor één keer verstandig zullen reageren, want geef toe, iemand die het gepresteerd heeft om ons op te zadelen met zo’n gedrocht van een partij verdient het absoluut niet om veel aandacht te krijgen.

 

Graag wil ik afsluiten met de woorden van Jean-Marie Colombani, commentaarschrijver in “Le Monde” : Een energiek en democratisch Frankrijk dat bereid is tot verandering zal iets te vertellen hebben aan Europa. Laten we hopen dat die verandering begint met de sereniteit waarvan de Fransen blijk hebben gegeven.

10:53 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franse verkiezingen, democratie, extreem-rechts, europa |  Facebook |

22-04-07

Het Marokkanendrama

marokkanendramaNaar aanleiding van haar boek “Het Marokkanendrama” verscheen er deze week een interessant interview met Fleur Jurgens in “De Morgen” van maandag 16 april. Niet dat ik met alle uitspraken van haar akkoord ga, maar ze maakt wel een analyse die zeker niet zomaar aan de kant kan geschoven worden.

 

Laat mij misschien beginnen met de zaken waar ik het moeilijk mee heb. Haar stelling dat er nog nooit een causaal verband aangetoond is tussen opgroeien in een kansarm gezin en terechtkomen in de criminaliteit is er één van. Dit lijkt me een nogal flagrant ontkennen van een realiteit, en daarbij wil ik graag verwijzen naar een (volgens mij) bijzonder waardevolle lezersbrief van Staf De Wilde die ik de dag erna kon lezen. Daarbij legt hij op een zeer begrijpelijke en concrete manier uit dat zo’n stelling poneren getuigt van weinig zin voor nuance. En als ik van één ding de kriebels krijg is van het wel van zwart/wit uitspraken. 

 

Zo geeft Fleur Jurgens voortdurend de indruk dat de Marokkanen al hun ellende aan zichzelf te danken hebben. Het zal je maar overkomen dat je een allochtoon bent die van thuis uit nooit de mogelijkheid gekregen heeft om verder te studeren, en dan moet lezen dat het allemaal jouw eigen schuld is dat je geen deftig diploma hebt. Dit is een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat mensen moeten hebben die door allerlei omstandigheden (gezondheid, financiële problemen, ...) niet de mogelijkheid gehad hebben om studies aan te vatten of te vervolledigen waardoor ze nu te weinig gewapend zijn om een job te vinden en dan moeten lezen dat alle werklozen profiteurs zijn.

 

Tenslotte moest ik ook even slikken bij haar voorstel om de uitkering in te trekken van ouders die hun kinderen onverantwoord opvoeden. Ook dit getuigt van weinig begrip voor de situatie waarin allochtone gezinnen soms verzeild geraakt zijn, en ik durf zo’n voorstel zelfs redelijk harteloos te noemen.

 

Toch ga ik wel akkoord dat we misschien een aantal mistoestandMarokko4en te lang met de mantel der liefde hebben toegedekt. Door een overdreven politieke correctheid die veel te maken heeft met de angst om als racist uitgemaakt te worden hebben we veel te lang de problemen proberen te verdoezelen, en verzaakt om daar waar nodig de Marokkaanse (om bij het onderwerp van het boek te blijven) gemeenschap op haar verantwoordelijkheden te wijzen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat het juist in het belang is van de betrokken bevolkingsgroep dat we de vinger op de wonde te leggen, want als problemen niet aangekaart worden kan er ook nooit een oplossing voor gevonden worden. Eén van de analyses die ik in het interview las waar ik mij helemaal kan in vinden is de volgende : “Veel Marokkaanse ouders zijn de regie kwijt over hun zonen. Er is sprake van een gezagscrisis... Zestig procent van de bruiden komt vers uit Marokko, die vrouwen begrijpen amper iets van onze samenleving...Thuis hebben moeders de boel meestal nog wel onder controle, maar zodra hun zonen de voordeur dichttrekken is er nog weinig toezicht.”  Een aantal jaren terug was ik een aantal weken in Marokko, en toen viel me op hoe sterk de sociale controle daar is. Die sociale controle valt hier volledig weg, met alle gevolgen van dien.

 

Op zich vind ik de analyse van Fleur Jurgens dus wel waardevol, alleen is het jammer dat ze bij bepaalde stellingen veel te weinig nuances legt, en de ervaring leert dat dit eerder provocerend werkt, wat de communicatie nooit ten goede komt. 

12:11 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: marokkanen, fleur jurgens, gezagscrisis |  Facebook |

15-04-07

Geen bericht deze week

Net terug uit Ierland, geen kranten gelezen, en dus ook geen inspiratie voor een nieuw bericht. Volgende week neem ik de draad vermoedelijk weer op.

 

Ierland

 

22:52 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-07

40 jaar is genoeg

muurOp 5 juni zal het precies 40 jaar geleden zijn dat Israël zijn oorlog tegen de Arabische legers begon, en 6 dagen later met een klinkende overwinning beëindigde. Op die 6 dagen tijd versloeg Israël niet alleen de Arabische legers, maar bovendien veroverde het de Sinaïwoestijn, de Golanhoogte, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever met Oost-Jeruzalem. Sedertdien voert Israël een wurgende politiek tegenover het Palestijnse volk, en daar wil het APP (Actieplatform Palestina) iets aan doen.

 

Vorige week lanceerde de Arabische Liga opnieuw haar vredesplan van 2002 dat door Olmert weliswaar omschreven werd als redelijk revolutionair, maar tegelijkertijd voegde hij eraan toe dat hij absoluut niet zal aanvaarden dat de Palestijnse vluchtelingen die in 1948 verjaagd werden zouden terugkeren naar de bezette gebieden Ondertussen heeft Merkel hem blijkbaar kunnen overtuigen om toch met de Arabische landen te gaan praten, maar van echte toegevingen van de kant van Israël lijkt momenteel nog niet echt sprake. Blijkbaar wil Israël nog steeds niet inzien dat het door zijn houding het extremisme, waar het zo tegen tekeer gaat, juist aanwakkert in plaats van het terug te dringen. Voor mensen die de situatie in het Midden-Oosten niet zo goed opvolgen geef ik graag nog eens een korte samenvatting.Hebron2

 

§    Gedurende 40 jaar heeft de Israëlische staat systematisch en minutieus aan de versnippering en desintegratie van de bezette Palestijnse Gebieden gewerkt. Israëls huidige kolonisatie- en annexatiepolitiek zal straks nog maar 40 % van het oorspronkelijke Palestijnse grondgebied dat in 1967 werd bezet, voor de Palestijnen overlaten.

 

§    Gedurende 40 jaar heeft de Israëlische staat Oost-Jeruzalem geannexeerd en beschouwt ze dit gebied als onlosmakelijk verbonden met het eigen grondgebied. Een eindeloze reeks maatregelen heeft als doel om het demografisch karakter en het statuut van de stad te wijzigen.

 

§    Gedurende 40 jaar onteigent en ontvreemdt de Israëlische staat Palestijns grondgebied, en richt er nieuwe nederzettingen voor Israëlische burgers op. Vandaag wonen ruim 460.000 Israëlische kolonisten op de bezette Palestijnse gebieden, 260.000 op de Westelijke Jordaanoever en 200.000 in Oost-Jeruzalem. Een heel netwerk van wegen en voorzieningen aangelegd op Palestijns territorium, is alleen voor deze kolonisten toegankelijk.

 

§    De bouw van de muur past volledig in de Israëlische kolonisatiepolitiek. Het traject van de muur wijkt voor meer dan 80 % van de groene lijn af, en altijd langs Palestijnse kant. Daarmee is de muur het sluitstuk van een reeks maatregelen die de annexatie van de Israëlische nederzettingen en van Oost-Jeruzalem moeten bestendigen. Fysisch is Oost-Jeruzalem nu volledig afgesneden van de Westelijke Jordaanoever, en niet meer toegankelijk voor Palestijnen die achter de muur of in Gaza wonen.

 

§    Israël blijft het Internationaal Recht en het Internationaal Humanitair Recht met de voeten treden. En dat tegen alle resoluties van de Verenigde Naties in en tegen het advies van 9 juli 2004 van het Internationaal Gerechtshof, dat de bouw van de muur en meteen ook van de nederzettingen en de annexatie van Oost-Jeruzalem onwettig verklaarde.

 

Op 30 maart, de Palestijnse dag van het Land, lanceerde het APP de campagne '40 jaar is genoeg'. Daarmee sluit het samenwerkingsverband van de Vlaamse ngo’s en vredesorganisaties rond Palestina zich aan bij de internationale oproep om massaal te protesteren tegen 40 jaar bezetting van de Palestijnse Gebieden door de Israëlische staat. Via de interactieve site www.40jaarbezetting.be kun je deze actie ondersteunen. Ik raad sterk aan om eens een kijkje te nemen, want naast heel veel interessante informatie over de bezetting kun je er ook de mening van prominente figuren lezen, en via polls kun je er ook jouw mening ventileren.

Israel-Gaza

 

12:08 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: israel, 40 jaar bezetting, palestina, app |  Facebook |

01-04-07

Over wie bovenop ligt

afrika1Vrijdag was het equal pay day, een initiatief van de progressieve vrouwenbeweging en de ABVV-vrouwen. Daarmee willen ze de ongelijkheid van verloning die er nog is tussen mannen en vrouwen aanklagen. Een terechte bezorgdheid, en aangezien voor deze ongelijkheid verschillende redenen kunnen aangebracht worden zal daarrond vermoedelijk nog heel wat moeten gediscussieerd worden vooraleer we tot een oplossing zullen komen. Dit weekend lees ik het verschrikkelijke relaas van de situatie van vrouwen in Afrika die door mannelijk seksueel geweld steeds meer klappen krijgen. “Aids gaat over wie bovenop ligt”, een probleem van een gans andere orde, maar waarbij de vrouw opnieuw het slachtoffer is.

 

Door deze vergelijking te maken wil ik uiteraard de eisen van de vrouwenbeweging niet minimaliseren, want het is inderdaad niet normaal dat een deel van de bevolking die evengoed zijn bijdrage levert aan de economie daarvoor minder verloond wordt. Maar het is toch wel zo dat bij het lezen van zoveel onrecht in Afrika we automatisch de bedenking maken dat zoveel vrouwen die oneindig veel leed moeten verduren eigenlijk weinig of nooit gehoord worden. Met andere woorden, “ons” probleem zal uiteindelijk wel opgelost geraken, over de situatie van de Afrikaanse vrouwen ben ik minder optimistisch.

 

Men moet wel van steen zijn als men geen krop in de keel krijgt bij het lezen van de getuigenis van een meisje van negen dat door een dertigjarige vriend van de familie verkracht werd : “Het doet nog steeds zo’n pijn van binnen”. Dan kan men niet anders dan afkeer en woede voelen tegenover die mannen die als roofdieren tewerk gaan. Op die manier proberen ze blijkbaar hun eigen frustraties en onmacht af te reageren. Want hoe moeilijk het misschien is, men moet ook kunnen onder ogen zien dat die agressie bij mannen ook ergens zijn oorzaak heeft, en zoals het artikel stelt is die oorzaak ergens te zoeken in frustratie, onmacht en krassen op de ziel. Het is pijnlijk om vast te stellen, maar als mannen zich waardeloos voelen denken sommigen door een bepaalde onbegrijpelijke hersenkronkel dat ze door vrouwen te vernederen weer wat respect zullen terugwinnen.

 

In het artikel pleit men dan ook om ons eens te richten op mannen, in plaats van enkel te proberen vrouwen sterker te maken. Er zijn massa’s publicaties en initiatieven om te bekijken hoe vrouwen kunnen ondersteund worden, maar zoals Gethwane Makheye zegt, “wat baat het om te leren dat een vrouw nee moet zeggen, en dat ze moet eisen dat de man een condoom gebruikt als het gevolg daarvan is dat ze de ochtend daarop met blauwe plekken voor mijn deur staat”. Ook de mannen moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, enkel als het gedrag van mannen verandert kan men verwachten dat er daadwerkelijk iets aan de situatie van de vrouwafrika2en zal verbeteren. Vraag is natuurlijk hoe men iemand die opgegroeid is in een wereld van geweld, en daar duidelijk ook de littekens van draagt, kan duidelijk maken dat respect voor vrouwen van hem een veel mooier, en dus ook belangrijker (want daar draait het allemaal om) mens maakt.

  

Gelukkig zijn er ook nog andere mannen in het verhaal, mannen die het nochtans ook niet gemakkelijk hebben, maar die beseffen dat het veel beter is om te communiceren, uit te leggen , te luisteren en te zien. Laat ons hopen dat hun houding een voorbeeld kan worden voor andere mannen.

10:49 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mannen, geweld, vrouwen, aids |  Facebook |