25-03-07

Bartmania

dew_reynOndanks het feit dat er vorige week alweer voldoende dingen gebeurd zijn waar ik mijn mening wel eens over kwijt wil zou ik toch nog eens willen terugkomen op een onderwerp dat aansluit bij mijn vorig bericht op deze blog. Waar gaat het naartoe met België, welk beeld heeft men over Vlaanderen in het buitenland, en vooral, wie is hiervoor verantwoordelijk ?

 

Vorige woensdag verscheen een standpunt van Luckas Vander Taelen in “de Morgen” waar ik mij wel heel goed kon in vinden. Ikzelf ben ondertussen al op het punt gekomen dat ik alle programma’s waar Bart De Wever zijn gezicht laat zien probeer te vermijden, maar blijkbaar heeft Luckas Vander Taelen goed de media-optredens van deze politicus bekeken, en zijn analyse was vlijmscherp, maar volgens mij heel correct. Wat hem (en ook mij) vooral verontrust is dat De Wever zich complexloos “rechts nationalist” noemt, en niemand zich daar blijkbaar vragen bij stelt, ondanks het feit dat we weten dat deze ideogie de voorbije eeuwen al heel wat miserie heeft aangericht. Vooral het typische kenmerk van dergelijke ideologie om de oorzaak van alle onheil altijd bij anderen te leggen is een verfoeilijke houding, iets wat we trouwens ook bij een andere (extreem-rechtse) partij terugvinden die gelukkig wel bakken kritiek over zich krijgt.

 

Later deze week blijkt uit een gemeenschappelijke enquête van “De Standaard” en “Le Soir” dat 9 op de 10 Vlamingen zich in de eerste plaats Belg voelen, maar terzelfdertijd niet meer geloven dat België binnen afzienbare tijd nog zal bestaan. Als de modale Belg (want in Wallonië bekwam men een gelijkaardig resultaat) eigenlijk niet wil dat België uiteenvalt, dan betekent dit dat men vreest dat politici ervoor zullen zorgen dat dit toch zal gebeuren. Daarbij denken we uiteraard aan een Philip Dewinter of een Frank Vanhecke, maar ook aan een separatist als Bart De Wever. Aangezien CD&V ervoor gekozen heeft om samen met de N-VA een kartel te vormen kan het ook niet anders dat hun communautaire discours heel sterk door die kartelpartner ingegeven wordt. Ik vind het dan ook merkwaardig dat een groot deel van de Vlamingen Yves Leterme wel zou zien zitten als premier, wat onmiddellijk aantoont dat kiezers nog steeds in de eerste plaats stemmen op een persoon, en niet op de politieke boodschap die die persoon brengt.

 

Als reactie op het artikel van Luckas Vander Taelen verschijnt de dag erop een lezersbrief van Danièle Carpet uit Durbuy die een tiental jaar in Brugge gewoond heeft, en nog steeds probeert om de nederlandse taal zoveel mogelijk te onderhouden, onder meer door naar nederlandstalige zenders te kijken. Daardoor heeft ze ook de uitzending met Bart De Wever en Marc Reynebeau gezien. Ze leek bijzonder opgelucht dat er in Vlaanderen toch nog mensen zijn die anders denken dan Bart De Wever, en die ook nog dromen van een “warme samenleving met alle regio’s van België”, een vingerwijzing naar de warme samenleving waar CD&V zo de mond van vol heeft, want die houdt voor die partij blijkbaar op aan de grenzen van het eigen gewest. Ik hoop bij deze dat Danièle ook eens op mijn blog terechtkomt 

 bvbmassatrouw

Tenslotte is er mij,  naar aanleiding van de memorabele trouwpartij die vorige week doorging in Sint-Niklaas, een uitspraak opgevallen van een Franse journaliste (nee, geen Waals misverstand over Vlaanderen dit keer ) : “Er is hier zoveel buitenlandse pers aanwezig omdat we dit keer een verhaal kunnen brengen dat aantoont dat er niet alleen racistische of separatistische gedachten leven in Vlaanderen, maar dat er ook positieve dingen te vertellen zijn over deze regio”. Als ik als Vlaams politicus zo’n uitspraak zou horen, dan zou ik me toch eens ernstig beginnen afvragen welk beeld we in het buitenland over Vlaanderen ondertussen gecreëerd hebben door ons communautair gehakketak.

12:16 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, leterme, warme samenleving, communautair |  Facebook |

18-03-07

Verborgen agenda’s en Vlaamse zelfgenoegzaamheid

dirupo2Met spijt moet ik de laatste tijd vaststellen dat het onbegrip tussen beide Belgische landsgedeelten blijkbaar nog steeds toeneemt. Niet alleen wordt er in de media en de politieke wereld enorm veel aandacht aan regionale verschillen besteed, nog verontrustender vind ik de situatie binnen organisaties zoals het rode kruis of een uitspraak van Luc Nilis die beweert dat het binnen de nationale ploeg nooit meer goed komt omdat de communautaire kloof te groot is geworden.

 

Merkwaardig is wel dat 80% van de Vlamingen er eigenlijk geen probleem mee zou hebben als we opnieuw meer zaken op federaal niveau zouden regelen, wat er volgens mij op wijst dat de spanningen tussen beide gemeenschappen gewoon artificieel opgevoerd worden door politiek en media. Daarbij kan ik me niet van het gevoel ontdoen dat veel te maken heeft men een verborgen agenda bij veel Vlaamse politici. Die doen er namelijk  alles aan om te proberen hun zelfgenoegzaamheid te verbergen, want eigenlijk zouden ze niets liever doen dan de Walen de les te spellen. Uiteraard voelen onze landgenoten uit het zuidelijk landsgedeelte dit ook wel aan, maar in plaats van hun eigen verwezenlijkingen wat meer in de verf te zetten, of de verwezenlijkingen van de Vlamingen in vraag te stellen proberen ze krampachtig aan te tonen dat ze op die vlakken waar Vlamingen blijkbaar veel belang aan hechten toch niet zo slecht scoren.  

 

vandelanotteZo zag ik Johan Vande Lanotte in “Ter zake” zich in alle mogelijke bochten wringen om te verduidelijken dat regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid ten goede zou komen aan beide partijen, want dat alles zo veel gemakkelijker te regelen zou zijn. Het ganse interview door had ik het gevoel dat hij alle moeite moest doen om niet op een onbewaakt moment plots de echte reden waarom hij wil regionaliseren te verklappen. Het was voor mij dan ook bijzonder moeilijk om te snappen waarom men nu in godsnaam meer werkgelegenheid zou kunnen creëren als men het werkgelegensheidsbeleid regionaal zou aanpakken. Ik kon alleen maar vaststellen dat het woord “solidariteit” zelfs bij de Vlaamse socialisten steeds minder betekenis krijgt.

 

Tot mijn opluchting lees ik de dag erop een pleidooi van voormalig ABVV-voorzitter Georges Debunne om de RVA niet te splitsen, en daarbij verwoordt hij perfect wat ik in mijn onderbuik al vermoedde. Daarin probeert ook hij te peilen naar de echte bedoeling van Vande Lanotte. Wil hij de werkgelegenheid verbeteren, of wil hij de jacht op werklozen verhogen zodat hij op die manier het werkloosheidscijfer nog meer naar beneden krijgt ? Ik citeer : “In naam van de concurrentie zullen Vlaamse en Waalse werknemers tegen elkaar worden uitgespeeld om hen een nog agressievere politiek van flexibiliteit, jacht op werklozen, besparingen in de sociale zekerheid en patronale lastenverminderingen te laten slikken”. Daar wil Vande Lanotte echt naartoe, maar dan moet hij eerst van de lastige Walen verlost geraken waarvoor solidariteit wel nog betekenis heeft.

 

lintbebouwingToegegeven, er zijn zaken verkeerd gelopen in Wallonië, de schandaalsfeer waarin de PS is terechtgekomen liegt er niet om, maar dat betekent niet dat wij Vlamingen zo hoog van de toren moeten blazen omdat we het economisch wat beter doen. Er zijn namelijk nog andere dingen belangrijk in het leven dan enkel de materiële welvaart. Is het toeval dat we hier in Vlaanderen al tientallen jaren aan het zoeken zijn hoe we extreem-rechts een halt kunnen toeroepen, terwijl in het zuidelijk landsgedeelte extreem-rechts tot op heden niet echt van de grond komt ? Af en toe ga ik op een mooie zondagnamiddag wel eens wandelen, zowel in Vlaanderen, Wallonië of net over de Franse grens. Daarbij valt mij steeds op hoe vriendelijk we steeds een “bonjour” krijgen in zowel Wallonië  als Frankrijk. Als ik in Vlaanderen “goeiedag” zeg tegen wandelaars die ik ontmoet, dan krijg ik in het beste geval een vragende blik terug alsof er iets aan mij zou schelen.Ardennen

 

Het is inderdaad waar dat wij in heel wat opzichten verschillen van elkaar, maar ik begrijp niet waarom dat een obstakel moet zijn om goed te kunnen opschieten met elkaar. Integendeel, volgens mij zouden wij elkaar net door die verschillen mooi kunnen aanvullen. Langs de andere kant, als we even buiten onze landsgrenzen kijken zien we dat dit een fenomeen is dat we ook in andere Europese landen zien, de drang van regio’s om zo veel mogelijk zelfstandig te kunnen zijn. Volgens mij niet echt een positieve evolutie. 

11-03-07

China : zegen of vloek ?

shanghaiDe week was nog maar net begonnen en er diende zich al een onderwerp aan waarover ik iets kwijt wil op mijn blog. Het land waar velen de mond van vol hebben, en waar vooral de bedrijfswereld met bewondering en met een grote gretigheid naar kijkt wegens de spectaculaire economische groei : China. De welvaart die door die groei gecreëerd wordt gaat echter compleet voorbij aan een groot deel van de Chinese bevolking en ook de druk op het milieu wordt alsmaar groter.

 

In het kader van de reeks “Global warming” lees ik namelijk dat China tegen 2009 de grootste uitstoter zal zijn van broeikasgassen. Het rapport dat dit aantoont kreeg weinig aandacht, en dat zal volgens mij veel te maken hebben met het feit dat men China als opkomende economische grootmacht niet al te veel voor het hoofd wil stoten. “Overigens”, zegt men in China, “het is gemakkelijk voor de geïndustrialiseerde landen om schonere energie te eisen, want zij beschikken over voldoende financiële middelen”. Enkele bladzijden verder lees ik dat China zijn militaire uitgaven met bijna 18 procent zal verhogen. Voor een simpele ziel als ik is dat toch wel moeilijk te begrijpen, blijkbaar legt men ginder de prioriteiten anders dan ik ze zou leggen.

 

industry_chinaGelukkig verschijnt er de dag nadien een artikel over het Nationaal Volkscongres dat naar meer harmonie wil streven in China, blijkbaar beginnen ze er zich toch bewust van te worden dat ze met een levensgroot probleem zitten. De soms zo bejubelde groei heeft duidelijk niet geleid tot een welvaartsgroei voor het gros van de bevolking, integendeel zelfs. Vooral de rurale bevolking is er qua gezondheidszorg, onderwijs en levensomstandigheden niet op vooruitgegaan, wat gezondheidszorg betreft zijn ze zelfs een heel stuk slechter af dan zo’n 30 jaar geleden. Daarenboven zijn de werkomstandigheden voor diegenen die naar de stad zijn getrokken soms ronduit schrijnend. De aandacht dat het Nationaal Volkscongres aan dit probleem schenkt is trouwens niet ingegeven door een oprechte bezorgdheid voor de bevolking, maar heeft veleer te maken met het feit dat het ongenoegen bij de verliezers steeds groter wordt.

 

china_ruralOndanks de vele kritieken die steeds geuit worden op de liberale gedachte dat economische groei vanzelf ten goede zal komen aan de hele bevolking, en er ondertussen al voorbeelden genoeg zijn die aantonen dat dit niet zo is, duurt het nog altijd (veel te) lang vooraleer men wil onderkennen dat men effectief met een probleem zit. Ondertussen zijn er wel ganse generaties die die welvaart aan hun neus zien voorbijgaan, en gedoemd zijn om in de ellendigste omstandigheden te moeten overleven. 

 

In MO* van deze maand merkt John Vandaele ook op dat men op het eerste zicht misschien zou kunnen denken dat het geld waarover China ondertussen beschikt toch een positieve tegenbeweging tot stand aan het brengen is. Een goed tegengewicht namelijk voor IMF en Wereldbank die in het verleden veel te veel de (liberale) wetten bepaald hebben waaraan ontwikkelingslanden moesten voldoen om een lening te kunnen krijgen. China stelt geen voorwaarden, maar dat betekent ook dat het hen een worst zal wezen wat het regime waaraan ze hun geld lenen met die inkomsten doet. Het enige waar het hen om te doen is, is toegang krijgen tot de grondstoffen en de markten van de betrokken landen. Terecht kan men zich afvragen of die leningen nu eeCHINA-girl-webn zegen of een vloek zijn.

 

In het kader van de internationale vrouwendag vorige donderdag werden ook nog eens cijfers gepubliceerd die pijnlijk duidelijk aantonen hoe weinig meisjes en vrouwen in dat deel van de wereld betekenen. In China”ontbreken” ruim 38 miljoen meisjes, geaborteerd of bij de geboorte gedood, omdat ze de pech hadden van het verkeerde geslacht te zijn.

 

China, een land om in de gaten te houden, maar dan vooral om druk te blijven uitoefenen zodat er iets gedaan wordt aan die diepe kloof tussen rijk en arm. Een kloof die, in tegenstelling tot wat diegenen die blijven geloven in de vrije markt mogen beweren, steeds dieper wordt net door die economische groei.

10:10 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: groei, china, kloof, milieu |  Facebook |

04-03-07

Doctor honoris causa

jkabila_300Een bericht dat vorige week een beetje tussen de plooien viel, maar waar toch nogal wat mensen een mening over hadden was de intentie van Flahaut om een militair eredoctoraat uit te reiken aan Kabila. Een bericht dat mij toch ook de wenkbrauwen deed fronsen.

 

Niet dat ik nu zoveel belang hecht aan alles wat zich in de militaire sfeer afspeelt, maar zo’n eredoctoraat mag toch als een belangrijk signaal gezien worden. En daar wringt toch wel het schoentje. Met zo’n titel wil Flahaut niets liever dan de banden met Congo weer sterker aanhalen, want met dit gebaar zou men toch duidelijk de indruk geven dat België volledig achter de aanpak van Kabila staan. Nog geen dag later werd Flahaut door de Vlaamse liberalen al flink op de vingers getikt, en moest men de koppen bij elkaar steken om alsnog een oplossing uit te werken, want niet alleen Verhofstadt en De Gucht waren woest, maar ook de professoren Luc De Vos en Emile Schweicher van de Koninklijke Militaire School waren over het voorstel van Flahaut niet te spreken. Probleem was dat men noch Kabila, noch de PS teveel mocht schofferen. Een  gemanoeuvreer waar De Crem weer op zijn gekende flauwe manier politieke munt probeerde uit te slaan. Zijn aanval vorige week op Flahaut en de PS, en onrechtstreeks ook op de paarse regering (want daar is het hem tenslotte om te doen) was ronduit belachelijk, maar dat neemt niet weg dat wat het eredoctoraat betreft hij toch wel een punt heeft.

 

flahautNog niet zolang geleden hoorde ik Gui Polspoel zeggen dat het toch wel eigenaardig was dat die ministers die het dichtst aanleunen bij de bedrijven die belang hebben bij een goede verstandhouding met Congo het meest pleiten om de plooien met het regime zo snel mogelijk glad te strijken. Een insinuatie die kan tellen, maar zoiets hardmaken is natuurlijk een andere zaak.

 

Feit is wel dat Kabila tot op heden nog niet bewezen heeft dat hij het beter zal doen dan zijn voorgangers, integendeel, hier en daar vangen we zelfs signalen op dat er uiteindelijk nog niet zoveel veranderd is. Het is niet omdat er verkiezingen zijn dat men kcongo2an spreken van democratie, maar voor sommigen zijn verkiezingen blijkbaar al voldoende om al onmiddellijk de wantoestanden uit het verleden te vergeten, en te doen alsof alles weer koek en ei is. Het lijkt er inderdaad soms sterk op dat een aantal mensen staat te popelen om zo snel mogelijk weer gemakkelijk toegang te krijgen tot de rijkdommen van het land. Dus ben ik ook voorstander om zo kritisch mogelijk de evolutie in Congo op te volgen, pas als men daadwerkelijk ziet dat het beleid echt een prioriteit maakt van de opbouw van het land kan men beginnen met de banden met het regime opnieuw aan te halen. Ondertussen kunnen we ons beter concentreren op ontwikkelinsprojecten waarvan we zeker zijn dat ze de bevolking ten goede komen.  

18:29 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: flahaut, kabila, eredoctoraat |  Facebook |