28-01-07

Wereld sociaal forum

worldsocialformEen gebeurtenis waarover nogal weinig in de media is verschenen, is het Wereld Sociaal Forum (WSF) in Nairobi. Nochtans een evenement waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht aan besteed worden.

 

In “De Morgen” werd een mooie vergelijking gemaakt met het Wereld Economisch Forum, een onderonsje van CEO’s van grote bedrijven samen met een aantal politici in Davos (Zwitserland). De accenten waren duidelijk verschillend. Terwijl het WSF aandacht besteedde aan thema’s zoals de inspraak van vrouwen, menswaardig werk, schuldkwijtschelding voor de armste landen en eerlijke handel, was er op het Economisch Forum eigenlijk vooral de belangrijke vaststelling dat de economische groei nog steeds verdergaat. Sommige landen groeien zelfs spectaculair. Alleen Afrika blijft opvallend afwezig in dit succesverhaal, niet toevallig het continent dat wel bovenaan de agenda stond op het WSF. Het feit dat nogal weinig CEO’s wakker liggen van de opwarming van de aarde toont aan dat men zich op het WEF weinig vragen stelt of die groei eigenlijk geen grenzen heeft. Zeker is dat men nog steeds de milieukost maar ook de sociale kost niet in rekening brengt als men euforisch doet over die “gouden lokjes van 2007”. Marc Maes van 11.11.11 : “De recente liberaliseringsgolf onder druk van Westerse landen en internationale instellingen heeft ervoor gezorgd dat letterlijk miljoenen boeren tot de bedelstaf vervielen”.

 

Uiteraard is het een goede zaak dat landen die in hun ontwikkeling nog niet zo ver staan een inhaalbeweging kunnen doorvoeren, alleen zou die groei moeten ten goede komen aan de ganse bevolking, ondertussen weten we allemaal dat dit niet het geval is. Enkel de topklasse profiteert hiervan, en de kloof tussen rijk en arm neemt alleen maar toe. Verbijsterend is trouwens de uitspraak van de vicevoorzitter van de Bank of China : “Het enige probleem is dat de deviezenvoorraden nog toenemen, wat we met dat geld moeten doen is niet meteen duidelijk”. En dat terwijl in China massa’s mensen in extreme armoede leven, en er nog heel wat werk aan de winkel is om de lokale ontwikkeling uit te bouwen of zelfs nog op gang te brengen. Dit toont aan dat mensen die niet passen in de harde economische logica van de vrije markt ook niet mogen meegenieten van die groei, integendeel, zij krijgen de klappen. Eigenlijk kunnen we nog een stap verder gaan, en de vraag stellen of die groei eigenlijk mogelijk zou zijn zonder dat een groot deel van de bevolking uitgebuit wordt.

 

Ook op het WSF liep niet alles van een leien dakje, want die mensen waarvoor dit forum eigenlijk georganiseerd was konden zelf niet aan het forum deelnemen omdat de toegangsprijs te hoog was voor de arme Kenianen. Blijkt dat de organisatie was uitbesteed aan een privéorganisatie, en wie privé zegt weet ook dat in dat geval geld nog altijd meer prioriteit krijgt dan mensen.

 davosfinal

Ten slotte was er nog een interessante lezersbrief van Marijke Persoone van het LBC-NVK : “Waarop wachten we als nationale en internationale vakbonden om niet langer over armoede te praten, om niet te blijven steken in de analyses van globalisering, privatisering en neoliberale politiek.”....” Een andere wereld, waardig werk en waardig leven zullen maar mogelijk worden als we er, samen met de armen, voor vechten.” We moeten uiteraard blijven tegen de schenen schoppen van die mannen en vrouwen met hun dikke portefeuilles die niet weten wat ze met al hun geld moeten aanvangen, maar niets houdt ons tegen om ondertussen al het mogelijke te doen om zoveel mogelijk mensen uit hun armoedig bestaan te halen.

23-01-07

hommeles bij het Vlaams Belang

frankvanheckeHet rommelt bij het Vlaams Belang, en waarom verwondert mij dat niet ? Deze partij trekt nu eenmaal mensen aan van allerlei slag, die meer met zichzelf bezig zijn dan met het zoeken naar een gemeenschappelijke visie. Vrolijk dreven al die ego’s tot op heden mee op de golf van het succes, en voelden zich goed in hun vel omdat ze verkiezing na verkiezing bij het winnende team zaten, en dat was goed om hun verlangen naar bevestiging te bevredigen. Niemand was eigenlijk echt bezig met de standpunten van de partij, die werden trouwens regelmatig wat verdoezeld of bijgekleurd, naargelang de behoefte. HeMarie-Rose_Morelt belangrijkste was dat ze een neus konden zetten naar de democratische partijen die er maar niet in slaagden om een antwoord te vinden op het steeds groeiende succes van extreem-rechts. Tot de vorige gemeenteraadsverkiezingen. Mede door de hulp van de culturele wereld slaagden we erin om een kleine hapering te veroorzaken in die ogenschijnlijk onstuitbare groei van het Vlaams Belang. En zie, die kleine rimpeling, die onverwachte oneffenheid blijkt voldoende om een gevoel van onzekerheid binnen te laten sluipen in de rangen van mensen die gewoon zijn zich stoer op de borst te kloppen zonder eigenlijk te weten waarop ze trots kunnen zijn. Allemaal heel voorspelbaar, want van dit allegaartje van verzuurden en/of machtswellustelingen kunnen we moeilijk verwachten dat ze echt samen kunnen werken op het moment dat het nodig is. Laat ons hopen dat dit het begin is van de uiteindelijke ineenstorting van dat verfoeilijke extreem-rechtse blok.

22:26 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vlaams belang, machtsstrijd, extreem-rechts |  Facebook |

21-01-07

kindermoord

Kate_kollwitzHet gezicht van de vrouw op de foto straalt een dof verdriet uit. Misschien vind ik dit omdat ik de achtergrond van het verhaal ken, of omdat ik het interview gelezen heb waarin ze het over de moord van haar ex-man op haar kind heeft, maar toch...

 

Als ouder kan ik me zo goed voorstellen in wat voor een hel deze vrouw moet leven dat ik bij het lezen van dit sereen interview de pijn bijna zelf begin te voelen. De daad van haar ex-man is inderdaad absoluut niet te begrijpen, en als de moeder op een bepaald ogenblik het woord “monster” in de mond neemt kan ik haar daar perfect in volgen. Een mens kan nu nog zo verbitterd zijn, of vol wraakgevoelens zitten, maar een eigen kind vermoorden om de partner te raken, dat is absoluut niet meer menselijk, en valt dan ook op geen enkele manier uit te leggen. Ik denk dat elke ouder ’s nachts wel eens in paniek wakker schiet vanwege een nachtmerrie waarin men droomt dat er iets met één van de kinderen gebeurd is, wat aantoont dat wij onbewust allemaal worstelen met de angst dat het ergste wat ooit kan gebeuren zou voorvallen, namelijk een kind verliezen. Soms lezen we dat een vader of moeder zijn of haar kinderen meeneemt in de dood, en dit doet vanuit een depressieve gemoedstoestand. Dit is uiteraard ook verschrikkelijk, maar het valt nog enigszins te begkate_kollwitz2rijpen. Moedwillig jouw kind vermoorden en daar dan blijkbaar nog niet eens spijt van hebben, dat is monsterlijk. De drang om een kind tegen alle mogelijke gevaren te beschermen zit als het ware ingebakken in elke ouder, en een kind verliezen is dan ook zo bijzonder pijnlijk, hoe kan je dan als vader jouw eigen vlees en bloed kapotmaken ?

 

Ik gebruik het woord niet graag, want het wordt naar mijn aanvoelen een beetje teveel te pas en te onpas gebruikt door bepaalde politici, maar na het lezen van het interview kon ik alleen maar respect voelen voor deze vrouw, die door de verschrikkelijke pijn heen nog in staat is om te blijven pleiten tegen het doden van een ander, wat hij of zij ook moge gedaan hebben. Daarvoor kan ik alleen maar heel veel bewondering hebben.

18:13 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: moord, kind, ouder, verdriet |  Facebook |

18-01-07

Geknoei bij Sabena

godfroidEchte schurken bestaan wel degelijk. Soms krijgen we de indruk dat die figuren enkel opduiken in films of in fictieverhalen, maar ondertussen weten we wel beter. Alleen zijn die mensen in realiteit soms vermomd in een deftig pak, en gebruiken ze geen geweld. Maar dat betekent daarom niet dat hun praktijken minder verfoeilijk zijn. Ex-topman bij sabena Pierre Godfroid slaagde erin om 24 miljoen euro te verduisteren, en dit te verdelen onder een aantal kaderleden. In één of ander verslag van de raad van bestuur staat vermeld dat het geld bedoeld was om “verscheidene leden van Sabena in staat te stellen een deel van hun eventuele noden te financieren”. Bij het lezen van dit laatste zou men de neiging hebben om in een lach schieten, alleen is dit wel redelijk cynisch als men weet dat men aan de Sabena-werknemers op een bepaald ogenblik een inspanning gevraagd heeft om in te leveren om de luchtvaartmaatschappij uit het slop te helpen. Erger nog, misschien heeft Swissair van die kennis gebruik gemaakt om kaderleden te chanteren om zo Sabena leeg te kunnen plunderen. Blijkbaar is wat nu aan het licht gekomen is nog maar het topje van de ijsberg.

 

Maar zelfs al verloopt alles volgens de regels, dan nog kan men zich ernstige vragen stellen bij de verloning (legaal en extra-legaal) van sommige topmanagers in bepaalde bedrijven. Zelfs indien men als topmanager aan de deur gezet wordt kan men rekenen op een vergoeding waar een doorsnee mens steil van achterover valt. Hoewel dit wettelijk en contractueel vastgelegd werd vind ik dit eigenlijk ook misdadig. Zo pakt Bill Gates graag uit met zijn vrijgevigheid door een fonds op te richten voor het goeie doel waar hij een serieus kapitagatesal in stopt, maar in de eerste plaats kan men zich de vraag stellen of het eigenlijk wel normaal is dat iemand zo gigantisch rijk kan worden. Natuurlijk heeft hij het niet in de schoot geworpen gekregen, en is dit het resultaat van keihard werken. Ik heb er dan ook geen problemen mee dan zo’n mensen een stuk meer verdienen, maar er zijn grenzen. Niemand kan zo hard werken dat hij het recht heeft op zo’n fenomenaal vermogen. Ik meen ergens gelezen te hebben dat, indien Gates  elke dag 1 miljoen dollar zou uitgeven en niets meer bij zou verdienen, hij meer dan 100 jaar nodig zou hebben om al zijn geld kwijt te zijn. Ik moet toegeven, een simpele werknemer als ik kan zich bij zo’n bedragen echt niets meer voorstellen. Tja, van een rechtvaardige verdeling van de rijkdom op deze wereld is er nog lang geen sprake, wanneer zullen we daar eindelijk eens werk van maken ?

20:46 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: sabena, bill gates, verduisteren, rijkdom |  Facebook |

14-01-07

De tranen van Bush

bushcryRudi Vranckx uit in zijn weekoverzicht zijn verontwaardiging over de tranen van Bush, en noemt het “puur Hollywood”. Rekening houdend met hetgeen deze journalist ondertussen al gezien en meegemaakt heeft in Irak kan ik zijn reactie perfect begrijpen, en ik moet toegeven dat ook ik een wrang gevoel kreeg bij het zien van de foto van een wenende Bush.  Toch weiger ik te geloven dat die emoties pure hypocrisie waren, zo slecht kan een mens toch niet zijn. Alleen hoop ik dat die tranen niet alleen voor die ene soldaat bedoeld waren, maar dat dit een uiting was van een overweldigende wroeging over de doden die hij ondertussen al op zijn geweten heeft. En niet alleen voor de gevallen Amerikaanse soldaten, maar ook voor de duizenden Irakese burgers die al gedood werden. Langs de andere kant, diezelfde Bush heeft deze week wel beslist om nog meer soldaten naar Irak te sturen, wat eigenlijk het duidelijkste bewijs is dat van wroeging helemaal geen sprake kan zijn. Het lijkt er dus sterk op dat de manier om zijn naam in de annalen van de wereldgeschiedenis te krijgen het enige is waar de machtigste man van de VS in geïnteresseerd is. Een goed mens kun je zo iemand toch ook bezwaarlijk noemen.   

12:23 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: bush, irak, tranen |  Facebook |

11-01-07

Nonkel Pol en globalisering

globaliseringGisteren las ik nogal geamuseerd de bijdrage van Wouter Deprez in “de gedachte”, waarin hij aangeeft dat zijn nonkel Pol als laaggeschoolde arbeider in de huidige economische context het vermoedelijk heel wat moeilijker zou hebben om nog aan de bak te komen. Geamuseerd door de ludieke manier waarop hij de vinger op de wonde legt, maar die wonde is wel redelijk pijnlijk, en daar zijn we natuurlijk minder vrolijk over.

 

Het is duidelijk dat er steeds meer geëist wordt van werknemers, en dat er voor mensen die er niet in slagen om een bepaalde scholingsgraad te bereiken steeds minder plaats is. Maar uiteraard speelt de globalisering hier ook een belangrijke rol. Die laaggeschoolde jobs verdwijnen meer en meer naar het buitenland, of worden uitgevoerd door mensen die hier hun geluk komen zoeken, en die minder “veeleisend” zijn dan hun Belgische collega’s (lees: minder betaald, flexibeler, bereid om meer te doen dan eigenlijk in hun arbeidsovereenkomst staat, maar in veel gevallen ook bereid om in het zwart te werken, zoals Deprez trouwens ook aanhaalt). Vanuit mijn eigen ervaring kan ik hier trouwens nog aan toevoegen dat niet enkel laaggeschoolde jobs naar het buitenland verdwijnen, maar ook reeds redelijk hoog gekwalificeerde jobs. Waarmee ik niet gezegd wil hebben dat globalisering geen positieve kanten heeft, alleen zijn het weer dezelfde mensen die ervan profiteren, en ook weer dezelfde mensen die er de dupe van zijn. Zo illustreert ook het bericht vanmorgen over het dumpen van diepgevroren kippen in Afrika, een zoveelste pervers effect van de globalisering (en ook wel van landbouwsubsidies).

 

In zijn artikel raakt Wouter Deprez trouwens zijdelings nog iets anders aan wat niet rechtstreeks met zijn onderwerp te maken heeft, maar wat niet minder wraakroepend is, namelijk het verschil in waardering tussen de vekiprschillende jobs. Waardering wordt in onze maatschappij nog altijd vertaald in het loon dat men verdient, en als men het loon van sommige werknemers vergelijkt met het loon van anderen (die daarom niet noodzakelijk harder werken), dan kan men toch wel ernstige bedenkingen hebben. Ik heb het reeds eerder aangehaald, het is me echt niet duidelijk waarom bvb. textielarbeid(st)ers die elke dag in een lokaal zonder ramen moeten zitten werken, nauwelijks tijd krijgen om eens een pauze te nemen, en voortdurend onder druk staan om hun quota te halen dit voor nauwelijks meer dan een hongerloon moeten doen. Probleem is natuurlijk dat, als we hier iets aan willen doen, er nog meer jobs naar het buitenland zullen verdwijnen, of nog meer mensen in het onwettelijk arbeidscircuit zullen terechtkomen. Een vicieuze cirkel dus, en zolang voor bepaalde individuen geld belangrijker is dan mensen zal die ook nooit doorbroken worden.

20:26 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: globalisering, wouter deprez, laaggeschoold |  Facebook |

08-01-07

Chantal en Groen!

foto%20chantal%20pauwelsIn een lezersbrief lees ik deze morgen dat het natrappen van Chantal Pauwels en Jan D’Haene naar Groen! “zeer petit” is. Dat mensen die zich onheus behandeld voelen op een bepaald ogenblik ook eens behoefte hebben om hun mening te ventileren lijkt me redelijk normaal, maar ik heb wel te weinig zicht op wat er achter de schermen bij Groen! gebeurd is om daar een mening over te hebben. Toch zeker wat Chantal Pauwels betreft. Langs de andere kant kan ik niet ontkennen dat ik bij het lezen van het interview met Chantal Pauwels af en toe een gevoel van herkenning had.

 

Zo kan ik me ook niet van de indruk ontdoen dat Groen! niet echt staat te springen om deel te nemen aan de macht. Het feit dat kartelvorming nog steeds zo goed als onbespreekbaar is omdat men kost wat kost een onafhankelijke koers wil varen zou op termijn wel eens de doodsteek voor deze partij kunnen zijn. Dat mensen van andere partijen ook wel eens goede ideeën kunnen hebben lijkt men bij Groen! moeilijk te kunnen toegeven, in die mate zelfs dat een partij die toch zeker op een aantal vlakken op dezelfde golflengte zit op bepaalde ogenblikken bijna verketterd werd. Ergens moet men een keuze kunnen maken, ofwel doet men aan politiek, en dan moet men vroeg of laat compromissen (die inderdaad soms moeilijk te slikken zijn) kunnen sluiten, ofwel blijft men een beweging, wat uiteraard ook waardevol kan zijn. Het is nu eenmaal zo dat men in de politiek maar zoveel kan wegen op de besluitvorming als het mandaat dat men van de kiezer gekregen heeft. Misschien hard, maar het is wel de realiteit.

 

Ook het steeds vasthouden aan dat eigen gelijk is iets dat herkenbaar is. Het is goed om overtuigd te zijn dat men goed bezig bent, en het is waar dat Groen! een partij is met een duidelijke visie, wat van de traditionele partijen niet altijd kan gezegd worden, hoewel ik er onmiddellijk wil aan toevoegen dat die visie zich nog (of opnieuw) veel te veel beperkt tot het milieubeleid. De keuze van de naam voor de partij op zich geeft eigenlijk al impliciet aan dat men in wezen een milieupartij is, hoewel er op sociaal-economisch vlak nood is aan een partij die antwoorden kan formuleren op de huidige economische realiteit waar andere partijen, ook diegenen die zich links of progressief noemen, niet veel kanttekeningen durven bij plaatsen. Nochtans lees ik in een artikel over maatschappelijk verantwoord ondernemen letterlijk : “Veel zichzelf progressief noemende milieubewuste mensen en organisaties blijken het marktkapitalisme nog steeds als deel van de oplossing te zien in plaats van deel van het probleem.” Toch iets waar men als groene partij eens een boompje zou kunnen over opzetten lijkt me. Maar ik dwaal af. Een duidelijke visie hebben is goed, maar teveel vasthouden aan dat eigen gelijk maakt het bijzonder moeilijk om met mensen samen te werken, en dat brengt me terug op het willen of kunnen deelnemen aan het beleid.

 groen

Dit eerste bericht op mijn blog in 2007 klinkt misschien wat negatief over Groen!, maar eigenlijk is mijn reactie eerder ingegeven door een zekere bezorgdheid over de toekomst van deze partij. Op het einde van het interview verwijst Chantal Pauwels naar de situatie bij volkswagen Vorst. Het is inderdaad zo dat, als we iets willen doen tegen dat ongebreideld economisch liberalisme, we een partij als Groen! nodig hebben, desnoods in kartel met een partij die op sociaal-economisch vlak zwaarder kan wegen op de besluitvorming. 

22:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: groen, chantal pauwels, kartel, milieu |  Facebook |