29-12-06

Eindejaarsoverwegingen

champagnechampagneNu het jaar op zijn einde loopt heeft iedereen wel een beetje de neiging om een balans op te maken van het voorbije jaar. Over mijn persoonlijk leven zal ik op deze blog niet veel vertellen (sorry ), want er zijn al genoeg blogs van mensen die blijkbaar de behoefte voelen om hun familiale leven of zelfs hun persoonlijke zielenroerselen op het web te gooien. Maar aangezien ik ondertussen zowat 3 maanden werk aan deze blog is een korte evaluatie misschien wel op zijn plaats. Het is altijd een beetje vreemd om een bericht om mijn blog te plaatsen, want uiteindelijk heb ik niet echt zicht op wie dit allemaal leest. Uiteraard heb ik weet van een aantal regelmatige bezoekers, maar ondertussen weet ik ook dat er meer “toevallige” lezers zijn dan men zou vermoeden. Mijn ambities zijn zeer bescheiden, want ik ben nu eenmaal geen politicus of een mediafiguur, maar ik zie dat mijn teller ondertussen zowat de 2000 bereikt heeft, wat ik toch al behoorlijk vind. Zoals vermoedelijk iedereen die aan een blog begint ben ook ik hiermee gestart uit nieuwsgierigheid. Benieuwd om te weten hoe dit in zijn werk gaat. Na het lezen van een aantal blogs wist ik wel zeker wat ik er niet van wou maken, namelijk een relaas van mijn persoonlijk leven (veel zou ik trouwens niet te vertellen hebben ). Dus wou ik proberen om er toch wat inhoud aan te geven (of ik daarin slaag laat ik aan het oordeel van de lezer over). Uiteindelijk blijkt dit een heel goede oefening te zijn, omdat ik probeer om zowel naar vorm (layout, taalgebruik, spelling) als naar inhoud (ik probeer toch niet teveel onjuistheden te verkondigen) iets fatsoenlijks af te leveren. Dit betekent dat, zelfs al bereik ik weinig lezers, ik er persoonlijk wel één en ander van opsteek. Een aantal regels op gebied van taal en spelling worden weer wat opgefrist, het vraagt een inspanning om de gedachten zo helder mogelijk te verwoorden, en ik volg de actualiteit veel meer op de voet (uiteraard is dat toch weer beperkt tot die onderwerpen die me het meest boeien). Maar langs de andere kant moet ik toegeven dat de criteria waar mijn blog volgens mij moet aan voldoen er wel voor zorgen dat in deze bezigheid meer tijd kruipt dan ik verwacht had. Bovendien heb ik al ondervonden dat ik onrustig word als ik een paar dagen niets op mijn blog heb geplaatst, wat eigenlijk geen goede zaak is. Het zou in de eerste plaats plezant moeten blijven, vandaar dat ik volgend jaar de zaken misschien een beetje anders zal aanpakken. Veel zal er vermoedelijk niet vchampagneeranderen, maar misschien zal er minder regelmatig een berichtje vchampagneerschijnen. Ik zal de komende dagen trouwens wat tijd hebben om hierover na te denken, want we knijpen er voor een weekje tussenuit (dus toch wat privé-informatie op mijn blog ). Er zal vóór 8 januari alvast geen berichtje meer verschijnen, see you next year, en prettige eindejaarsfeesten.

honfleurport

18:14 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: blog, eindejaar, evaluatie |  Facebook |

28-12-06

Asielzoekers

vluchtelingenGisterenavond zag ik de korte nieuwsreportage over asielzoekers die gestrand zijn in Calais, en sedert de sluiting van het opvangcentrum voor vluchtelingen in Sangatte (in 2002) geen onderdak meer vinden. Dus zijn ze genoodzaakt om op straat te leven, wat in dit seizoen geen lachtertje moet zijn (en wat bovendien ook niet veilig blijkt te zijn). We kunnen natuurlijk niet alle vluchtelingen opvangen, dat is waar, maar toch... Gisteren las ik ook in de krant dat de omzet van de kerstaankopen met 5 tot 7% (afhankelijk van het soort product) gestegen is ten opzichte van vorig jaar. Het artikel dat meest gekocht wordt blijkt de GPS te zijn. Een GPS lijkt me inderdaad een handig hebbedingetje voor iemand die veel de baan op moet, en die nogal dikwijls naar plaatsen moet waar hij of zij nog nooit geweest is. Een doorsnee persoon (zoals ik) gebruikt haar/zijn wagen echter meestal om naar het werk te rijden, boodschappen te doen, de kinderen op te halen aan school, naar familie of vrienden te rijden of wat rommel naar het containerpark te voeren. Allemaal plaatsen waar we met onze ogen dicht naartoe rijden. Natuurlijk gaan we ook wel een keer per jaar met verlof met de wagen, en het zou wel eens gebeuren dat we naar een feest moeten dat doorgaat in een zaal ergens in een godvergeten gat. Maar ik durf te betwijfelen of dat de aankoop van een GPS rechtvaardigt. Uiteraard heb ik daar niets over te zeggen, maar het toont toch aan dat we hier absoluut geen reden tot klagen hebben aangezien we zelfs geld kunnen spenderen aan iets wat eigenlijk overbodige luxe is. Dat betekent ook dat we ruim voldoende hebben om nog wat extra te besteden aan bijvoorbeeld de opvang van asielzoekers. In eerste instantie de tijdelijke opvang, maar misschien moeten we ook wat meer werk maken van de definitieve opvang. Patrick Dewael moet natuurlijk de wet respecteren, vandaar dat hij dan ook zegt dat we goed moeten opletten dat we enkel de politieke vlugpschtelingen binnenlaten, en niet de economische. Ik vraag me echter soms af of we niet dringend de wet moeten veranderen in de richting van “iedereen mag binnen behalve”, in plaats van “niemand mag binnen behalve”. En dan moeten we wel eerst werk maken van deftige opvangmogelijkheden, anders komen de vluchtelingen van de regen in de drop terecht, maar het zou toch een wat menselijker politiek zijn. Natuurlijk is het nog beter om de situatie ter plaatse te verbeteren, zodat mensen geen reden meer hebben om te vluchten. Maar als we de massa deprimerende berichten horen uit derdewereldlanden, maar ook uit landen als deze van het vroegere Oostblok, dan vrees ik dat dit nog wel een tijdje zal duren.

13:29 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: asielzoeker, vluchtelingen, luxe, gps |  Facebook |

25-12-06

Music for Life: de slotshow

061214_campagne

Gisteren heb ik met een kleine krop in de keel de slotshow van de actie “Music for life” gevolgd. Een zoveelste hoogtepunt, maar vooral de absolute voldoening na een week van solidariteit die half Vlaanderen zowat op zijn kop gezet heeft. De felicitaties waren niet uit de lucht, en met recht en reden, want zoiets hebben we in Vlaanderen, voor zover ik weet, nog nooit eerder meegemaakt. De perfecte combinatie van betrokkenheid, solidariteit, positieve ingesteldheid, (jeugdig) enthousiasme, vriendschap en noem maar op. Een actie die de eigenlijke doelstelling, geld verzamelen voor het goede doel, ruim oversteeg. Een stroomstoot van positieve energie is door Vlaanderen gegaan. Weg is alle (minimale) kritiek die men eventueel zou kunnen uiten op dit initiatief, we konden alleen maar euforisch toekijken, en zien dat het goed was. Een antwoord op alle negativ061224_ot150isme en verzuurdheid die we de laatste jaren veel te veel in Vlaanderen moesten vaststellen, een antwoord die er mag zijn. Die 3 mannen uit het glazen huis zien stappen, na een week van intens samenwerken voor dat gemeenschappelijke doel, maar ook Otto Jan Ham die met verschrikkelijke blaren op zijn voeten het podium opstrompelt, de vele mensen achter de schermen, en al die mensen die de kou trotseerden om er te kunnen bij zijn... het maakt emoties los die zo echt zijn, zo intens, het soort gevoelens dat alle makers van een bepaald soort reality TV samen nog in de verste verte niet kunnen benaderen. Christophe, Peter, Tomas, en iedereen die hieraan vrijwillig heeft meegewerkt, maar ook solidair en vrijgevig Vlaanderen, bedankt, mooier konden we deze feestdagen niet inzetten.

14:15 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: solidariteit, music for life, vlaanderen |  Facebook |

24-12-06

Nicole Van Buggenhout

rodin-auguste-der-denker-5700079Vandaag kreeg ik een redelijk zegezeker mailke in mijn mailbox van Marc Hullebus : “2007 wordt ons moment”. Iets verder lees ik dat die “ons” slaat op “allen die nog willen lesgeven zoals het zijn moet”. Uiteraard vraag ik me dan onmiddellijk af wat hij daar nu precies mee bedoelt. Net vandaag lees ik ook het interview in “de morgen” met directrice Nicole Van Buggenhout, en ik hoop van harte dat bewuste Marc dit interview ook eens grondig leest. Want met uitzondering van haar standpunt over het dragen van de hoofddoek in de klas kan ik haar ideeën perfect volgen. Zonder veel commentaar wil ik graag een paar citaten uit dit interview lichten die volgens mij heel goed aantonen waar het echt om draait.

 

Over het bereiken van de eindtermen : “Een traditionele leerkracht hangt een tijdbalk aan de muur, van de Eburonen over de Franse Revolutie tot de Koude Oorlog. Een creatieve leerkracht gooit het over een andere boeg, en trekt met de kinderen de stad in, verzint een project over het historisch patrimonium van Gent.”

 

Over het ontstaan van het freinetonderwijs in Gent : “Ouders uit de buurt liepen weg omdat ze het clichébeeld van de wijkschool niet meer herkenden. De leraar achter zijn katheder, de leerlingen netjes in de bank, zo hoorde het. In de plaats daarvan zagen ze kinderen die in groepjes werkten of rondliepen. Chaos in hun ogen. Terwijl een goede freinetschool net veel structuur aanbiedt maar dan op een creatieve manier.”

 

En dan een citaat dat me bijzonder heeft ontroerd, omdat dit echt naar de kern van de zaak gaat : “Ik droom van één school voor leerlingen van alle niveaus. Waarom kunnen leerlingen uit het aso economie niet onder één dak met leerlingen die het tso handel en boekhouden volgen en leerlingen die in het bso verkoop volgen ? Al die opleidingen steunen op dezelfde vakkeprofessorn. Zoiets vergt soepelheid van de leerkrachten, maar dat is geen bezwaar.”

 

In deze dagen van kerst mag men al eens wat sentimenteler doen. Het laatste citaat sluit namelijk aan bij de droom dat we er ooit eens zullen in slagen om iedereen, over welke capaciteiten men ook beschikt, als gelijkwaardig te gaan beschouwen. Dat we beseffen dat we elkaar aanvullen, en dat er geen enkele reden is waarom iemand met bepaalde intellectuele capaciteiten meer waard zou zijn dan iemand die prachtige dingen met zijn/haar handen kan realiseren.

22-12-06

Sociaal akkoord

overlegDe lonen mogen de komende 2 jaar 5 procent stijgen. Niet slecht. De minimumlonen worden een stuk opgetrokken, nog beter (want zelfs na de verhoging zal een minimumloon nog steeds bijzonder laag zijn). De regering is bereid om tot 851 miljoen euro bij te leggen om de kosten voor de bedrijven binnen de perken te houden. Helemaal niet slecht. Maar waar haalt de regering de inkomsten om dat mogelijk te maken ? Juist, van onze belastingen. Als men hiermee een aantal bedrijven die het moeilijk heeft kan helpen om het hoofd boven water te houden, en dus ook een aantal jobs kan redden, dan kunnen we dat alleen maar toejuichen. We zijn zeker bereid om bij te dragen om zoveel mogelijk mensen hun job te laten behouden. Maar die steun gaat ook naar bedrijven die jaar op jaar meer winst maken. Naar bedrijven waarvan topmanagers schandalig veel vedividendrdienen, en die ook elk jaar grotere dividenden kunnen uitkeren. Dividenden die nog meer de reeds dikke portefeuilles van kapitaalkrachtigen vullen, en gerealiseerd worden op de rug van werknemers waarvan steeds meer flexibiliteit en inzet verwacht wordt (als ze hun job niet willen zien verdwijnen naar lageloonlanden). Ik zou de regering dus willen oproepen om wat selectiever te zijn met hun steun aan bedrijven, en enkel deze bedrijven of sectoren bij te springen die het inderdaad moeilijk hebben. De gezonde, winstgevende bedrijven staan maar al te graag gretig met hun handen open om nog meer winst te kunnen incasseren, en durven daarbij schaamteloos de indruk wekken dat ze die steun broodnodig hebben. Misschien zouden ze beter een beetje de dividenden en managerslonen wat afromen, en met dat bedrag hun collega’s helpen. Wie weet brengt dit zelfs voldoende op om staatssteun overbodig te maken...

14:45 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: sociaal akkoord, dividend, winstgevend, minimumloon |  Facebook |

19-12-06

Music for life

061219_paneelVandaag startte op Studio Brussel de campagne “Music for life”, waarvan de opbrengst naar het Rode kruis gaat ten voordele van slachtoffers van landmijnen. Een origineel concept dat bol staat van de creatieve ideeën. Deze formule bevalt me wel, omdat het zo no-nonsense is. Ik heb het niet zo voor grootse TV-shows waarbij een aantal BV’s langskomt en bedrijven ook nog eens komen tonen hoe vrijgevig ze wel zijn. Uiteraard is elk initiatief om mensen die het minder gemakkelijk hebben op deze aardbol een handje te helpen welkom, maar geef me toch maar de aanpak van deze zender. Bovendien hebben de presentatoren er wel wat voor over, 6 dagen met zijn drieën in een glazen ruimte met zo goed als geen eten, je moet het maar doen. En het gebeuren blijft toch nog leuk, wat ook wel mag. Bovendien is er ruimte voor wat achtergrondinformatie, zonder dat dit belerend of saai overkomt. Toch heb ik ook een beetje kritiek. Vanmiddag 061216_driehoorde ik dat de namen vermeld worden van de mensen die gestort hebben voor een verzoekje. Op zich niet zo erg, maar ik heb wel moeite met het feit dat daarbij ook vermeld wordt hoeveel iemand gestort heeft, op zo’n toontje van “hoor nu eens hoeveel die hiervoor over heeft!”. Dit hoeft voor mij niet, omdat men onmogelijk kan uitmaken hoeveel inspanning het voor iemand kost om een bepaald bedrag te storten. Iemand kan gemakkelijk 50€ storten zonder het echt te voelen, terwijl voor iemand anders 10€ redelijk veel pijn kan doen. Maar daar wil ik nu ook niet teveel over zeuren, chapeau voor dit initiatief, en voor de mensen die er zoveel energie in stoppen, vooral dan voor die mannen die daar 6 dagen opgesloten zitten ! 

20:58 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rode kruis, studio brussel, landmijnen |  Facebook |

18-12-06

Palestina

jimmy_carterMet lede ogen moeten we de laatste tijd toezien hoe het geweld tussen Hamas en Fatah aan het escaleren is in Palestina. Een volk dat samen zou moeten werken om politiek het hoofd te kunnen bieden (voor zover het daartoe de mogelijkheden krijgt) tegen het machtige blok Israël ondergraaft nu haar eigen toekomst door dit conflict. Het doet me denken aan de aangrijpende film van Ken Loach die ik onlangs zag : “The wind that shakes the barley”. De strijd van de Ierse bevolking tegen de Britse bezetter die uiteindelijk ontaardt in een strijd tussen de meer gematigde en de extremistische vleugel van de verzetsbeweging. Een strijd die dramatisch afloopt, en door de manier waarop Ken Loach dit verhaal brengt heeft men zowaar ook een beetje begrip voor de radicale vleugel, hoezeer men geweld ook verafschuwt. Extremisme is de oorzaak van veel ellende, draagt nooit bij tot de oplossing van een probleem (integendeel), en kan dan ook nooit onze goedkeuring wegdragen. Toch kan men de vraag stellen waarom de Palestijnse kiezers uiteindelijk gekozen hebben voor zo’n extremistische partij als Hamas, want we kunnen er niet omheen, Hamas kwam aawall2n de macht na democratische verkiezingen. Daarom lijkt het mij wel nuttig om op zoek te gaan naar de uiteindelijke oorzaak van dit conflict. Jimmy Carter, de man die de Camp David akkoorden hielp tot stand brengen en altijd veel sympathie getoond heeft voor Israël, geeft een opmerkelijke voorzet. Van hem verscheen het boek “Palestine: Peace Not Apartheid”, waarbij hij met het woord “apartheid” verwijst naar de manier waarop Israël Palestina behandelt. Een redelijk ongenuanceerd standpunt kan men denken, en toch ....

 

ism-protestEven de feiten op een rijtje :

 

      1.      Tot op heden lapt Israël een aantal internationale verordeningen nog steeds aan zijn laars :

               -          Onvoorwaardelijke terugtrekking uit alle in 1967 bezette gebieden, inclusief Oost-Jeruzalem (VN-resolutie)

               -          Het half miljoen illegale Joodse kolonisten in bezet gebied moet naar Israël terugkeren. (VN-resolutie)

            -          De Muur moet afgebroken worden  (Uitspraak Internationaal gerechtshof)

      2.       Bij elke aanval vanuit Palestina slaat Israël disproportioneel terug, waardoor het aantal slachtoffers aan Palestijnse kant een veelvoud is van dat aan Israëlische kant.

      3.       Palestijnen krijgen met moeite toegang tot water (slechts 3% van de waterquota werd hen toebedeeld)

      4.       De infrastructuur in Palestina (die al opmerkelijk slechter is dan in Israël) wordt systematisch door Israël vernield.

      5.       Landbouwgronden worden in beslag genomen of vernietigd

      6.       Economisch worden de Palestijnen gewurgd door Israël

 

Uiteraard was ook het inefficiënte beleid en de corruptie van Fatah mee de oorzaak van het succes van Hamas, maar het schrijnend onrecht dat de Palestijnen dagdagelijks aangedaan wordt lijkt mij toch duidelijk een veel belangrijker oorzaak. Iemand die niet wil inzien dat de houding van Israël eigenlijk de kern van het probleem is, is gewoonweg ziende blind. Daarom vind ik de eisen van het APP (actieplatform Palestina) meer dan terecht, wat van Hamas geëist wordt moet ook van Israël geëist worden : stopzetten van repressie en terreur in de Palestijnse gebieden, erkenning van de Palestijnse staat, ontmanteling van de nederzettingen, stopzetten van de bouw van de muur op Palestijnse gebieden. Zolang er geen ernstige stappen gezet worden van de kant van Israël die wijzen op toenadering vrees ik dat de radicalisering van de Palestijnse maatschappij niet kan stopgezet worden.

campagnebeeld2006_400pix

 

21:03 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bezetting, hamas, fatah, palestina, israel |  Facebook |

14-12-06

VB tegen Kyoto

Filip_de_man

Vanmorgen heb ik me toch bijna in mijn koffie verslikt. Tijdens het doorbladeren van de krant las ik namelijk de kop : “Vlaams Belang ontkent broeikaseffect”. Net op het ogenblik dat zelfs de meest sceptische wetenschappers schoorvoetend beginnen toe te geven dat de opwarming van de aarde toch zeker voor een deel te maken heeft met menselijke activiteit vindt deze partij er niets beters op dan met een eigen “waarheid” af te komen. “Wat bezielt deze hansworsten toch ?”, vraagt een mens zich dan af. Als men het artikel echter verder leest wordt één en ander wel duidelijker. Blijkbaar stond het VB mee aan de wieg van de oprichting van de neoconservatieve ultraliberale denktank CNE (Centre for the New Europe), en deze wordt stevig gesponsord door ondermeer oliegigant ExxonMobile. Uiteraard hebben die er alle belang bij dat de schuld van het broeikaseffect niet teveel bij de verbranding van hun product gelegd wordt. En uiteraard dat het VB deze redenering dan probleemloos volgt. Maar er is toch meer aan de hand. Het VB is tegenstander van het Kyoto-protocol dat ons volgens hen door de VN opgedrongen wordt. Filip De Man zegt hierover letterlijk : “Het Westen moet voor de VN kost wat kost inkrimpen én betalen aan de derde wereld”. Inderdaad, daar wringt het schoentje. Een partij die altijd eerst aan het eigen belang denkt, waarbij de derde wereld, en blijkbaar ook de toekomst van de komende generaties hen geen barst kan schelen zal het vermoedelijk wel bijzonder moeilijk hebben om een beetje te moeten inleveren. Of met andere woorden, eerst ikke en de rest kan stikken...     

20:21 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vb, kyoto, broeikaseffect, ultraliberaal |  Facebook |

13-12-06

Mengistu veroordeeld

ethiopie-mengistuOud-dictator Mengistu van Ethiopië is uiteindelijk (bij verstek) veroordeeld geraakt. In tegenstelling tot die andere dictator (Pinochet) die vorig weekend overleed was deze kolonel marxistisch geïnspireerd, en heeft zich bijzonder onpopulair gemaakt door op grote schaal te nationaliseren. Beiden hadden echter gemeen dat ze geen tegenspraak duldden, en dat ze korte metten maakten met hun tegenstanders. Terwijl de VS in Chili de militaire coup gesteund hebben kon Mengistu rekenen op Rusland en Cuba. Een verschillend doel, maar wel dezelfde middelen. Zo zou Mengistu’s regering volgens het gerecht direct verantwoordelijk zijn voor de moord op ruim 2000 mensen en werden er 2400 mensen gemarteld. We mogen er echter vanuit gaan dat de werkelijke cijfers eigenlijk een veelvoud waren. Twee dictators, gesteund door 2 verschillende partijen, maar verantwoordelijk voor enorm veel leed. Mensen die geen tegenspraak dulden zijn inderdaad gevaarlijk, en daarom is democratie zo belangijk. Alhoewel, we kennen er ook een die democratisch verkozen is, maar die is toch, ondanks de tegenstand van de helft van de wereld, zijn oorlogje gaan voeren in Irak (met de gekende gevolgen vandien). Uiteraard gaat het hier niet om een moedwillige volkerenmoord, maar het is toch wel de kroniek van een aangekondigd bloedig conflict. En ik vrees dat dit voor de bevolking van Irak niet veel verschil uitmaakt. Kofi Annan, die de VS nooit heeft kunnen/durven/mogen terugfluiten voor hun inval in Irak roept nu wel op om tussen te komen in het conflict in Sudan. Misschien wil hij daarmee op het einde van zijn loopbaan als VN-secretaris nog een beetje zijn gezicht redden. Met alle respect trouwens, want mij lijkt Annan een integer man, en ik kan mij best voorstellen dat het niet evident moet zijn om aan het hoofd te staan van een organisatie als de VN. Zijn oproep is trouwens meer dan terecht, want het drama dat zich momenteel aan het afspelen is in Darfur kan gerust een genocide genoemd worden. In tegenstelling tot de wandaden van de twee hogervernoemde dictators is dit een drama waar we nog iets kunnen aan doen, dus hoe sneller gereageerd wordt om de “ergste humanitaire crisis van vandaag” (zoals de VN het zelf noemen) te beëindigen, hoe beter. Tot nu toe zouden er namelijk in Darfur reeds 200.000 mensen vermoord zijn, en zouden 2,5 miljoen mensen op de vlucht zijn. Cijfers die voor zich spreken.

Om te eindigen wil ik nog even Kofi Annan citeren uit zijn toespraak van vorige vrijdag :

Degenen die het abstracte begrip van soevereiniteit belangrijker vinden dan mensenlevens, degenen die zich solidair verklaren met regeringen en niet met mensen en degenen die vrezen voor hun economische belangen, al die mensen dragen de schuld voor wat er in de Sudanese regio Darfur gebeurt

genocide_darfur_140904

 

20:13 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: mengistu, genocide, darfur, dictator |  Facebook |

11-12-06

Dood van een dictator

AugustePinochetTijdens het schrikbewind van Pinochet zijn ongeveer 3000 politieke tegenstanders vermoord. In de eerste drie jaar van zijn regering van het gespannen en verscheurde Chili laat hij zeker 130.000 mensen arresteren. Aanhangers van Allende zijn hun leven niet zeker. Meer dan drieduizend linkse activisten, die na de machtsovername de oorlog aan Pinochet hadden verklaard, worden gedood of verdwijnen. Heel wat mensen vluchtten en leefden in ballingschap omdat ze vreesden voor hun leven. Ook is gebleken dat Pinochet zich al die jaren lang aan zelfverrijking heeft bezondigd. Na zijn gedwongen aftreden in 1990 slaagde hij er nog jaren in om zichzelf van vervolging te vrijwaren, en uiteindelijk is hij erin geslaagd om nooit veroordeeld te worden. Zelfs op zijn sterfbed is Pinochet nog niet in staat om  enig berouw te tonen. Over de doden niets dan goeds, maar over sommige mensen is het toch bijzonder moeilijk om iets goeds te vertellen...

21:18 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: pinochet, schrikbewind, macht |  Facebook |

08-12-06

Congo

lkabila

Eind mei 1997, één van de eerste zwoele avonden van dat jaar. Op de vooravond van de sinksenfeesten gaan er optredens (wereldmuziek) door in het begijnhofpark van Kortrijk, een festival georganiseerd door de Noord-Zuid raad. De hoofdact die avond is een groep uit Zaïre, en tijdens hun optreden (om middernacht) verandert de naam van hun land, en wordt het officieel Congo. Ik herinner me nog de euforie van de groepsleden wanneer de naamswijziging een feit is. Ze bewieroken de nieuwe leider Laurent Kabila en het is duidelijk dat deze mensen uit de grond van hun hart (samen met ons trouwens) hopen dat de situatie in hun land nu eindelijk zal verbeteren. We zijn nu bijna 10 jaar verder, en we weten ondertussen dat hun (en onze) hoop ijdele hoop is gebleken. De infrastuctuur is nog steeds een ramp, de rechtsstaat functioneert niet meer , de levensstandaard van de overgrote meerderheid van de bevolking zakte naar een nooit gezien dieptepunt , de corruptie tiert nog steeds welig en aan de conflicten (met ondermeer de moord op Laurent Kabila tot gevolg) komt maar geen einde. Vandaag is zoon Joseph Kabila de eerste democratisch verkozen president van Congo. Opnieuw durven we hopen dat

dem.reb.congo.kinshasa

met deze verkiezing de bevolking van dit land eindelijk een mooiere toekomst te wachten staat. Er zijn inderdaad voldoende aanwijzingen dat er dit keer toch een ernstige stap in de goede richting wordt gezet, maar ik denk dat Karel De Gucht terecht opmerkt dat we heel alert en voorzichtig moeten blijven. De Gucht heeft in het verleden al verschillende keren een beschuldigende vinger uitgestoken naar leiders die verantwoordelijk zijn voor corruptie en onfatsoenlijk bestuur in Afrika, en hoewel dit wel niet altijd even diplomatisch is denk ik ook dat we in het belang van de bevolking niet genoeg de leiders op hun verantwoordelijkheid kunnen wijzen. Voor heel wat NGO’s en ontwikkelingsorganisaties is het momenteel verschrikkelijk moeilijk werken in een land dat zo in puin ligt, degelijk bestuur is dus een eerste voorwaarde om het land er weer bovenop te kunnen helpen. Uiteraard moeten wij nu ook weer niet met het vingertje gaan zwaaien, en sancties gaan opleggen als de regering niet handelt zoals wij (westerlingen) het zouden willen. Of zoals Louis Michel terecht zegt, de leiders hebben ook het recht om fouten te maken. Langs de andere kant heb ik wel moeite met de uitspraak van Armand De Decker die enerzijds terecht zegt dat de bevolking op de eerste plaats komt, maar langs de andere vindt dat de leiders geen resultaten moeten kunnen voorleggen. Ik dacht jkabiladat het juist de plicht is van een  regering om verantwoording af te leggen tegenover de bevolking over wat er met de beschikbare middelen gedaan wordt. Als die beschikbare middelen ook voor een stuk vanuit ons land of Europa komen, denk ik dat we dan ook het recht hebben om mee een oogje in het zeil te houden. Uiteraard moeten wij niet bepalen op welke manier een land opnieuw kan opgebouwd worden, maar als we zien dat de handelingen van de leiders de bevolking niet ten goede komen, dan moeten we daar ook durven op reageren. Er is al veel te veel geld en tijd verloren gegaan, hoog tijd dat dit land (dat trouwens beschikt over heel wat natuurlijke rijkdommen) er weer bovenop geraakt.

20:44 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: congo, bestuur, hulp, kabila |  Facebook |

06-12-06

De kloof tussen rijk en arm

bg_whiteband

Twee berichten die mijn aandacht trokken vandaag. De helft van de wereldrijkdom is in handen van 2% van de wereldbevolking terwijl de helft van de bevolking amper 1% bezit van die rijkdom. Duizelingwekkende cijfers. Het nieuws dat de kloof tussen arm en rijk nog steeds groeit, en dat de rijkdom op een onaanvaardbare manier verdeeld is, is niet echt een verrassing. Maar als men deze cijfers ziet is het toch nog even slikken. Iets verder lees ik het verhaal over de Russische miljardair Suleiman Kerimov (dus iemand die behoort tot die 2 % ) die met zijn peperdure wagen levensgevaarlijke toeren uithaalt waarbij het leven van andere mensen in gevaar gebracht wordt, uiteindelijk tegen een boom knalt en met zware brandwonden afgevoerd wordt. Gelukkig heeft hij voldoende geld om de best mogelijke verzorging te betalen, inclusief een speciaal transport om hem in ideale omstandigheden naar het brandwondencentrum in Neder-Over-Heembeek te brengen. Onwillekeurig moet ik dan denken aan de schrijnende reportage die ik enkele weken geleden gezien heb over een kliniek in Bagdad, waar de dokter wanhopig probeerde mensen te helpen die slachtoffer waren van aanslagen, en daarvoor eigenlijk de middelen niet had. Onschuldige mensen die helemaal niets te maken hebben met het conflict, maar die gewoon de pech hebben niet zo fortuinlijk te zijn als Suleiman Kerimov. Van een contrast gesproken...

Karimov__Ferrari_283212c

19:19 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: kloof, rijk, arm, wereldrijkdom |  Facebook |

05-12-06

Toch nog even over onderwijs

freinetNormaal is het niet mijn gewoonte om terug te keren op een onderwerp dat ik enkele dagen geleden op mijn blog aangekaart heb, maar de reacties in de pers, en deze op mijn blog (waarvoor trouwens dank) dwingen mij een beetje om toch nog een korte aanvulling te geven (waaraan ben ik toch begonnen ). Zowel de reactie van Ronald Soetaert vorig weekend (“De Gedachte”, DM 02/12, klik hier om het artikel te lezen), als die van minister Vandenbroucke vandaag sluiten redelijk goed aan bij hetgeen ik wou verwoorden. Het is voor mij bovendien een opluchting te mogen vaststellen dat mensen die de mening van Marc Hullebus delen ook niet terug willen naar het systeem van 30, 40 jaar geleden, want dat is het systeem zoals ik het nog gekend heb, en dat wens ik onze kinderen niet toe. Ik wil ook nog eens terugkomen op een aantal hardnekkige misverstanden over freinetonderwijs. Het is niet zo dat dit soort onderwijs geen belang hecht aan kennis, alleen wordt de manier dat deze kennis overgebracht wordt in vraag gesteld, en durft men het begrip “basiskennis” ook wel eens met de nodige kritische zin bekijken (wat trouwens niet noodzakelijk een inkrimping moet betekenen, het kan ook betekenen dat men nog andere kennis belangrijk vindt). Vraag is dus, zijn we bereid om te zoeken (vooral met het steeds groeiend aantal mogelijkheden die beschikbaar zijn) naar andere manieren om onderwijs aan te bieden. Mijn voorbeeldjes in mijn blog waren misschien niet zo gelukkig gekozen, maar dat was in wezen wat ik bedoelde. Ook is het niet zo dat freinetonderwijs enkel goed is voor kinderen die reeds in een beschermd milieu opgroeien, helemaal niet. Als je de ontstaansgeschiedenis van dit soort onderwijs kent, dan weet je dat het juist de bedoeling was van Freinet om die kinderen die uit de boot vielen aan boord te proberen te houden (of theorie en praktijk vandaag de dag nog zo mooi samenvallen is dan weer een andere vraag). Het is wel zo dat binnen de freinetbeweging luidop de vraag gesteld wordt (hoop ik toch, want ik ben er ondertussen alweer een tijdje uit) of we ons eigenlijk wel zo gewillig moeten neerleggen bij een maatschappijmodel (en een economische realiteit) waar de druk om te presteren steeds groter wordt, m.a.w., moeten wij onze leerlingen niet een beetje kritische zin meegeven, opdat zij later een model waar heel wat mensen niet kunnen in meedraaien zouden durven in vraag stellen. Ik geef toe, ook binnen die beweging durven de meningen hierover wel eens verschillen, maar dat maakt het ook klas_truizo boeiend. Tenslotte moet er mij nog van het hart dat ik een beetje moeite heb met de termen “zwakke” en “sterke” leerlingen die ik hier en daar nog zag opduiken. Elke persoon, dus ook elk kind heeft zijn/haar eigen capaciteiten, en daar mag geen waardeoordeel aan gekoppeld worden. We moeten gewoon proberen elk kind te begeleiden volgens de noden dat het heeft, en dat kan in sommige vallen inderdaad ook betekenen dat we meer structuur moeten aanbieden. Eén ding moet ik Marc Hullebus alvast nageven, hij is er duidelijk in geslaagd een debat op gang te brengen, en dat is op zich heel verdienstelijk.

21:54 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: marc hullebus, freinet, onderwijs, kennis |  Facebook |

03-12-06

Aandacht voor wat echt belangrijk is.

afrika_o

Misschien lag het in de lijn van de verwachtingen dat ik iets over de toetreding van JM Dedecker bij de N-VA zou schrijven, maar ik moet eerlijk zeggen dat ik niet veel zin heb om veel woorden vuil te maken aan iets wat voor mij eigenlijk een non-event is. Uiteraard had ik dit nieuws niet onmiddellijk verwacht, maar ik kan ook niet zeggen dat het me echt verraste. N-VA is rechts, Vlaams-nationalistisch en heeft een voorzitter die ook wel eens “recht(s) voor de raap is”, dus de link met JM Dedecker is ook weer niet zo ver te zoeken. Eigenlijk zou de CD&V hem moeten dankbaar zijn, want anders zaten ze misschien nog een hele tijd langer met een kartelpartner opgescheept die liever de weg van de confrontatie dan die van de toenadering bewandelt. Ondertussen stonden de kranten vrijdag wel vol van dat non-event, en ook het avondjournaal werd daardoor nog een groot stuk beheerst, terwijl het eigenlijk ook wereldaidsdag was waar volgens mij wel wat meer aandacht mocht naar uitgaan. Dit is pas echt een probleem, en daar kan dan ook nooit genoeg media-aandacht aan besteed worden. Op Canvas zag ik de weinig hoopgevende reportage over aids weeskinderen in Zuid-Afrika waar ik wel even stil van werd. Daarmee vergeleken zinken onze zogenaamde “problemen” in het niets. Het is natuurlijk wel zo dat je je hier als kijker zo machteloos bij voelt, en vermoedelijk is dat de reden dat heel wat mensen liever wegkijken van dergelijke reportages, iets wat ik zelfs voor een stuk kan begrijpen.

Gelukkig verschijnen er af en toe ook eens berichten over initiatieven die wel hoopgevend zijn. Zo las ik met plezier het verslag over de jongeren van vzw Avanti die een jaar lang de boer op gingen om te zien wat er leeft in onze Vlaamse samenleving. Met de open, nieuwsgierige en vooral onbevooroordeelde houding die men gelukkig nog bij jongeren terugvindt hebben ze proberen te luisteren naar wat mensen in allerhande (soms weinig rooskleurige) situaties te vertellen hadden. Ik was dan ook heel tevreden dat ik de afsluitende debatten in de Kortrijkse budascoop heb kunnen bijwonen, want dit was  een organisatie waar ik mij petje voor afneem. Jonge mensen met een duidelijke interesse voor maatschappelijke problemen, die er dan ook nog in slagen om hun ervaringen op een professionele manier te communiceren (uiteraard met de nodige ondersteuning), het doet me veel plezier. Ook sprong ik een paar keer binnen op de geschenkenbeurs van de Kortrijkse Kortrijkwereldwinkel waar ik een bescheiden handje meehielp. Daar ben ik heel wat avanti_1mensen tegen het lijf gelopen die echt begaan zijn met mensen die minder fortuinlijk zijn op onze wereld (waaronder ook de kinderen in de reportage over aids), en daar ook concreet iets proberen aan te doen. Dergelijke ervaringen geven me opnieuw de energie om te blijven geloven dat we aan de vele ellende in de wereld toch een klein beetje kunnen verhelpen. En zoals we weten, alle beetjes helpen, en vele kleintjes maken een groot.

17:31 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aids, wereldwinkel, avanti, hoopgevend |  Facebook |