28-11-06

Reality-TV

wendy

Reality-TV zit in de lift. Je kunt het zo gek niet bedenken, of men vindt wel ergens een formule om weer een serie rond te bouwen. De één al beschamender dan de ander. Vlaanderen blijkt daarbij nog “beter” te scoren dan de ons omringende landen en Wallonië. Arm Vlaanderen, hoe laag kan men vallen. Terwijl we zelf ons huisje zo hermetisch mogelijk afsluiten opdat alle (ingebeelde ?) gevaar buiten zou blijven, kicken we op het binnenkijken in het privéleven van anderen, waarbij we liefst zoveel mogelijk pittige details zien. Vlaanderen is een volk van voyeurs, en blijkbaar vindt men ook steeds mensen die bereid zijn om zich te laten bekijken. Vorige week kwamen wij tijdens het zappen (hoe anders ) terecht op het programma “Wendy zoekt een man”. Wat ik toen zag deed mij bijna onder de sofa kruipen van plaatsvervangende schaamte. Dat iemand zich zo te kakken wil laten zetten kan maar 2 verklaringen hebben : ofwel is het één grote mise-en-scène, en zijn de voyeurs eraan voor hun moeite, want eigenlijk is het allemaal toch niet echt, ofwel krijgen de “hoofdrolspelers” hier hopen geld voor, en zijn ze bereid om daarvoor zelfs hun laatste greintje zelfrespect te laten vallen. Blijkt nu dat het hier om de ontknoping van deze serie ging waar meer dan één miljoen mensen naar gekeken hebben. Ongeveer een vijfde van Vlaanderen, dit is volgens mij echt wel verontrustend. Ik geef toe dat ik nog nooit een volledige aflevering van een dergelijke reality-soap heb gezien (ik ben nu eenmaal geen masochist), maar gebaseerd op de fragmenten die ik nu en dan al gezien heb lijkt het altijd op hetzelfde neer te komen : een situatie bedenken waarbij mensen samengebracht worden, en dan maar hopen dat de omstandigheden extreem genoeg zijn zodat de deelnemers niet anders kunnen dan zich volledig bloot te geven, of zich hopeloos belachelijk maken, tot groot jolijt van de kijkers. Dergelijke experimenten lijken mij eerder thuis te horen in de wereld van het  psychologisch onderzoek waar pottenkijkers kunnen gemist worden als kiespijn, dus zeker niet iets om op TV te brengen. Met de tendens dat men meer en meer ontspanningsprogramma’s brengt kan ik nog leven (op voorwaarde dat er ook nog ruimte blijft voor duiding en informatie), ikzelf heb soms ook wel eens de behoefte om mij languit in mijn zetel te laten zakken en gewoon tot rust te komen bij een niet al te zwaar programma (al moet ik toegeven dat ik mijn verstrooiing ook niet zal zoeken in één of andere soap ). Maar deze vloedgolf aan nietszeggende, inhoudsloze troep (trouwens soms redelijk duur om te produceren) is echt wel alarmerend. In principe ben ik tegen censuur, maar toch zou ik bijna het standpunt van Stijn Meuris gaan steunen om minderwaardige TV-programma’s te censureren. Dit is echter maar een bestrijding van de symptomen, uiteindelijk is er veel vraag naar. Brood en spelen, blijkbaar is dat echt alles wat een groot deel van de bevolking vraagt.

19:48 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: reality-tv, wansmaak, brood en spelen |  Facebook |

Commentaren

Oef! Toch nog iemand die er zo over denkt als ik. Perfect verwoord!

Gepost door: eric | 28-11-06

De commentaren zijn gesloten.