14-10-07

Afsluiter

writersblockReeds enkele weken speel ik met de gedachte, en deze week heb ik de knoop doorgehakt. Vandaag zet ik een punt achter mijn blog. Het lijkt mij een goed ogenblik, omdat het nu net 1 jaar geleden is dat ik het plan opvatte om een blog te starten. Ik ben deze blog namelijk begonnen uit nieuwsgierigheid hoe dit in zijn werk gaat, en na verloop van tijd begon ik me er ook mee te amuseren. Maar de laatste tijd kreeg ik meer en meer het gevoel dat dit een verplichte opdracht werd (een opdracht die ik uiteraard mezelf oplegde), en dan is het plezante er eigenlijk vanaf. Bovendien besefte ik dat ik mezelf begon te herhalen, want uiteindelijk beperkt mijn kennis/interesse zich tot bepaalde onderwerpen waar ik nu mijn mening wel over gegeven heb. En tenslotte zijn er andere mensen die zoveel beter hun standpunten kunnen verwoorden, dus wat heb ik daar eigenlijk nog aan toe te voegen? Ik had eerlijk gezegd nooit gedacht dat er zoveel mensen het de moeite zouden vinden om regelmatig eens te surfen naar mijn blog, want mijn teller staat ondertussen al bijna op 27000, iets wat ik persoonlijk heel behoorlijk vind.    

Het feit dat ik ermee ophoud betekent wel niet dat ik niet meer actief zal zijn op het internet, misschien neem ik dan wel meer de tijd om andere blogs te lezen, en daar ook op te reageren. Want ik heb ondervonden dat het wel aangenaam is als je af en toe eens een reactie krijgt (zelfs al is die negatief). Bovendien erger ik me regelmatig enorm aan de ongelooflijke onzin die men op het internet vindt, vooral de hatelijke en zelfs racistische opmerkingen storen mij bijzonder. Misschien kan ik af en toe eens proberen wat antwoorden te verzinnen op bepaalde simplistische stellingen. Of misschien start ik ooit wel eens een andere blog op rond een ander thema, wie weet. Als uitsmijter geef ik graag nog een link mee naar een actie van 11.11.11, iets waar men wel eens kan over nadenken : 

 http://www.11.be/index.php?option=content&task=view&id=103248#SlideFrame_1  

Verder wil ik iedereen bedanken die de moeite gedaan heeft om mijn blog te lezen.   

Groetjes en tot ziens.  

Dirk

10:28 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

06-10-07

Schermutseling

andereboeklNaar aanleiding van “het andere boek” dat dit weekend doorgaat in het Zuiderpershuis in Antwerpen verscheen er woensdag laatstleden een interview met Tom Lanoye in de boekenbijlage van “de morgen”. Volgens mij vertelt Lanoye daarin heel interessante dingen, maar dat zal niemand die mijn blog volgt verwonderen.

Zwart/wit

Misschien val ik een beetje in herhaling, maar op basis van een aantal standpunten van Lanoye vind ik het toch de moeite om daar nog eens wat dieper op in te gaan. Wat ik vooral onthoud uit het interview is dat er momenteel veel te veel een tendens is om in hokjes te denken of mensen in hokjes te stoppen, en dat er nog weinig ruimte blijft voor nuance. Het zwart/wit denken à la Bush (wie niet met ons is, is tegen ons) of zoals bij bepaalde Vlaams-nationalisten (wie voor België is, is tegen Vlaanderen) lijkt steeds meer opgang te maken, en dat is een kwalijke zaak. Onlangs las ik ergens op een blog volgende redenering (vrij weergegeven) : “Mensen die voor een boycot zijn van Total wegens zijn belangen in Birma behoren allemaal tot een linkse beweging die wel voorstander van het Chinese en Cubaanse regime is”. Iedereen heeft het recht op een eigen mening, en ik ben de eerste die dat zal verdedigen, maar dergelijke  onzin zorgt er wel voor dat een constructieve dialoog waarbij geprobeerd wordt toch een klein beetje te werken aan een betere wereld bijzonder moeilijk wordt.

Conflictmodel

conflictOok lijkt de voorkeur steeds meer uit te gaan naar het conflictmodel, waarbij velen zich het recht toeëigenen om enkel hun eigen belangen te verdedigen en weinigen nog echt bereid zijn om compromissen te sluiten. De huidige malaise bij de regeringsonderhandelingen is er een goed voorbeeld van. Ik ben nog steeds voorstander van een overlegmodel, waarbij we proberen te zoeken welke dingen we gemeenschappelijk hebben en hoe we de verschillen die er ook wel zullen zijn kunnen overbruggen, desnoods door enkele van onze eigen verlangens te laten varen. Het probleem is dat het ook steeds moeilijker wordt om radicale standpunten af te zwakken, zonder het risico te lopen dat men (figuurlijk) gelyncht wordt. Het is een gekend fenomeen, als iemand een buitensporig agressieve daad stelt staat er onmiddellijk een groep mensen klaar om de persoon in kwestie te demoniseren, maar blijkbaar zijn weinigen bereid om wat verder te kijken en te proberen te achterhalen wat iemand ertoe aangezet heeft om zover te gaan. Die mensen zijn er wel, maar ze worden weinig gehoord of erger nog, indien iemand bij een dergelijk voorval probeert te zoeken naar achtergronden en verklaringen springt onmiddellijk een aantal mensen vanuit de conservatieve hoek recht om hem met de vinger te wijzen en te stellen dat “die linkerzijde” weer bezig is met het ontkennen dat er een ernstige misdaad gebeurd is, en dat men probeert de zaken af te zwakken. Klinkklare nonsens dus, maar het is moeilijk om die mensen duidelijk te maken dat men pas kan werken naar een mogelijke oplossing als men de ruime context bekijkt (en liefst ook begrijpt).

Provoceren

Ook heb ik het niet altijd gemakkelijk met mensen die kiezen voor bewuste provocatie. Ik ben een grote voorstander van de vrije meningsuiting, en het is inderdaad zo dat dit ook betekent dat sommige dingen ongewild provocerend kunnen overkomen, maar toch denk ik dat er grenzen zijn. Ondertussen zijn we het er gelukkig al over eens dat racistische uitspraken niet kunnen, maar ik denk dat we gerust ook vragen mogen stellen bij bepaalde provocerende uitspraken en/of gedragingen. Daarmee waag ik me natuurlijk op glad ijs, en daarom wil ik ook niet dat zoiets ooit in een wet wordt vastgelegd. Alleen eis ik wel het recht om mensen die zaken willen simplificeren op hun verantwoordelijkheid te wijzen, en zou ik graag hebben dat diegenen die ervoor kiezen provocerende uitlatingen te doen ook inzien dat dit bepaalde consequenties heeft. Eén van de belangrijkste gevolgen is dat dit de verstandhouding tussen bepaalde groepen/geloofsovertuigingen/culturen absoluut niet bevordert. schermutseling

Sereen debat

Het is goed als mensen een duidelijk standpunt innemen, en soms is dat zelfs nodig om een debat op gang te trekken, maar dan moet men ook bereid zijn het debat sereen te voeren. Dat is dus totaal iets anders dan kost wat kost zijn zin willen krijgen. Indien we als samenleving vooruit willen komen moeten we proberen elkaar te begrijpen. De ervaring leert me dat naarmate men meer andere meningen hoort en probeert te begrijpen, men ook minder extreme standpunten gaat innemen. Maar ik moet opletten, want straks word ik misschien uitgemaakt als lid van een linkse kerk die voor alles begrip wil hebben en alles goed wil praten Knipoog.

18:17 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: overleg, lanoye, zwart wit, conflict, nuance |  Facebook |

30-09-07

Birma/Myanmar

birmaVelen volgen bezorgd de recente verontrustende ontwikkelingen in het Aziatische land Myanmar (of is het nu Birma ?) die uiteindelijk geleid hebben tot schietpartijen van het leger met een aantal doden als gevolg. Zelfs Laura Bush heeft onlangs ontdekt dat de toestand er niet echt rooskleurig is, en heeft een tijdje geleden Ban Ki-moon aangemaand om dit aan te kaarten in de VN met de vraag om het bewind aan de kaak te stellen. Als men weet dat er in dat land reeds sedert 1962 een militair schrikbewind gevoerd wordt is dat zeker niets te vroeg. Toch slaagde de VN er deze week niet in om een krachtig signaal de wereld in te sturen, onder meer omdat China dwars lag.

Na het aftreden van generaal Ne Win in 1988 ging het van kwaad naar erger. Toen het volk op straat kwam om de democratie te eisen volgde een nieuwe militaire coup. Aangezien Aung San Suu Kyi (toevallig in het land om voor haar zieke moeder te zorgen) de leiding nam van deze democratiseringsbeweging werd ze in 1989 onder huisarrest geplaatst. Reeds meer dan 18 jaar wordt deze vrouw van haar vrijheid beroofd, gewoon omdat zij opkwam (en nog steeds opkomt) voor democratie. Al die tijd leeft ze ook gescheiden van haar familie, haar man overleed in 1999 zonder dat ze hem ooit nog gezien heeft. Een schrijnend onrecht waar de internationale gemeenschap veel te weinig aandacht voor heeft.

aungReeds in 1991 verscheen het boek “Vrij van angst”, uitgebracht door haar man, met een verzameling van artikels waardoor we een heel goed beeld krijgen van deze bijzondere vrouw. In het eerste deel van het boek komt zij naar voren als een strijdbaar pleitbezorgster voor democratische rechten van het Birmeese volk. Het tweede deel is samengesteld uit artikelen die zij voor haar gevangenneming schreef, en die handelen over haar vader (leider van de Birmese nationalistische beweging in de jaren 1930-1940). Vooral het eerste deel van het boek, een verzameling van toespraken, brieven, interviews en artikels, is bijzonder boeiend omdat het vol staat met interessante  overwegingen. Een paar voorbeelden : “De onzekerheid van macht die gebaseerd is op dwang vertaalt zich in de noodzaak alle andere meningen te vermorzelen”. “De werkelijke manier om de rechtvaardigheid van een systeem te meten is te zien hoeveel bescherming het biedt aan de zwaksten”. Of kort maar krachtig : “Niet macht corrumpeert, maar angst”. Hoewel dit boek zoveel jaren terug werd geschreven loont het nog steeds de moeite om er af en toe een stukje in te lezen, want vele onderwerpen zijn nog steeds bijzonder actueel. Deze ogenschijnlijk frêle vrouw houdt dus al meer dan 18 jaar stand, en dat is op zijn zachtst uitgedrukt bijzonder moedig en bewonderenswaardig. Haar essays getuigen van een grote intelligentie waaruit ze blijkbaar ook de kracht haalt om steeds weer de aanvallen op haar integriteit te weerstaan. Bovendien blijft ze oproepen tot verzet, en vooral het feit dat ze steeds benadrukt dat dit geweldloos moet gebeuren verdient respect. Blijkbaar deelt de bevolking die momenteel op straat komt haar overtuiging, want van geweld van de kant van de opstandelingen is er momenteel nog geen sprake. Het pijnlijke is dat de wereld pas lijkt wakker te schieten als de kans op een gewelddadig conflict groter wordt, want gedurende al die jbirma_wararen werd er bijzonder weinig over dit land bericht. Met uitzondering van de nobelprijs voor de vrede die Aung San kreeg in 1991 en af en toe een kort bericht in de pers zijn de nieuwsberichten over dit land bijzonder schaars.

Het wordt dus hoog tijd dat er vanuit de internationale gemeenschap een krachtige boodschap komt. Misschien kunnen we inderdaad die bedrijven die belangrijke handelsrelaties onderhouden met Birma oproepen om die betrekkingen stop te zetten. Wat zeker onmiddellijk zou moeten stoppen zijn de wapenleveringen die blijkbaar al die jaren dat het volk onderdrukt werd ongestoord verder konden gaan. Want zonder wapens kan een regime ook niet op haar volk schieten.

10:36 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: democratie, geweldloos verzet, birma, aung san suu kyi |  Facebook |

22-09-07

Janssen Pharmaceutica

JanssenPharma_logoHet is genoegzaam bekend, de farmaceutische sector is een sector waar veel geld verdiend wordt. Indien men iemand uit die sector dan zonder blikken of blozen hoort beweren dat een kostenbesparing noodzakelijk is om de toekomst veilig te stellen, en dat dit jammer genoeg ook betekent dat er ontslagen moeten vallen doet dit toch wel de wenkbrauwen fronsen.

Tijdens de Goeiemiddag Show met Heidi Lenaerts woensdag laatstleden hoorde ik Paul D’Hoore een uitspraak doen die ik niet onmiddellijk van hem verwacht had. “Ik zal heel eerlijk zijn, de vermindering van het personeelsbestand bij Janssen Pharmaceutica heeft puur te maken met geld. De sector is gewoon om heel veel geld te verdienen, de aandeelhouders zijn dus ook gewoon om mooie winsten uitgekeerd te krijgen, en dat dreigt in het gedrang te komen, dus moet er bespaard worden”. Een mooie analyze van iemand die toch niet echt van linkse sympathieën kan verdacht worden, alleen lijkt hij daar niet echt problemen mee te hebben. Want een beetje later zegt hij : “Zo’n kostenbesparing is misschien pijnlijk, maar het is nu eenmaal nodig om het voortbestaan van het bedrijf niet in het gedrang te brengen”. Vermoedelijk ben ik maar een simpele ziel, maar ik begrijp niet waarom het feit dat men wat minder gigantische winsten maakt het voortbestaan van een bedrijf in het gedrang kan brengen. Het zal wel iets te maken hebben met aandeelhouders die kunnen afhaken, wat het aandeel zou doen zakken, en dus het bedrijf in moeilijkheden kan brengen. Maar dat is de logica van ons liberaal economisch model, en dit is een logica die ik niet kan en eigenlijk ook niet wil begrijpen. Een economie waarvan de (enige) motor het genereren van winst is zorgt ervoor dat werknemers de speelbal zijn van deze economie. Econoom David Larmuseau : “Tewerkstelling is van secundair belang. In 2003 maakte Janssen Pharmaceutica 335 miljoen euro nettowinst (... ) Die winst wordt overgedragen naar volgend jaar, zodat de aandeelhouders op elk moment zonder veel formaliteiten kunnen beslissen om het alsnog aan zichzelf uit te keren”. Er is ooit nog een tijd geweest dat men werknemers beschouwde als het echte kapitaal van een bedrijf. Die tijd lijkt nu verderaf dan ooit. Niet alleen kunnen mensen niet langer meer zeker zijn van hun job, soms gebeurt het ook dat men van vandaag op morgen plots bij een andere werkgever werkt (zie Nokia Siemens). Ik kan best aannemen dat hooggeschoolden die ook over de nodige flexibiliteit beschikken uiteindelijk niet veel problemen zullen hebben om een andere job te vinden, maar ik kan me goed voorstellen dat anderen nu een angstaanjagend diepe kloof zien, zelfs al probeert men hen ervan te overtuigen dat die kloof gemakkelijk kan overbrugd worden.

De vorige opmerking geldt voor gans ons economisch model, maar de farma-sector is toch wel een sector apart. Eigenlijk kan men gerust van een perverse situatie spreken. Graag wil ik nog eens Paul D’Hoore citeren : “Het probleem is dat er een aantal patenten binnenkort zullen vervallen. Het is inderdaad zo dat de sector bijna schandalig veel geld verdient als een nieuw product op de markt komt, maar dat duurt wel niet lang”. Blijkbaar heb ik een ander idee over wat niet lang is, want tot mijn verbazing blijkt “niet lang” 30 jaar te zijn. 30 jaar schandalig veel winst maken, en dat op de kap van zieke mensen, ik wist niet waar ik het had. De farma-sector kan gemakkelijk de prijzen hoog houden omdat mensen nu eenmaal hun producten nodig hebben, en bovendien worden heel wat van die producten grotendeels terugbetaald. We kennen ook allemaal de discussie rond generische producten, meer specifiek rond de geneesmiddelen tegen HIV/aids waarbij de farma-industrie zich heftig verzette tegen de verspreiding van goedkopere producten in Afrika. Soms zijn mensen echt gewetenloos als ze vrezen dat hun winsten in het gedrang kunnen komen.

Ook lijkt het me vreemd dat men dat verlies aan patenten wil opvangen door te besparen. Ik dacht dat men daarop best anticipeerde door te investeren in onderzoek en ontwikkeling (dus in mensen), zodat men in de toekomst nieuwe producten op de markt kan brengen. Ondertussen heeft het bedrijf wel al benadrukt dat er relatief weinig onderzoekers zullen moeten afvloeien, maar meer “ondersteunend personeel”. De ervaring leert mij dat het gevolg daarvan wel is dat men als werknemer veel meer zelf moet uitzoeken hoe men de randvoorwaarden om zijn job uit te voeren kan vervullen, wat uiteraard niet ten goede komt aan de efficiëntie. Eens te meer lijkt men hier opnieuw toe te geven aan de kortzichtige houding van aandeelhouders die bang zijn dat hun winsten zullen dalen.ontslagl

En wat te denken van de reactie van onze regering op dit bericht ? “We betreuren het banenverlies, maar we begrijpen dat een kostenbesparing nodig was”. Onze politici hebben heden ten dage natuurlijk heel andere dingen aan hun hoofd (Fronsen), maar het toont toch wel aan dat er weinig hoop is dat de politiek in de nabije toekomst zal proberen om wat greep te krijgen op deze doldraaiende economie.

16:32 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: janssen pharmaceutica, winst, ontslag, kostenbesparing |  Facebook |

16-09-07

Boeren tegen vrijhandel

boeren2Gisteren ging de campagne “Boeren tegen vrijhandel”, een gezamenlijke actie van 11.11.11, Oxfam Wereldwinkels en Vredeseilanden officieel van start. Een actie die kadert in de campagne “2015, de tijd loopt” en waarmee de ontwikkelingsorganisaties de aandacht willen trekken op de onhoudbare situatie van de boeren in de derde wereld, omdat die hun producten met moeite kunnen verkopen wegens de goedkope import van landbouwproducten uit (voornamelijk) Europa.

Een tijdje geleden (zie mijn bericht van 13/05 “Dag van de fair trade”) berichtte ik al over de EPA’s die Europa wil afsluiten met de ACP landen. In deze context moet men ook de actie zien die door de 3 organisaties op touw gezet wordt. Het is inderdaad zo dat vrijhandel zonder reglementering nefast is voor de boeren in Afrika. Zo zien we dat blikjes tomatenpuree uit Italië de tomaten in Togo van de markt verdringen. Of dat een coöperatie in Tanzania die melk verwerkt en verkoopt eigenlijk niet kan opboksen tegen de goedkopere melkproducten die uit het buitenland komen. Dat komt natuurlijk omdat wij hier met een overschot zitten, veel goedkoper kunnen produceren, en bovendien nog subsidies krijgen voor bepaalde gewassen. Er zou aan deze situatie dus dringend iets moeten gedaan worden, en één van de mogelijke mechanismen is het heffen van invoertaksen op de import van landbouwproducten die het land in kwestie zelf kan produceren. De bedoeling zou moeten zijn dat de geïmporteerde producten zo net iets duurder worden dan de lokale producten, wat er automatisch zou voor zorgen dat de boeren hun producten gemakkelijker zouden kunnen verkopen. Net dat mechanisme wil men met de EPA’s onderuit halen omdat men het aantal producten waarop men een invoertax kan heffen drastisch wil beperken.

Deze importheffingen zijn echter maar een deel van de oplossing, want er is ook het probleem van producten uit Afrika die met moeite Europa binnen geraken, de prijs die boeren krijgen die soms lager ligt dan de kostprijs, de subsidies die boeren in het Westen krijgen, de schommelende marktprijzen, ... Het is een complex verhaal dat ik hier ook niet uit de doeken kan doen, maar ik verwijs graag naar de documentatie die te vinden is op de website van 11.11.11. : Vrijhandel nekt boeren. Als men trouwens wat verder op de website van 11.11.11 surft kan men heel wat interessante informatie vinden over dit thema. Ook op de website van Oxfam Wereldwinkels vallen hierover heel interessante dingen te lezen (boeren tegen vrijhandel).

Dat Oxfam Wereldwinkels bij deze actie heel sterk betrokken is zal nEPAs-exposed_webiemand verwonderen, want de grondstoffenproblematiek is één van dé hoofdthema’s waar wereldwinkels dagdagelijks mee bezig zijn. Ook vredeseilanden werkt heel veel rond deze problematiek. Een logische samenwerking kan men zeggen. En toch is het nog maar enkele jaren dat bewegingen die op bepaalde vlakken met hetzelfde bezig zijn elkaar vinden in een gezamenlijke actie. Gelukkig begint men stilaan in te zien dat men samen sterker is, en dat het eigenlijk verloren energie als ieder op zijn/haar eilandje bezig is met dezelfde dingen. Laat ons hopen dat er in de toekomst nog meer dergelijke initiatieven opgestart worden. Want de boer in het Zuiden heeft onze steun broodnodig.

11:25 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: vrijhandel, boeren, zuiden, epa s |  Facebook |

09-09-07

De toekomst van het socialisme

janssensEventjes zag het ernaar uit dat het rapport-Janssens (dat uiteindelijk niet echt van Patrick Janssens blijkt te zijn) tussen de plooien zou vallen, maar ondertussen zijn er toch nogal wat reacties op gekomen. Terecht, want de crisis waar de socialistische beweging in zit is niet enkel een fenomeen dat we zien in Vlaanderen, ook in Wallonië en in het buitenland (Frankrijk, Nederland, ...) zijn de socialisten dringend aan zelfreflectie toe. Gebaseerd op wat ik ondertussen gelezen heb blijf ik echter het gevoel hebben dat men zich teveel concentreert op het verlies van stemmen, en te weinig op de visie die het socialisme in de huidige maatschappelijk context moet uitdragen.

 

Politiek is natuurlijk altijd zoeken naar een goed evenwicht. Langs de ene kant moet men een degelijk programma kunnen uitwerken waarmee men naar de kiezer kan trekken, maar langs de andere kant moet men die kiezer ook kunnen overtuigen dat dit programma een goed programma is. Het risico is dan groot dat men een aantal populistische maatregelen naar voor schuift om de kiezer te verleiden (want jammer genoeg kiezen de meeste mensen nog steeds voor het eigen belang, en bovendien hebben veel kiezers liever eenvoudige boodschappen) en dat het echte programma (of erger nog, het feit dat men geen programma heeft) naar de achtergrond verdwijnt. De voorlopige kampioen in deze techniek is natuurlijk het Vlaams Belang dat met een paar simplistische slogans (vreemdelingenproblematiek, veiligheidsbeleid) een groot aantal kiezers naar zich toe trekt, terwijl veel van die kiezers vermoedelijk helemaal niet voor het VB zouden kiezen als ze door zouden hebben welke andere programmapunten deze partij nog heeft. Ook LDD heeft duidelijk zijn succes te danken aan populisme, maar ook CD&V gaat niet vrijuit, want ongetwijfeld heeft deze partij veel stemmen binnengehaald wegens haar vlaams-nationalistisch discours terwijl dit toch maar een heel klein deel van haar programma uitmaakt (mogen we toch hopen).

 

Dat maakt dat veel partijen eigenlijk niet kunnen beweren dat kiezers bewust voor hun programma kiezen, met uitzondering misschien van GROEN!, dat altijd meer nadruk legt op haar programma, en zich minder laat verleiden tot populistische uitspraken. In zekere mate denk ik dat ook open Vld redelijk veel bewuste kiezers heeft, want tijdens de laatste verkiezingsperiode had ik toch de indruk dat deze partij probeerde meer aandacht te schenken aan het inhoudelijke dan aan het aantrekken van kiezers. Wat de sp.a betreft bestaat er over één punt weinig twijfel, blijkbaar was men binnen deze partij zo overtuigd dat men goed bezig was dat de kiezer eigenlijk ernstig verwaarloosd werd. Ik zou dus pleiten om er in de eerste plaats voor te zorgen een sterk programma te hebben, en dat dan te proberen met het nodige enthousiasme aan de kiezer over te brengen. Men moet bovendien in zijn programma kunnen aantonen waar de partij het verschil maakt met andere partijen, met andere woorden, de kiezer moet weten waarom hij voor jouw partij zou kiezen. Tijdens de vorige verkiezingsperiode moest men echt heel ver zoeken om te vinden waar de sp.a nu eigenlijk het verschil met de andere grote democratische partijen maakte.

 

roosRené Cuperus (PvdA Nederland) legt volgens mij de vinger op de wonde : “De sp.a en andere socialistische partijen in Europa staan eerder voor een grote maatschappelijke taak dan een electorale”. Men moet dus in de eerste plaats bezig zijn met het zoeken naar antwoorden die men kan geven op bepaalde maatschappelijke ontwikkelingen dan met de manier waarop men zoveel mogelijk stemmen kan halen. Ik denk daarbij aan antwoorden op de huidige globalisering (en de gevolgen ervan) en een tegengewicht vormen voor het absolute geloof in vrije markt en ongebreidelde groei. Een voorbeeld : één van de zaken waar ik tijdens de vorige legislatuur erg in ontgoocheld was, was in de houding van de sp.a tijdens de discussie rond het generatiepact. Ik had van deze partij toch meer aandacht verwacht voor de onderliggende redenen waarom mensen eigenlijk zo snel mogelijk uit het arbeidscircuit willen stappen in plaats van te blijven steken in weinig creatieve maatregelen om mensen zo lang mogelijk aan het werk te houden.

gennez Tenslotte wil ik er nog even op wijzen dat niemand de waarheid in pacht heeft, en dat het dus van het grootste belang is dat verschillende visies een kans krijgen om zo het evenwicht te blijven bewaren. Daarom blijft een sterke socialistische beweging nog steeds nodig. Ik hoop ook dat de politici dit beseffen en niet blijven hangen in hun eigen grote gelijk. We moeten momenteel niet ver kijken om te zien wat de gevolgen van een dergelijke houding kunnen zijn...

01-09-07

Arm België

letermeDoordat ik 3 weken geen kranten heb gelezen, heb ik de kroniek van een aangekondigde mislukking niet kunnen volgen, maar eerlijk gezegd moet ik toegeven dat ik blij ben dat ik me toch minstens een tijdje niet heb moeten ergeren aan de “eigen gelijk”-houding van onze Belgische politici. Terug in België moet ik vaststellen dat de regeringsformatie in het slop zit, en eerlijk gezegd, ik zou verrast geweest zijn indien het anders was geweest.

Van bij het begin deed de houding van bepaalde Vlaamse politici me denken aan deze van een hond die zonder nadenken een kat achternazit, en dan bedrempeld staat te kijken als die kat haar rug kromt en haar nagels uitslaat om haar te verdedigen. Als men naar onderhandelingen trekt met de duidelijke boodschap dat men die Franstaligen nu eindelijk eens de Vlaamse eisen zal laten slikken, dan kan men toch niet verwachten dat de Waalse politici zonder argwaan aan deze onderhandelingen zullen deelnemen. Uiteraard dragen alle politici die bij deze regeringsformatie betrokken zijn een belangrijke verantwoordelijkheid voor de malaise waarin we nu zitten, en het is inderdaad zo dat ook de Waalse partijen blijven steken in hun eigen verkiezingsretoriek, maar toch ben ik ervan overtuigd dat bepaalde Vlaamse politici uiteindelijk aan de basis liggen van de huidige problemen. Want al vóór de verkiezingen trokken CD&V/N-VA duidelijk de communautaire kaart, en dat is eigenlijk vragen om moeilijkheden. Vermoedelijk zal het niemand verwonderen dat ik de suggestie in de uitgelekte nota van Dehaene (quid N-VA?) helemaal geen slecht idee vond. Het is dan ook bijzonder spijtig dat de pers dit aan het licht heeft gebracht, want daardoor maakte dit voorstel al vanaf het begin geen schijn van kans. Tot nader order is België nog steeds een federale staat, en om tot een staatshervorming te kunnen komen moet er nu eenmaal rekening gehouden worden met de verlangens van het Franstalig deel van de bevolking. Sommige politici lijken dit niet te (willen) zien, en dat is toch wel verbijsterend. Dit getuigt ofwel van naïviteit, ofwel van onkunde, ofwel van onwil. Aangezien we toch te maken hebben met een aantal ervaren politici kan ik alleen maar concluderen dat het laatste het geval is. Ik weet wel niet of dit dan minder beschamend is. Ik volg dan ook volledig de analyse van Paul Goossens die men vandaag kan lezen in “De Morgen” waarbij hij zich de vraag stelt wanneer men nu eindelijk eens de confrontatie met Bart De Wever zal aangaan. De recente uitspraken van laatstgenoemde tonen nog maar eens aan dat we deze man beter kwijt dan rijk zijn.

Men zou zich over zoveel amateurisme/naïviteit/profileringsdrang (kies wat het beste past) kunnen vrolijk maken, maar eigenlijk is het dieptriest. Het is niet te snappen dat men zich zo druk maakt over de onnozele vraag of B-H-V nu al dan niet gesplitst moet worden, en of daar dan compensaties moeten tegenover staan, terwijl daardoor een heleboel echt belangrijke beslissingen niet meer kunnen genomen worden omdat we ondertussen verder moeten met een regering die enkel nog de lopende zaken kan behandelen. Ik denk daarbij uiteraard in de eerste plaats aan de deelname van België aan een humanitaire missie in Darfur, waarover door de huidige crisis geen beslissing kan genomen worden. Want laat ons wel wezen, de crisis in Darfur is ontzettend veel belangrijker dan B-H-V. Vandaar ook dat de kop van de column van Wouter De Vriendt (Groen!) in “De Morgen” van donderdag laatstleden me zo trof : “Terwijl het politiek establishment om Brussel-Halle-Vilvoorde heen fietst, crepeert Dbhv1arfur”.

Yves Desmet schrijft diezelfde dag in zijn opiniestukje dat hij in de twintig jaar dat hij de Wetstraat volgt nog nooit zoiets heeft meegemaakt. Ik kan het mij voorstellen, want ik kan mij ook niet herinneren dat ik ooit zo’n triestige vertoning tijdens regeringsonderhandelingen heb gezien. Arm België, waar we wakker liggen over de vraag of er nu al dan niet meer Vlaams geld naar Wallonië gaat dan omgekeerd, terwijl er duizenden mensen in de grootste ellende leven, maar waar we geen aandacht kunnen aan schenken omdat we het zo druk hebben met onze eigen “problemen”.

12:04 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: formatie, mislukking, profileringsdrang, crisis |  Facebook |

05-08-07

Vacaciones

Extremadura600

extremadura_kerk

Finalmente, el momento ha venido para hacer las maletas y pensar del sol, descanso y sangría. Esperamos lo encontrar en España, más específicamente en Extremadura. Normalmente, estaremos de viaje por tres semanas, y estaremos de nuevo en casa el 27 de agosto. Así, no cuente con nuevos anuncios en mi blog las semanas próximas.

Adiós y hasta luego

Om toch al een beetje in de stemming te komen probeer ik het eens in het Spaans, maar ik ben er mij goed van bewust dat dit wel niet foutloos zal zijn. Ik reken dus een beetje op begrip van diegenen die het Spaans al beter onder de knie hebben

Groetjes, en tot binnen een aantal weken.

 

11:19 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

29-07-07

De doping show

vinokourov_GDe gebeurtenissen van vorige week rond het dopinggebruik in de tour en het feit dat wielrennen zowat de enige sport is waar ik wel eens tijd wil voor vrijmaken nopen tot een bericht op mijn blog. Niet dat ik denk dat ik nog veel toe te voegen heb aan de vele visies die hieromtrent de ronde doen, maar toch... Ik moet toegeven dat deze ganse show mij enerzijds moedeloos maakt en langs de andere kant voel ik me verschrikkelijk bekocht, want ook ik was zo naief om te geloven dat het ooit wel weer goed zou komen met de wielersport.

Heeft het te maken met mijn verre “roots” die in de Westhoek liggen, en waar zoals bekend de wielersport (veel meer dan het voetbal) fanatiek gevolgd wordt, of is het omdat ik opgegroeid ben tijdens de gloriejaren van Eddy Merckx, maar wielrennen is iets dat me nog steeds redelijk nauw aan het hart ligt. Zelf spring ik ook graag eens op de fiets, en als ik alleen ben durf ik wel eens het onderste uit de kan te halen. Daardoor wordt het iets gemakkelijker om inzicht te krijgen in het verloop van een wedstrijd, de bedoeling van bepaalde tactieken of de (moeilijke) situatie waarin een renner kan terechtkomen. Zoals met elke sport wordt het pas echt boeiend als duidelijk blijkt dat  sportbeoefenaars ook maar mensen zijn, met hun goede en minder goede dagen (of periodes). Paradoxaal genoeg is het bijzonder moeilijk om niet euforisch te worden als we iemand boven zichzelf zien uitstijgen. Terwijl we in de grond wel weten dat dit eigenlijk niet kan, of toch niet in die mate zoals we soms zien gebeuren. We weten allemaal dat het niet mogelijk is dat iemand de ene dag een zware inzinking heeft, en de andere dag de concurrentie op een hoopje rijdt. Ook dat het niet normaal is dat iemand die altijd al “gestunteld” heeft bij het tijdrijden plots spectaculaire vorderingen blijkt gemaakt te hebben. En laat ons eerlijk zijn, iemand die jaren aan een stuk torenhoog boven de concurrentie uitsteekt (waarvan achteraf blijkt datRasmussen ook die stimulerende middelen heeft genomen) kan dit ook niet op eigen kracht gedaan hebben. Vooral wat spectaculaire inzinkingen (zo menselijk en zo herkenbaar) betreft is het duidelijk : als het vat leeg is, is het leeg. In het beste geval kan een mens de dag na een inzinking nog proberen de schade te beperken, maar eigenlijk is het meestal zo dat het vanaf dan alleen maar van kwaad naar erger gaat. Zo hebben Indurain, Hinault, Fignon, en zelfs de grote Eddy Merckx aan de lijve ondervonden. Nu beginnen we ons natuurlijk af te vragen of hun inzinkingen eigenlijk niet meer te maken hadden met het feit dat de dopingproducten niet meer werkten, dan dat deze renners “clean” zouden gereden hebben.

Meer en meer duiken er ook vragen op naar de rol van de pers in deze hele zaak. Tijdens het debat op “Terzake” donderdagavond bleef Peter Vandermeersch (De Standaard) erbij dat we moeten blijven berichten over wielrennen, omdat we op die manier ook meehelpen om het dopinggebruik te bestrijden. Dit kan misschien wel kloppen voor de berichtgeving in kranten, omdat men daar meer objectief en vanop afstand een aantal zaken kan becommentariëren, maar ik heb toch mijn twijfels of de rechtstreekse reportages niet beter gestopt zouden worden. Tenslotte is het dank zij deze reportages dat sponsors aangetrokken worden om hun geld in deze sport te investeren. Indien de wedstrijden echter niet meer op TV (en op de radio) zouden komen zouden ze niet meer zo geneigd zijn veel geld in de wielrennerij te stoppen, wat uiteraard onmiddellijk gevolgen zou hebben voor de renners, want dan staat hun broodwinning op het spel. Ik denk als de keuze gemaakt moet worden tussen geen doping of helemaal niet meer aan de bak komen de keuze misschien snel zou gemaakt zijn. Maar er is met dit circus uiteraard veel geld gemoeid, en dat maakt het natuurlijk bijzonder moeilijk om iedereen op dezelfde lijn te krijgen. Als een Verhofstadt en een Leterme zoveel moeite doen om de tour naar Vlaanderen te krijgen, dan zal dat wel zijn redenen hebben.

Gisteren zag ik toevallig de (voortreffelijke) film “Festen” opnieuw, en hoewel het thema uiteraard totaal verschillend is zag ik onbewust toch bepaalde gelijkenissen in de houding van mensen. Terwijl er verschrikkelijke waarheden aan het licht komen doet iedereen alsof er niets aan de hand is, en feest men vrolijk verder. De hypocrisie ten top, en dat is in deze tour niet anders. Het is eigenlijk ongelooflijk hoe de sportjournalisten de dag van de laatste tijdrit nog steeds bleven doen alsof dit de spannendste tour in jaren is. Hoe kunnen die mensen nu doen alsof er niets gebeurd is en kunnen zij zonder scrupules blijven meewerken aan deze totaal ongeloofwaardige show ?  Dat we in godsnaam met zijn allen de ronde de rug toedraaien, dat is de enige goede houding na al hetgeen wat er weer aan het licht is gekomen.story_doping

Maar terwijl velen zich terecht afvragen waarom wielerliefhebbers zich blijven vergapen aan de ronde kan men zich ook de vraag stellen hoeveel er zich binnenkort zullen vergapen aan de olympische spelen. Nochtans zijn er redenen genoeg om aan te nemen dat bepaalde prestaties daar ook niet zonder dopinggebruik zullen tot stand komen. Of geldt in deze sporten misschien de stelregel “wat niet weet, niet deert” ? Want ik ben er ondertussen wel van overtuigd, van zodra je te maken hebt met competitie (vooral als er veel geld mee gemoeid is) is doping niet veraf meer.

12:56 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: doping, wielrennen, hypocrisie, circus |  Facebook |

22-07-07

Asielbeleid

europees_asielbeleidMet veel interesse heb ik de discussie gevolgd die vorige week op gang getrokken werd door de open brief van Ingrid Pira aan Verhofstadt. Asielbeleid en regularisatie blijven heikele thema’s waar niemand echt een pasklaar antwoord kan op verzinnen. Dat er burgemeesters zijn die soms in gewetensnood komen als ze een uitwijzingsbevel moeten tekenen kan ik dan ook best begrijpen.

Verhofstadt reageerde op de open brief van Pira met de uitleg dat er een verschil is tussen asielwetgeving en de problematiek van de migratie. Daarom heb ik zijn antwoord dan ook met bijzondere aandacht gelezen, want eerlijk gezegd dacht ik ook dat die twee heel sterk met elkaar verweven waren. Niet dus, en als ik Verhofstadts redenering goed begrepen heb, dan moet de asielwetgeving ervoor zorgen dat we niet die lastige economische vluchtelingen op ons dak krijgen, maar dat we via migratie wel diegenen die wij goed kunnen gebruiken in onze economie kunnen inschakelen. Volgens mij is dat eerder pleiten voor een asielbeleid waar men werkt met twee maten en twee gewichten. Als het ons goed uitkomt mogen ze binnen, anders niet. Meer liberalisme, ik weet het niet zo goed. Uiteraard kan ik me perfect vinden in zijn stelling dat we moeten stoppen met onze markten af te schermen zodat de zwakkere landen er gemakkelijker toegang zouden toe krijgen, alleen vrees ik dat hij niet echt te vinden zal zijn om arme landen toe te laten hun markten af te schermen. En als dat wel zo is, dan hebben we daar tot op heden nog maar bijzonder weinig van gemerkt.

Merkwaardig genoeg voelde Freddy Roosemont zich aangesproken, aangezien hij het nodig vond om vanuit zijn functie van directeur-generaal van de dienst Vreemdelingenzaken te reageren. Nochtans dacht ik dat de kritiek van Pira eerder op de wetgeving zelf sloeg, en niet op de mensen die deze wetten moeten toepassen (wat toch hetgeen is wat de dienst Vreemdelingenzaken doet). Als men alle emotionele en menselijke overwegingen achterwege laat zou men ook wel de redenering van Roosemont kunnen volgen, want wetten zijn er om toegepast te worden, maar dat is dan toch wel een erg nuchtere redenering. Toegegeven, het is uiteindelijk zijn taak om de zaken objectief te bekijken, maar het getuigt toch van weinig inlevingsvermogen in de situatie waarin sommige asielzoekers terechtgekomen zijn. De directeur-generaal beweert wel dat alles voorzien is in wetten, en dat hij dus geen probleem ziet, maar dan begrijp ik toch niet goed waarom er dan regelmatig verhalen blijven opduiken van absurde uitwijzingen. Het zijn net die onmenselijke uitwijzingen die de burgers op straat doen komen, en burgemeesters in een lastig parket brengen. Dit is trouwens niet enkel een probleem in België, ook in Nederland blijkt een aantal burgemeesters te protesteren tegen de gang van zaken.

Wouter Beke en Nahima Lanjri (CD&V) kwamen met een analyze waarin wel interessante zaken stonden, maar ook zij blijven vertrekken vanuit het uitgangspunt dat men zoveel mogelijk asielzoekers moet buitenhouden, alleen pleiten ze voor wat meer menselijkheid in specifieke situaties. Als we een echt menselijk beleid willen voeren moeten we echter vertrekken vanuit het standpunt dat we in principe iedereen moeten kunnen opvangen, behalve uiteraard diegenen die hier asiel zoeken voor eerder duistere redenen. Dat zou als logisch gevolg hebben dat we (bijna) geen illegalen meer zouden hebben, want de angst om uitgewezen te worden zou dan sterk verminderen. Uiteraard besef ik ook wel dat een dergelijk standpunt eerder naief is, want een land dat niet voorbereid is op een toestroom van vluchtelingen (omdat het een zeer soepel asielbeleid heeft) kan die mensen ook geen perspectief bieden. Daarom zou deze discussie alvast meer op Europees vlak moeten gevoerd worden, en moet er ook meer werk gemaakt worden van het uitbouwen van eenwegwijs maatschappij die meer voorbereid is op de opvang van vluchtelingen. Zo denk ik aan huisvesting, werkgelegenheid en integratie (toegespitst om de migrant wegwijs te maken in onze maatschappij, en hem/haar de middelen en vaardigheden te geven om mee te kunnen draaien in onze maatschappij, niet om haar/hem zoveel mogelijk te “kneden” naar Belgisch model).

Misschien leunt mijn visie nog het dichtst aan bij deze van Bert Anciaux, alleen is het inderdaad een beetje vreemd dat iemand die zelf in een regering zit die een wet goedkeurt diezelfde wet wil boycotten. Ik begrijp wel dat een politicus recht heeft op een persoonlijk standpunt, maar toch denk ik dat Anciaux zich in deze discussie beter wat meer op de vlakte zou houden.

10:35 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-07-07

Firestone in Liberia

firestoneinliberiaVorige dinsdag zag ik een stuk van de Terzake-reportage over Firestone in Liberia, voldoende om me weer op te winden over de schaamteloze houding van de “haves” in onze maatschappij tegenover de “have-nots”. Vooral het beeld van de arbeider die zich aan het wassen was in een armzalige ruimte zonder stromend water of elektriciteit gevolgd door de beelden van de villa’s van de kaderleden (inclusief golfterrein) maakten mij bijna misselijk van verontwaardiging. Omdat ik het begin van de reportage gemist heb weet ik niet of de link tussen Liberia en Firestone nader werd toegelicht, maar gelukkig is er nog internet, en dus ben ik even gaan surfen om daar wat meer over te weten te komen. Niet alleen blijkt die verwevenheid bijzonder sterk te zijn, ook ontdekte ik dat Firestone al in 2005 beschuldigd werd van pure slavernij. Blijkbaar is er sedertdien nog niet veel veranderd.

Een beetje geschiedenis

Voor diegenen die zoals ik de bewuste uitzending niet (helemaal) gezien hebben, een beetje achtergrond. In 1812 werd in de Verenigde Staten de wet gestemd die de invoer van slaven verbood. In 1824 werd de kolonie Liberia gesticht met als hoofdstad Monrovia. Enkele tienduizenden ex-slaven werden vervolgens verscheept. In 1974 werd Liberia de eerste onafhankelijke republiek van Afrika. De volgende decennia ontwikkelden de Americo-Liberianen zich tot de heersende klasse. Hun Big Brother (de VS) was echter nooit ver weg. In 1920 sloot Firestone een overeenkomst met Liberia voor 99 jaar waardoor het meer dan vierduizend hectare grond in het bezit kreeg tegen de jaarlijkse huurprijs van amper zes dollarcent per are. Alle grondstoffen zoals goud en diamanten die ontdekt zouden worden, zouden eveneens toebehoren aan Firestone. De geregelde opstanden van de oorspronkelijke bevolking die nauwelijks mee kon profiteren van de economische groei, werden onderdrukt door de Amerikaanse marine die quasi permanent aanwezig was.

Slavernij

Ironisch genoeg is het nu net een deel van die nakomelingen van ex-slaven die in 2005 beschuldigd werd van slavernij. De mensenrechtenorganisatie ILRF (International Labor Rights Fund) klaagde het bedrijf aan wegens wanpraktijken op de rubber plantages in Liberia. Volgens de aanklacht steunt het bedrijf voornamelijk op de arme en meestal ongeletterde arbeiders die grote hoeveelheden ruwe latex moeten tappen van rubberbomen met primitief gereedschap waarbij ze blootgesteld worden aan gevaarlijke pesticiden en meststoffen. Wat trouwens ook duidelijk werd in de reportage was dat het bedrijf niet veel rekening houdt met de milieu-aspecten. Bovendien was er sprake van kinderarbeid (arbeiders die hun quota niet halen worden zelfs verplicht om hun kinderen in te schakelen) en zouden de arbeiders ongeveer $3.19 per dag verdienen, terwijl ze bijna 20 (!) uur per dag moeten werken. In 2005 waren de aanklagers nog optimistisch omdat ze dachten dat een beter regime ook zou zorgen voor een wijziging in de houding van het bedrijf. Een ijdele hoop blijkt nu.liberia1-320x214

Hard work

Op de website van het bedrijf vond ik de volgende ophemelende beschrijving over de activiteiten van Firestone in Liberia : “A combination of courage, hard work, enterprise and capital has made rubber the nation's second-largest export.” Hard work, dat staat vast, alleen zullen de arbeiders op de plantages daar vermoedelijk niet zo lyrisch over doen.

 

11:41 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: firestone, liberia, slavernij |  Facebook |

07-07-07

Alweer De Wever

apartheidTen tijde van het apartheidsregime in Zuid-Afrika verscheen er op een bepaald ogenblik een foto in een tijdschrift waarop men zag dat een blanke man schijnbaar voor zijn leven rende. Op de achtergrond stond een groep grimmig kijkende mensen met donkere huidskleur. Zonder toelichting had men uit deze foto kunnen opmaken dat de blanke man in het nauw gedreven werd en dat hij bedreigd werd door die groep mensen. Als men echter de tekst bij het artikel las klonk het verhaal plots anders. Blijkbaar was de blanke man een politieagent die net een zwarte man had neergeschoten en nu naar zijn collega’s aan de overkant van de straat snelde. Waarmee ik wil aangeven dat men steeds voorzichtig moet zijn met het trekken van conclusies als men de context niet kent.

Linkse kerk

Jammer genoeg vinden we in onze huidige samenleving steeds meer mensen die heel snel conclusies trekken, en steeds minder mensen die de moeite doen om eerst wat meer achtergrondinformatie te weten te komen. Het is zelfs zo dat mensen die belang hechten aan de feiten, en ernaar streven om zaken daar waar nodig te nuanceren kunnen uitgemaakt worden voor leden van een “linkse kerk”. Dit zijn de woorden die Bart De Wever, meester in het rechtlijnig, ongenuanceerd denken, en niet verlegen om een demagogische uitspraak meer of minder, gebruikt in zijn column (DM, 2/7) naar aanleiding van de zaak Demoor. Blijkbaar beschouwt hij iemand die de zaken in een ruimere context wil bekijken als iemand die de problemen niet wil zien. Onder het motto “wie niet voor mij is, is tegen mij” catalogeert hij iedereen die toch wat verder wil kijken dan het meest voor de hand liggende onder eenzelfde noemer : de linkerzijde (wat voor De Wever hetzelfde betekent als “de vijand”). De aanhef van de lezersbrief van Joost Bonte in “De Morgen” van dinsdag laatstleden (met een terechte reactie op het standpunt van De Wever) illustreert hoe we ons onbewust al indekken om niet aan het kruis genageld te worden : “Voor alle duidelijkheid: ik betreur ten zeerste het busincident waarbij Guido Demoor het leven liet...”. Iemand die wat kanttekeningen wil plaatsen voelt zich al verplicht om eerst te benadrukken dat hij een bepaald gedrag zeker niet goedkeurt uit schrik anders onmiddellijk een stempel te krijgen. Uiteraard was het gedrag van de jongen  verwerpelijk, zelfs als de gevolgen niet zo fataal waren geweest. Maar daar gaat het uiteindelijk niet over.

Autoritair

Bart De Wever laat uitschijnen dat de zogenaamde linkerzijde zo verblind wordt door haar overdreven bezorgdheid voor achtergestelde groepen dat ze bepaalde problemen niet ziet. Ik heb echter de indruk dat De Wever verblind wordt door zijn autoritaire visie, en daardoor enkel die dingen ziet die hij meent te kunnen gebruiken als argumenten om zijn eenzijdig discours te kunnen ondersteunen. Als we dan ook nog de reactie van Douglas De Coninck (DM, 4/7) erbij nemen lijkt het er zelfs sterk op dat De Wever wel eens een loopje durft te nemen met de waarheid om zo zijn gelijk te kunnen bewijzen. Ik voel me niet aangesproken wanneer De Wever zich laatdunkend uitlaat over “de linkse kerk”, maar ik behoor wel tot die groep mensen die graag eerst het hele verhaal hoort vooraleer conclusies te trekken, en dus vind ik dat De Wever met zijn sneer wel behoorlijk kort door de bocht gaat. Net zoals hogervernoemde Joost Bonte heb ik zeker geen probleem om toe te geven dat er effectief ook problemen zijn (zie enkele van mijn vorige berichten), en dat mensen voor hun verantwoordelijkheden moeten gesteld worden, maar laat ons alstublieft blijven proberen het ganse plaatje te zien. Het is dus niet mijn bedoeling om mij uit te spreken over een gerechtelijke uitspraak, dat is de taak van justitie, en met dit bericht wil ik onder meer aangeven dat dit ook zo moet blijven. Daarom ook vind ik de aanval van De Wever op de rechtbank die respect_my_authorityhet vonnis uitsprak totaal misplaatst.

Fatsoenlijk bestuur ?

Ooit heb ik in één van mijn berichten (Bartmania, 25/03/07) de analyse van Luckas Vander Taelen aangehaald, waaruit ik afleidde dat bepaalde opvattingen van De Wever gevaarlijk dicht bij die van het Vlaams Belang aanleunen. Deze recente uithaal van de N-VA voorzitter bevestigt nu nog meer mijn overtuiging. Ondertussen weten we dat deze man de politiek in België de komende 4 jaar vermoedelijk mee zal bepalen. Ik houd mijn hart vast, want met een man als De Wever lijkt fatsoenlijk bestuur (waarbij rekening gehouden wordt met àlle Belgen) verder weg dan ooit.   

12:16 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: autoritair, context, nuancering, linkse kerk |  Facebook |

01-07-07

grondstoffenbeheer

diamantVorige maandag mocht onze minister van buitenlandse zaken Karel De Gucht een debat leiden als voorzitter van de VN veiligheidsraad. Hij koos daarvoor als onderwerp de relatie tussen natuurlijke rijkdommen en conflicten (zie ook mo.be) . Zijn uitgangspunt is dat een goed grondstoffenbeheer essentieel is voor de ontwikkeling van een land, een uitgangspunt dat ik volledig kan volgen, alleen zou ik grondstoffen dan iets ruimer willen bekijken dan de context waarin hij het woord gebruikt.

Bloeddiamanten

Zeggen dat heel wat conflicten in deze wereld te maken hebben met natuurlijke rijkdommen is zowat een open deur instampen. We hoeven alleen maar te kijken hoe snel het Westen, met de Verenigde Staten op kop, geneigd is om militair in te grijpen als er olie of andere waardevolle grondstoffen (voor het Westen) op het spel staan. Als we meer specifiek de situatie in Afrika beschouwen, dan is onder meer het verhaal van de illegale diamanthandel genoegzaam bekend. Zogenaamde bloeddiamanten die gebruikt worden door rebellen om hun oorlogen te financieren. Verschillende landen in Afrika (Congo, Liberia, Sierra Leone) dragen nog altijd de gevolgen van de conflicten die op deze manier gefinancierd werden. En nog steeds bestaat er een smokkel van waardevolle grondstoffen om op die wijze aan wapens te komen. Deze handel is lange tijd mogelijk gebleven omdat de diamanthandel (met De Beers in de hoofdrol) een andere richting uitkeek, en deed alsof er niets aan de hand was. Daar ligt dus een grote verantwoordelijkheid van het Westen, en hoewel er op dat vlak al wat verbetering kan vastgesteld worden is er nog veel werk aan de winkel. Zo is China nog steeds bijzonder weinig geïnteresseerd in wat er met hun financiële of materiële steun gebeurt zolang men maar aan grondstoffen geraakt. Ook in Indonesië gebeuren zaken waarbij een multinational die een goudmijn uitbaat niet vrijuit gaat. Dit toont aan dat het debat dat De Gucht op gang wil trekken zeker niet onterecht is. Uiteraard moeten we opletten dat we ons niet te veel gaan bemoeien in binnenlandse aangelegenheden, maar langs de andere kant is het toch wel schrijnend om te zien hoe erg een land als Congo eraan toe is, terwijl dit nu net een voorbeeld is van een land met onvoorstelbaar veel natuurlijke rijkdommen. Waar we echter wel kunnen aan werken is aan de houding van ondernemingen of landen die gretig op de grondstoffen van arme landen zitten te azen.

Starbucks

Er verscheen deze week ook een interessant berichtje op de website van 11.11.11 en Oxfam-wereldwinkels naar aanleiding van de registratie van 2 Ethiopische koffiemerken. Na een maandenlang getouwtrek tussen Oxfam International en de koffieproducenten enerzijds, en Starbucks (’s werelds grootste uitbater van koffieshops) anderzijds heeft deze laatste uiteindelijk bakzeil gehaald. Ook dit gaat over grondstoffen, en hoewel dit soort (landbouw)grondstoffen misschien niet de rechtstreekse aanleiding is voor conflicten is het wel duidelijk dat de machtspositie van rijke landen die de vrije markt sturen al voor heel wat ellende heeft gezorgd in arme landen die soms erg afhankelijk zijn van die grondstoffen. De registratie van beide koffiemerken mag dan ook beschouwd worden als een (weliswaar bescheiden) overwinning op de grote multinationals die er alles aan doen om zoveel mogelijk economische macht in eigen handen te houden.

MelkkoeNL

En met de start van het grootste festival in België mogen we ook even aandacht schenken aan de zogenaamde “melk-campagne” van oxfam-solidariteit. Die organisatie wil onder meer tijdens de zomerfestivals de gevolgen van de bijzonder lage melkprijzen  aankaarten. Zowel in Europa als in de arme landen moeten boeren steeds meer produceren aan steeds lagere prijzen om het hoofd boven water te kunnen houden. Uiteraard hebben we in Europa toch nog iets meer troeven dan in het Zuiden, wat dan tot de absurde situatie leidt dat het in Afrika goedkoper is om ingevoerde melkpoeder te gebruiken dan de eigen lokaal geproduceerde melk.

Eerlijke spelregels

Dit lijken op het eerste zicht misschien verschillende verhalen, maar toch hebben ze een gemeenschappelijk element. Arme landen beschikken wel degelijk over de middelen om hun situatie te verbeteren, alleen is het onmogelijk om mee te spelen in een globale wereld als je moet vertrekken vanuit een verloren positie. Vandaar dat rijke landen moeten ophouden met spelregels te hanteren die ervoor zorgen dat zij er voornamelijk bij winnen.

11:31 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: landbouw, conflicten, grondstoffen |  Facebook |

24-06-07

Het ridderschap van Rushdie

islam_protestMet verbijstering las ik deze week de berichten over de reacties van de islamwereld op het ridderschap van Salman Rushdie. Of tenminste, de reacties van een deel van de islamwereld. Met verbijstering maar ook met een gevoel van ontgoocheling, want deze reacties zullen er opnieuw voor zorgen dat het negatieve beeld dat reeds bestaat over de islam nog versterkt wordt. Deze minderheid is bezig met het krediet dat de moslimgemeenschap nog heeft helemaal kapot te maken. Vandaar dat ik met bijzondere aandacht het opiniestuk van Irshad Manji dat verscheen in “De Morgen” van donderdag laatstleden gelezen heb, want het houdt me bijzonder sterk bezig hoe we kunnen omgaan met die extremistische houding van een klein deel van de moslimgemeenschap.

Niet tolereerbaar

Trouwe lezers van mijn blog zullen vermoedelijk al weten dat ik bereid ben om me heel soepel en begripvol op te stellen tegenover gelovigen, maar dat betekent uiteraard niet dat we alles zomaar kunnen laten passeren. Op het ogenblik dat iemand (of een groep van mensen) bedreigingen begint te uiten, en zelfs oproept om iemand te vermoorden gaat men duidelijk ver over de grens van het toelaatbare. Dit kan en mag nooit getolereerd worden, maar het is wel de vraag hoe we dit best aanpakken. Ik wil het hier niet hebben over de verontwaardiging op zich en of deze al dan niet gerechtvaardigd is, iedereen heeft namelijk het recht om zijn ongenoegen te uiten. Maar als dat ongenoegen vertaald wordt in een (dreiging tot) aanval op de integriteit van een persoon (of meerdere personen) moet het duidelijk zijn dat dit absoluut niet kan. Het is goed dat mensen kunnen uiten dat ze zich door iemand of iets vernederd voelen, of dat ze het gevoel hebben dat ze onrecht worden aangedaan, want op die manier wordt de nieuwsgierigheid naar de reden van dat protest geprikkeld, wat hopelijk ook de aanzet kan zijn tot een beter begrip. Iedereen heeft ook het recht om dit op de manier te doen zoals hem of haar het best lijkt, en hoewel vlaggen en/of poppen verbranden niet echt een stijl van protesteren is die mij ligt kan ook dit een vorm zijn om het ongenoegen te uiten. Men kan echter nooit, om geen enkele reden dan ook, oproepen of zelfs maar dreigen om iemand te doden. Een sterk signaal vanuit de internationale gemeenschap naar landen die zo’n uitspraken tolereren, of naar religieuze leiders in het eigen land die zo’n uitspraken doen is volgens mij dan ook meer dan noodzakelijk. Men hoeft dus niet eens de link te maken met welke godsdienst dan ook,  iemand bedreigen kan simpelweg niet, punt aan de lijn. Europa had hier dus een krachtdadig antwoord moeten op formuleren, maar de lidstaten waren zo druk bezig aan het proberen om hun nationale belangen op één of andere manier in het nieuw verdrag te krijgen dat men op deze ernstige ontwikkelingen niet echt een antwoord had .

Protest vanuit de moslimgemeenschap

Maar de oproep van Irshad Manji is op zijn minst ook even waardevol. Haar redenering is dat er vanuit de moslimgemeenschap zelf een duidelijk signaal zou moeten komen naar de extremistisch leiders, of de landen die het extremisme toelaten. Ze verwijt de moslims dat ze tegenover de hele wereld een klaagzang aanheffen omdat de islam misbruikt wordt door fundamentalisten, maar dat er nooit een proteststem komt tegenover de leiders die zo’n fundamentalistische taal verkondigen. Het is ook mijn mening dat, als de moslimgemeenschap duidelijk zou aangeven dat ze afstand neemt van, en beter nog, in opstand komt tegen dergelijke ontoelaatbare uitspraken we een hele stap dichter zou staan bij het respectvol samenleven met elkaar. Zoals ik ooit eens schreef dat de Marokkaanse gemeenschap er alle belang bij heeft om te erkennen dat er hier en daar wel degelijk een probleem is met het gedrag van de Marokkaanse jongeren, zo heeft de moslimgemeenschap er ook alle belang bij om naar de buitenwereld duidelijk aan te geven dat ze absoluut niet akkoord is met bepaalde extremistische leiders en/of landen.

Manji_IrshadPositieve tendens

Maar er is hoop. Volgens Manji tekenden veel Pakistani vorig jaar verzet aan tegen een aantal vrouwonvriendelijke wetten, en dwongen ze deze maand hun regering om de beknotting van de persvrijheden op te heffen. Ook boeken zoals deze van de Saoedische Rajaa Alsanea kunnen (voorzichtige) aanzetten zijn om de mentaliteit binnen een gemeenschap met soms onzinnige regels, waarbij het verband met godsdienst op zijn zachtst uitgedrukt twijfelachtig is, stilaan te veranderen. En natuurlijk is er nog het internet dat een belangrijk medium kan zijn om de honger naar ideeën te stillen, vandaar een bericht over dit thema op mijn blog

10:42 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ridderschap, islam, bedreiging, rushdie |  Facebook |

17-06-07

Een week later

walter_zinzen“De winnaars van 10 juni zijn dan ook nu al bekend. Ze heten lafheid, benepenheid en bekrompenheid.” Dit schreef Walter Zinzen in “De Standaard” op vrijdag 8 juni, net voor de verkiezingen dus. Ondertussen zijn de partijen die gewonnen hebben bekend, en volgens mij zijn de eigenschappen benepenheid en bekrompenheid zeker van toepassing op de Vlaamse overwinnaars.

Weinig visie

Ik wil echter gerust nog een paar andere kenmerken uit mijn mouw schudden. Ik denk bijvoorbeeld aan vaagheid (CD&V), arrogantie (N-VA en LDD) of populisme (LDD). Maar dat betekent niet dat de verliezers het recht hebben om die partijen met de vinger te wijzen, want zoals Zinzen in zijn standpunt uiteenzet, alle partijen zijn in hetzelfde bedje ziek. Weinig partijen getuigen nog van een visie die verder kijkt dan de eigen achtertuin, of hebben niet de durf om die visie duidelijk te maken.

Socialisme

abvv_solEén van mijn collega-bloggers haalt het standpunt van het ABVV aan (zie http://kortrijklinksbekeken.skynetblogs.be ) om aan te tonen waar een socialistische partij eigenlijk zou moeten mee bezig zijn en hoever de sp.a ondertussen al weggedreven is van haar oorspronkelijke visie. Vrijdagmorgen las ik in “De Morgen” een oproep van Ronny Van Hee om terug een socialistische beweging tegen het vrijemarktdenken op gang te brengen. In mijn blog van maandag sprak ik ook mijn hoop uit op een revival, maar dan samen met alle progressieve partijen. Echter, als ik dan lees wat de reactie van Frank Vandenbroucke was op de nederlaag van de sp.a, dan besef ik dat we nog ver van huis zijn. Door alle schuld in de schoenen van de PS te schuiven en op te roepen om komaf te maken met de zusterpartij bewijst Vandenbroucke dat het verwijt van Zinzen dat alle partijen zich schuldig maken aan navelstaarderij er nog niet zover naast was. Hoe kunnen we verwachten dat iemand die de boodschap geeft aan onze Waalse landgenoten dat ze de pot op kunnen zou bezig zijn met buitenlandse problemen die gigantisch veel groter zijn dat de luxe-problemen waar we ons in dit landje druk over maken ?

letermeDerde weg ?

Alle partijen zijn zo op zoek naar dat kruispunt van links en rechts (de zogenaamde derde weg) om zoveel mogelijk kiezers aan te trekken dat niemand nog echt duidelijke standpunten over essentiële thema’s durft in te nemen en alle programma’s heel sterk op elkaar beginnen te lijken. GROEN! verwees regelmatig naar het groen sausje dat de meeste partijen over hun programma gegoten hebben, maar wat de sp.a betreft kunnen we gerust stellen dat daar (samen met dat groene sausje) enkel nog een (weinig pikant) sociaal sausje rest dat over het neo-liberale denken gegoten wordt. Er is inderdaad nood aan een duidelijke visie, maar daarvoor is moed nodig, want men kan moeilijk inschatten hoe de kiezer daarop zal reageren. Blijkbaar is de CD&V er het best in geslaagd om voldoende koud en warm te blazen om veel kiezers aan te trekken. Zo weigerde Leterme de ene dag de genocide in Armenië te erkennen om mogelijke Turkse kiezers niet voor het hoofd te stoten, om de dag daarop in te binden omdat zijn houding blijkbaar nogal veel negatieve reacties uitlokte. Ook bleef hij eerst het Vlaams-nationalistisch discours van kartelpartner N-VA volgen om dat uiteindelijk toch wat af te zwakken omdat dit mogelijk traditionele CD&V kiezers zou kunnen afschrikken.

Duidelijkheid

Ik droom dus van een politiek waar het opnieuw gaat over ideeën en visie (wat veel meer is dan ervoor zorgen dat de cijfertjes kloppen), niet over zoveel mogelijk stemmen halen. Bovendien wil ik een visie die verder kijkt dan de belangen van de Vlaamse gemeenschap. Politici die duidelijk zijn naar de kiezer geven de kiezer ook de mogelijkheid om bewuste keuzes te maken, politici die alleen maar bezig zijn met het proberen stemmen van anderen af te snoepen maken de kiezer uiteindelijk wantrouwig en duwen hem automatisch invmiert de richting van populistische kandidaten.

Solidariteit

Ik herinner mij nog een voorval waarbij een zekere Karel Van Miert de vakbonden een lesje over solidariteit gaf toen hij aangeklampt werd door een vakbondsdelegatie die protesteerde tegen de bananenquota’s voor niet-ACP landen. Die was namelijk bang dat daardoor de werkgelegenheid van havenarbeiders (omdat er minder zogenaamde “dollarbananen” Europa zouden binnenkomen) in het gedrang zou komen. Van Miert wees er de vakbondsmensen toen op dat deze quota’s er konden voor zorgen dat de kleine producenten in het zuiden wat meer toegang zouden krijgen tot de Europese markt, en dat dit voor hen een heel groot verschil kon maken. Misschien is het nu tijd om de rollen eens om te draaien, en moet de vakbond nu eens de partij eraan herinneren wat solidariteit betekent. 

11:06 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: bekrompenheid, visie, solidariteit, navelstaarderij |  Facebook |

11-06-07

Verkiezingen 2007

Wat hebben we geleerd uit de verkiezingen van 2007 ?

 

1.      De peilingen zaten er weer compleet naast, zouden we die beter niet eindelijk eens afschaffen ?

2.      Bijna 20% van de kiezers wist een paar dagen voor de verkiezingsdatum nog niet voor wie ze zouden stemmen. Volgens mij is dat één van de redenen waarom de peilingen er zover naast zaten.

3.      Dat is dan waarschijnlijk ook de reden waarom Lijst Dedecker zo verrassend veel stemmen heeft gehaald, want vermoedelijk hebben veel twijfelaars uiteindelijk voor de man met de grote mond gekozen.

4.      Dat toont op zijn beurt aan hoeveel mensen er totaal ondoordacht een stem uitbrengen, want iemand die een bewuste stem uitbrengt kiest niet voor een lijst die inderhaast werd samengesteld. Gevolg is wel dat nu een aantal zitjes in de kamer door mensen zal ingenomen worden waarvan men de capaciteiten toch op zijn minst in twijfel kan trekken. Hoor ik daar geen echo van het Rossem-tijdperk ? Tijd om de stemplicht toch eens ter discussie te stellen ?

5.      De regering heeft ons land de vorige vier jaar blijkbaar in een diepe afgrond gestort, want waaraan zou ze anders zo’n zware afstraffing te danken hebben ? Boegbeelden van sp.a/spirit en OpenVLD kloppen zich nu op de borst, maar geen kat die eigenlijk weet wat ze nu zo ongelooflijk verkeerd gedaan hebben.

6.      De CD&V/N-VA komt misschien wel als grote winnaar (alhoewel het resultaat van de MR ook niet mis is) uit de bus, en beweert zelfzeker dat het programma van de partij zal uitgevoerd worden, maar zit wel met een zusterpartij die absoluut niet te vinden is voor een staatshervorming.

7.      Het Vlaams Belang is uiteindelijk toch gestagneerd, en kent zelfs een gevoelige terugval in vergelijking met de regionale verkiezingen.

8.      Vlaanderen is nu wel beangstigend sterk naar rechts aan het afglijden, zoals trouwens wel in meerdere landen (zie Franse verkiezingen) het geval is.

9.      In Wallonië heeft er zich een kleine aardverschuiving voorgedaan, de PS krijgt daar meer dan terecht een afstraffing.

10.  Dit laatste kan er misschien voor zorgen dat de PS wat bescheidener wordt, waardoor ze bereid zal zijn om samen met ecolo, sp.a/spirit en groen! een sterke linkse oppositie te voeren opdat deze 5 partijen de volgende verkiezingen met een aantrekkelijk progressief alternatief kunnen klaarstaan.

20:03 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (4) | Tags: verkiezingen, progressief alternatief |  Facebook |

10-06-07

Groene stroom

groen_stroomNaar aanleiding van de panorama-uitzending van vorige zondag uitte Paul Delperdange zijn verontwaardiging over de manier waarop de politiek de belangen van Electrabel, marktleider in de Belgische energiesector, beschermt (lezersbrief  in “De Morgen”, donderdag 7 juni). Ik kan hem wel volgen in zijn redenering dat politici geen al te mooie rol spelen in dit dossier, maar toch vind ik dat hij de macht van de consument die het anders wil wat onderschat.

De macht van de consument

Het verhaal van eerlijke handel is ondertussen genoegzaam bekend. In de pioniersjaren toen dit concept nog maar pas vorm begon te krijgen werden de mensen die zich daarmee bezighielden nogal meewarig bekeken, en werden zij beschouwd als eerder ongevaarlijke, wereldvreemde figuren. Nu zien we dat de politiek meer en meer in die richting begint mee te denken, en dat zelfs de bedrijven zenuwachtig beginnen te worden aangezien ze al spreken van oneerlijke concurrentie. Dit is enkel mogelijk geweest doordat in eerste instantie de consument bereid geweest is om in het verhaal van eerlijke handel mee te stappen, en er steeds meer mensen overtuigd werden dat deze manier van handel voeren de enige manier was om de onrechtvaardige kloof tussen rijk en arm een beetje te dichten. Ik denk dat we als consument ook in staat moeten zijn om iets gelijkaardigs te forceren wat groene stroom betreft.

Een bewuste keuze

Ik herinner mij dat op een bepaald ogenblik tijdens de reportage een grafiekje getoond werd van het aandeel dat elke elektriciteitsleverancier heeft op de Belgische markt. Ik weet niet meer hoeveel procent daarvan ingenomen werd door Ecopower, maar dat was verwaarloosbaar klein. Dat komt niet echt overeen met de grote belangstelling die momenteel bestaat voor het beperken van de CO2 uitstoot. Toch is Ecopower het enige bedrijf (dat stroom aanbiedt in gans Vlaanderen) dat resoluut voor hernieuwbare energie kiest, en enkel en alleen groene stroom aanbiedt. Dit in tegenstelling tot andere bedrijven die groene stroom in hun aanbod opnemen omdat ze hopen op die manier ook de mensen die ecologisch bewust zijn aan boord te houden. Ik denk nochtans dat als de consument meer bewust zou kiezen voor echt milieuvriendelijke stroom we zowel de politiek als de bedrijfswereld sterk onder druk kunnen zetten. Het is natuurlijk wel zo dat deze keuze niet echt de keuze van portemonnee is, maar er zijn toch wel een aantal zeer waardevolle argumenten om deze overstap te overwegen.

Coöperatieve vennootschap

Vooreerst blijft het uitgangspunt dat de groenste stroom deze is die men niet verbruikt. Ondertussen heb ik al menig wetenschapper horen verkondigen dat er op termijn wel alternatieven zullen gevonden worden, maar dat we, als we echt willen onafhankelijk worden van fossiele brandstoffen, toch echt wel ons verbruik zullen moeten terugschroeven. Dus zul je bij Ecopower ook geen nachttarief vinden, want het is niet de bedoeling om meer stroom te gaan verbruiken op momenten dat die goedkoper is, maar om over gans de lijn minder stroom te verbruiken. Daarnaast is er ook het bedrijfsmodel : het gaat hier om een coöperatieve vennootschap, wat betekent dat het maatschappelijk belang en een transparante structuur op de eerste plaats komt, en dat men heel veel kleine aandeelhouders heeft, maar dat het ook wel de bedoeling is om winst te maken. Een voorwaarde om stroom af te nemen is trouwens dat men minstens een jaar aandeelhouder is, wat dus betekent dat men zich als gebruiker ook moet engageren om mee te werken aan de uitbouw van hernieuwbare energie. Eén aandeel is wel voldoende (vandaar heel veel kleine aandeelhouders), en elke aandeelhouder heeft een stem, ongeacht het aantal aandelen dat hij/zij heeft. Mensen die mijn blog een beetje volgen kijken misschien wat raar op als ik nu pleit voor het aankopen van een aandeel, maar ik wil hierbij benadrukken dat ik helemaal niets tegen aandelen heb, alleen is volgens mij de echte functie van een aandeel verloren gegaan. Met een project als Ecopower gaan we terug naar de oorspronkelijke bedoeling van een aandeel : investeren in projecten/bedrijven die een product maken waar men kan achterstaan is hier de eerste bekommernis. Uiteraard is het mooi meegenomen als men daar ook iets mee kan verdienen, maar dat is toch heel wat anders dan puur uit winstbejag aandelen aan te schaffen. Ik voel ook meer voor een project waarbij een groep mensen betrokken wordt in een collectieve investering dan dat we met zijn allen elk individueel de investering doen om bvb. zonnepanelen op ons dak te gaan installeren. Uiteraard heb ik alle Gistel%20E70%20bouwrespect voor de pioniers die dit jaren geleden al gedaan hebben, want toen was er nog niet echt een mogelijkheid om in een dergelijk project te stappen.

Website

Om af te sluiten geef ik graag de link mee naar de website van ecopower : www.ecopower.be. Ik geef toe dat dit niet bepaald een zeer sexy website is en de inhoud hier duidelijk belangrijker is dan de verpakking. Misschien moet men er toch eens aan denken om iemand aan te trekken die deze site wat frisser en gebruiksvriendelijker kan maken.

10:08 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: groene stroom, ecopower, consument |  Facebook |

03-06-07

Normen en waarden

normen-cvbVorige week was er in het kader van verkiezingen 07 onder meer een debat met Herman Van Rompuy en Freya Vandenbossche over normen en waarden in onze samenleving. Van de term alleen al krijg ik de kriebels, omdat ik dan altijd moet denken aan dat vermanende vingertje, en ik me bovendien de vraag stel wie in godsnaam ooit kan bepalen wat nu eigenlijk de juiste normen en waarden zijn. Echter, toen de heisa ontstond rond de donorshow in Nederland moest ik toch ook wel eens stevig slikken, gelukkig blijkt nu achteraf dat het gewoon om een stunt ging, en we toch nog niet zover afgegleden zijn dat het leven van een mens zou kunnen afhangen van een spel in een televisieprogramma. Maar met de zaak van  het inspuiten met HIV besmet bloed in Groningen worden we opnieuw met de neus op de feiten gedrukt, er gebeuren toch wel dingen in onze samenleving die de grenzen van het fatsoen ruim overschrijden, al zal het wel weer om een heel beperkte groep mensen gaan. Vraag is natuurlijk in hoeverre de politiek daar iets kan aan doen.

Ethische dossiers

Als er één zaak is waarvoor ik de paarse regering goede punten zou geven is het wel de manier waarop ze een aantal ethische kwesties heeft aangepakt. Uiteraard zullen er hier en daar wel nog verbeteringen kunnen aangebracht worden, maar deze regering heeft voor een aantal zaken eindelijk een wettelijk kader gecreëerd die meer aangepast is aan de reële vragen die leven in onze moderne samenleving. Door toedoen van de CD&V waren die dingen veel te lang onbespreekbaar gebleven, en was het hoogdringend dat er eindelijk eens beweging kwam in een aantal ethische dossiers. Eens verlost van het juk van die CD&V heeft de paarse regering er dan ook gretig gebruik van gemaakt om tegemoet te komen aan vragen die leven bij de bevolking. Maar hoe je het ook draait en keert, politiek zal nooit kunnen bepalen wat nu de goede normen en waarden zijn die moeten gevolgd worden, men kan er enkel voor zorgen dat er regels afgesproken worden waar we ons aan moeten houden vooraleer we beslissingen nemen in ethische kwesties (euthanasie, abortus) of net dat een aantal regels afgeschaft worden die bepaalde procedures onnodig pijnlijk maken (echtscheiding). Het blijft natuurlijk altijd dansen op een slappe koord, maar het belangrijkste is dat er over die zaken geen taboes bestaan, en we daar zoveel mogelijk blijven over discussiëren. Zoals het er nu naar uitziet zal CD&V/N-VA deel uitmaken van de volgende regering, hopelijk wordt een aantal verwezenlijken van deze regering (op ethisch vlak) dan niet teruggeschroefd.

Normbesef

Blijven we natuurlijk nog altijd met de vraag zitten of onze samenleving niet aan het afglijden is, en er blijkbaar geen normbesef meer is. Laat ons eerlijk zijn, als ik zo rond me kijk zie ik toch dat het grootste deel van de doorsnee mensen nog steeds een redelijk plichtsbesef heeft, en redelijk “binnen de lijntjes” blijft. Trouwens, toplonen of onredelijke ontslagvergoedingen voor managers zijn voor mij ook een vorm van normvervaging, maar ik heb zo het vermoeden dat de CD&V dit niet voor ogen heeft als ze het heeft over normen en waarden. En “excessen” zoals in Groningen lijken (gelukkig maar) toch nog steeds eerder uitzondering dan regel te zijn. Bovendien denk ik dat dank zij de media veel zaken nu sneller aan het licht komen dan vroeger, waardoor we soms de indruk krijgen dat het bergaf gaat met ons normbesef. Want ondertussen wetmagdalenasistersen we allemaal dat er in het verleden bvb. heel wat incestzaken in de doofpot gestopt werden, en dat schrijnende verhalen zoals met de Magdalena-sisters (dat zich afspeelde in het o zo Katholieke Ierland) veel te lang zijn kunnen doorgaan zonder dat iemand er iets tegen ondernam. Misschien kan de pers hierin zelfs een veel belangrijker rol spelen dan de politiek. Door zoveel mogelijk onfrisse zaken aan het licht te brengen is de maatschappij zich ook meer bewust van bepaalde mistoestanden, en dat kan dan misschien sneller tot een consensus leiden over wat echt niet kan. Over waar de grens dan ligt tussen wat kan en niet kan zal vermoedelijk steeds discussie blijven bestaan, daarom is het van het grootste belang dat alles bespreekbaar blijft. 

11:48 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: normen, waarden, cd v, taboes |  Facebook |

26-05-07

Angst is een slechte raadgever

Irene_KhanVorige week werd het nieuwe jaarlijkse rapport van Amnesty International gepubliceerd. Daarin wordt een link gemaakt tussen angst en schending van mensenrechten. Angst is inderdaad een slechte raadgever, toch zeker als het de manier waarop we naar de anderen kijken beïnvloedt.

Verrijking

Toegegeven, angst kan soms heel nuttig zijn, want die zorgt ervoor dat we in gevaarlijke situaties beseffen dat we een zekere voorzichtigheid aan de dag moeten leggen. Het is trouwens heel normaal dat sommige mensen angst hebben voor nieuwe situaties, omdat men vreest dat men niet over de capaciteiten beschikt om met die nieuwe situaties om te gaan. In tijden van globalisering is het onmiskenbaar een feit dat mensen met veel complexe zaken geconfronteerd worden, en volgens mij hebben mensen dan ook het recht om zich wat in de luwte te houden als het allemaal wat teveel wordt, want ik kan me best voorstellen dat nogal wat mensen zich niet echt goed voelen bij de hectische toestanden die globalisering hoe dan ook met zich mee brengt. Maar hoewel globalisering veel neai2gatieve kanten heeft (wat trouwens niet zozeer met de globalisering op zich te maken heeft, maar veeleer met het feit dat er altijd mensen zijn die daar alle voordeel voor zichzelf willen uit halen) zijn er toch ook wel positieve kanten aan. Eén ervan is het gemak waarmee we momenteel in contact kunnen komen met veel verschillende mensen en verschillende culturen. Dat is uiteraard niet altijd evident, de taal alleen al kan voor serieuze misverstanden zorgen, maar het komt erop aan om deze mogelijkheid die ons geboden wordt als een verrijking te zien, en niet als een bedreiging.

Anderen als een bedreiging

Met andere woorden, als we ook angst voelen of erger nog, aanwakkeren voor “de anderen”, dan gaat het de verkeerde kant op. En dat is nu juist wat de essentie van het rapport van AI is, onze maatschappij komt meer en meer in de greep van angst, angst voor die ander, en daardoor kunnen een aantal verworvenheden van onze democratische samenleving serieus in het gedrang komen, in het bijzonder de mensenrechten. Of om het met de woorden van Irene Khan, secretaris-generaal van AI, te zeggen : “When we see others as a threat, and are ready to negotiate their human rights for our security, we are playing a zero-sum game.” Haar voorwoord bij het rapport is trouwens een scherpe en bijzonder boeiende analyze van de tendensen die we momenteel zien in onze maatschappij. Het is uiteraard bijna ondoenbaar om gans het rapport (242 blz!) te lezen, maar ik vind het echt een aanrader om toch het voorwoord (12 blz.) eens door te nemen. Het rapport kun je vinden op http://thereport.amnesty.org in het Engels, Frans, Spaans, Arabisch en Russisch (voor de liefhebbers onder ons ). Khan maakt in haar voorwoord de vergelijking met de koude oorlog, maar volgens haar zitten we nu in een nog gevaarlijker situatie, omdat de agenda van veel leiders gestuurd wordt door angst, waardoor zelfs de meest elementaire mensenrechten soms met de voeten 2001-Twin%20Towersworden getreden. Sommige leiders met minder goede bedoelingen misbruiken die angst zelfs om hun beslissingen waardoor mensenrechten in het gedrang komen te verdedigen of hun macht te vergroten. En dat geldt heus niet enkel voor obscure regimes van landen die een dictatoriale of gewelddadige geschiedenis kennen. Vooral de regering Bush krijgt een serieuze veeg uit de pan als ze het over de zogenaamde democratisch regimes heeft.

“Today far too many leaders are trampling freedom and trumpeting an ever-widening range of fears: fear of being swamped by migrants; fear of “the other” and of losing one’s identity; fear of being blown up by terrorists; fear of “rogue states” with weapons of mass destruction.”

Respect voor de ander

Maar eigenlijk mogen we niet alleen kijken naar onze leiders, het is ook altijd goed om even in eigen boezem te kijken. Als we eerlijk zijn moeten we ook toegeven dat onze houding tegenover de ander nog steeds veel te veel ingegeven wordt door angst. We zouden er nog meer moeten kunnen toe komen dat we eerder nieuwsgierig zijn naar de ander, in een poging om elkaar zo beter te begrijpen. Uiteraard moeten we steeds in het achterhoofd houden dat samenleven nu eenmaal niet altijd van een leien dakje loopt, anders bestaat het risico dat we op een bepaald ogenblijk teveel ontgoocheld zijn, en daaruit verkeerde conclusies trekken. Soms vraag ik me trouwens af of we nu eigenlijk echt alles van elkaar moeten proberen te begrijpen, indien we gewoonweg zouden leren aanvaarden dat er nu eenmaal verschillen zijn tussen mensen en culturen, en dat ook willen respecteren, dan zouden we vermoedelijk al een belangrijke stap verder staan. AI

Uitsmijter

Irene Khan sluit haar voorwoord af met toch ook nog wat positief nieuws, waaronder de opmerking dat onder meer blogs mensen samenbrengen, waardoor een energie voor verandering vrijgemaakt wordt, een extra stimulans om met mijn blog verder te gaan . Om af te sluiten nog een citaat uit het voorwoord bij het rapport (dat trouwens bol staat van interessante uitspraken) :

“If unregulated migration is the fear of the rich, then unbridled capitalism, driven by globalization, is the fear of the poor.”

19-05-07

Religieuze symbolen achter het loket

hoofddoek3Soms is het wel eens goed om een tijdje te wachten vooraleer te reageren op een artikel, want de kans is groot dat iets later iemand die heel wat meer kennis van zaken heeft die dingen zegt die je zelf wel ergens in de onderbuik aangevoeld had, maar die je nooit zo zou hebben kunnen verwoorden. Dit is wat me door het hoofd schoot bij het lezen van het opiniestuk van Rik Pinxten dat verscheen in “De Morgen” van dinsdag laatstleden.

Naar aanleiding van het verbod op het dragen van een hoofddoek (of andere religieuze symbolen) bij de Antwerpse stadsdiensten trok Tom Lanoye de discussie (opnieuw) op gang. Onmiddellijk daarna kwam er een nogal felle reactie van Etienne Vermeersch waar ik even niet goed van was. Door de pedante manier waarop hij Kant erbij sleurde om zijn gelijk aan te tonen en vooral door de kille, rationele en rechtlijnige manier waarop hij zijn standpunt uiteenzette zat ik er na het lezen van zijn artikel een beetje verweesd bij. Daarom was ik ontzettend blij om een standpunt te lezen van iemand die ook recht van spreken heeft, maar die de dingen vanuit een andere hoek bekijkt. Een veel menselijker standpunt en volgens mij ook met meer realiteitszin, waarmee ik bedoel dat Pinxten meer rekening houdt met de veranderende samenleving waarin we momenteel leven, en met de eigenheid van mensen. Bovendien heeft hij ook aandacht voor nuance, iets wat ik bij Etienne Vermeersch compleet miste, want die slaagt er zelfs in om nazistisch geïnspireerde emblemen op eenzelfde lijn te zetten als een hiv-speldje. Etienne Vermeersch, of all people, hoe is het in godsnaam mogelijk.

kruiskettingHet discours van Rik Pinxten is misschien niet eenvoudig om te doorworstelen (waarvoor hij zich trouwens ook een beetje verontschuldigt), maar het loont volgens mij echt de moeite om het door te nemen. Het is nu eenmaal niet evident om een onderbouwde redenering uiteen te zetten zonder dat het wat complex wordt. Er was ook nog een reactie van Tom Naegels die enerzijds nogal fel afgaf op Vermeersch (en waarover ik me niet wil en eigenlijk ook niet kan uitspreken), maar anderzijds ging hij terug naar de kern van de zaak, de beslissing van het Antwerps stadsbestuur, en daar draait het tenslotte om.

In essentie komt het discours van Rik Pinxten erop neer dat de ideeën van belangrijke denkers op zich waardevol zijn als we ze kunnen kaderen in een bepaalde tijdsgeest. Met andere woorden, die ideeën zijn geschreven gebaseerd op de inzichten die op dat ogenblik voorhanden waren, maar het is bepaald simplistisch om deze zomaar te transporteren naar onze moderne samenleving. Mensen die zich geroepen voelen om vanuit een visie van een paar honderd jaar geleden andere culturen of tradities de les te spellen geven blijk van een zeker superioriteitsgevoel, wat een serieuze vingerwijzing was naar Vermeersch. Ondertussen heeft Vermeersch het opnieuw nodig gevonden om op een onvoorstelbaar betweterige manier terug te slaan (De Morgen, 18 mei) met allerhande citaten en historische wetenswaardigheden (waarvoor dank trouwens) om te tonen hoe belezen hij eigenlijk wel is (en hoe dom Rik Pinxten wel is), maar volgens mij toont hij met deze reactie alleen maar dat hij absoluut niet om kan gaan met kritiek, en dat mensen die er een andere mening op na houden best vakkundig de grond ingeboord worden door hen met allerlei historische feiten en uitspraken rond de oren te slaan. Uiteraard zou het niet verstandig zijn om te beweren dat  de ideeën van grote denkers niet belangrijk zijn, integendeel, ze kunnen zeker bijdragen tot de discussie, alleen dreigt die discussie nu wel erg af te glijden naar een discussie over de ideeën op zich, wat niet echt bijdraagt tot het vinden van een oplossing voor concrete problemen van het heden.

diversWat ik bovendien bijzonder waardeer aan Pinxten is dat hij in zijn redenering niet alleen rekening houdt met rationele argumenten, maar ook met emotionele en sociale aspecten. Dat is de houding van iemand die niet blijft hangen in mooie theorieën, maar die ook wil rekening houden met wat bij de doorsnee mens leeft. Hierop zou Vermeersch ongetwijfeld reageren door uit te pakken met de mails die hij krijgt van moslima’s, geen haar op mijn hoofd dat er trouwens aan twijfelt dat hij in die discussie heel zinvolle dingen te zeggen heeft, ik ben er echter ook van overtuigd dat er zeker evenveel moslima’s zijn die niet met hem akkoord gaan. Maar nogmaals, wat vooral belangrijk is, is dat het al dan niet steun krijgen voor zijn standpunt tegenover de hoofddoek volgens mij geen argument kan zijn om te gebruiken in de discussie voor of tegen religieuze symbolen in de Antwerpse stadsdiensten. In een moderne maatschappij moeten we kunnen mee evolueren met de tijdsgeest, met een veranderende samenleving, en dus ook met heel veel diversiteit. Daarbij kunnen we wel bedenkingen hebben bij bepaalde tradities en regels (die heb ik zeker ook), maar dat geeft ons niet het recht om deze te gaan veroordelen, en zeker niet om ze zomaar te gaan verbieden.

keppelTom Naegels voegt daar trouwens nog een bedenking aan toe, gericht aan Patrick Janssens : laat ons vooral de mens (en zijn gedrag) blijven zien, ongeacht de kledij die zij of hij draagt. Een stelling die ik al gans mijn leven verdedig. Om met diverstiteit te leren omgaan moet men er ook voor zorgen dat die zichtbaar is, met andere woorden, door verscheidenheid weg te steken achter een dresscode zal men vooroordelen zeker niet wegkrijgen. Professor Vermeersch stelt dat in functie van de neutraliteit best een strikt algemene regel wordt aangehouden, maar ik zie het eerder als een gemakkelijkheidsoplossing om botweg alle uitingen van persoonlijke overtuigingen te verbieden, op die manier moet men niet de lastige oefening maken om grenzen te bepalen (want uiteraard vind ik ook wel dat men niet alles kan toelaten). Bovendien loopt men zo niet het risico dat men telkens weer de discussie zal moeten voeren als voor een specifieke situatie de grens te vaag blijkt te zijn. Maar dat is volgens mij nu eenmaal eigen aan een democratie, een overheid die dit uit de weg wil gaan doet volgens mij niet aan goed bestuur. Patrick Janssens beweert dat we een soort apartheid zouden invoeren als we mensen met een keppeltje, een hoofddoek of een kruis achter het loket zouden zetten, omdat daardoor rijen zouden ontstaan volgens voorkeur van de burgers. Ik denk echter dat de kans veel groter is dat men een vooroordeel kan kwijtraken als men correct behandeld wordt door iemand met een (zichtbaar!) andere geloofsovertuiging dan de jouwe, dan dat men altijd door “grijze ambtenaren” te woord gestaan wordt.  Het Antwerps stadsbestuur houdt geen rekening met het verlangen van mensen om hun eigenheid te kunnen bewaren en die ook te kunnen uitdrukken, en probeert dat zelfs te fnuiken. Niet alleen kan zich dit op termijn wreken, volgens mij is zo’n houding een democratie onwaardig.

stadhuisHet groot aantal lezersbrieven met kritiek op de Antwerpse richtlijnen die ondertussen verschenen zijn toont aan dat heel wat mensen mijn mening delen, ik hoop dan ook dat dit op één of andere manier tot “’t schoon verdiep” doordringt, en ze die zinloze maatregel opnieuw teniet doen.

Eén ding moet ik professor Vermeersch wel nageven, het is verdomd moeilijk een visie omtrent zo’n complexe materie uiteen te zetten in een kort tijdsbestek, daardoor is dit bericht nogal lang uitgevallen. Om alles echt goed uit te doeken te doen had ik het gemakkelijk tweemaal zo lang kunnen maken, maar dat wil ik de mensen die de moeite doen om mijn schrijfsels te lezen nu ook weer niet aandoen

15:43 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (3) | Tags: vermeersch, pinxten, hoofddoek, stadsdiensten, antwerpen |  Facebook |

13-05-07

Dag van de Fair Trade

FT120507Gisteren was het internationale dag van de Fair Trade. Ook wel van de verpleegkunde en van de buikdans, op zich evengoed waardevolle initiatieven, maar daar heb ik toch wel wat minder voeling mee . Naar aanleiding van deze dag voerde Oxfam Wereldwinkels actie door overal tafels uit te zetten en koffie te schenken met de bedoeling om zo de langste koffietafel ooit in Vlaanderen op te stellen.

Ook wou men op zijn minst 2015m aan tafels bereiken, een getal dat symbool staat voor het jaar 2015, het jaar waar de Millenniumdoelstellingen van de VN zouden moeten bereikt zijn. De 2015 meters werden ruim overschreden, laat ons hopen dat dit een goed voorteken is voor het behalen van de Millenniumdoelstellingen. Ook in Kortrijk werd een stand opgesteld op het Schouwburgplein, en aangezien het weer, met uitzondering van een strakke wind, goed meeviel werd het een gezellige aangelegenheid. Fair Trade begint meer en meer zijn ingang te vinden, en heel wat mensen beginnen ook te geloven dat alleen deze manier van handel uiteindelijk de situatie van mensen in de derde wereld kan verbeteren. Ook politici (waar men het niet van zou verwachten) beginnen meer en meer sympathie te voelen voor dit model. Zo zagen we Verhofstadt verschijnen op de kalender van Oxfam Wereldwinkels, en zegt Bart De Wever in één van zijn lezersbrieven, naar aanleiding van zijn discussie met bewegingen die het opnemen voor mensen die in armoede leven, dat hij heus wel open staat voor het Wereldwinkelmodel, want dat hij onlangs nog bananen heeft gekocht in de Wereldwinkel (!). Toch vraag ik me af of al die politici die hun geloof in vrijhandel niet onder stoelen of banken steken wel weten wat met Fair Trade bedoeld wordt. Vooral nadat ik deze week het verhaal over de EPA’s hoorde ben ik daar nog niet zo zeker van.

In het kort kan men stellen dat EPA’s “overeenkomsten” zijn tussen Europa en derdewereldlanden (de zogenaamde ACP-landen) die onder meer de bedoeling hebben de invoertarieven die derdewereldlanden mogen heffen op producten die uit Europa komen (om zo hun eigen markt te beschermen) af te schaffen. Een maatregel die ertoe kan leiden dat de zo kwetsbare markt van ontwikkelingslanden  overspoeld wordt door (landbouw)producten uit het Westen, waardoor de lokale producent (boer) zijn producten helemaal niet meer aan de straatstenen kwijt kan. Het uitgangspunt van Europa is dat vrijhandel uiteindelijk alle problemen zal oplossen, een redenering waar de Fair Trade gedachte volgens mij haaks tegenover staat. Eerlijke handel wil net bereiken dat er allerhande mechanismen en criteria opgesteld worden zodat de mensen die steeds opnieuw het slachtoffer worden van een handel waar alleen de sterksten beter van worden toch nog enigszins beschermd worden, en kunnen rekenen op een eerlijke verloning voor hun arbeid.  

Eerlijke handel kan alleen maar als iedereen over dezelfde middelen beschikt, en aangezien vrijhandel volledig steunt op de troeven die het Westen heeft kan dit dus nooit werken. Handel is in de liberale gedachte trouwens nog steeds een doel op zich, terwijl het een middel zou moeten zijn om inkomen te verwerven om zo in het levensonderhoud te kunnen voorzien. Vrijhandel creëert onbeperkte mogelijkheden voor de sterksten, en laat in het beste geval wat kruimels over voor de zwakkeren, eerlijke handel wil ernaar streven EPAs-exposed_webdat de rijkdom zoveel mogelijk op een eerlijke manier verdeeld wordt.

Uiteraard kunnen we in de huidige economische context alleen maar hopen dat de voorstanders van vrijhandel bereid zijn om toch wat maatregelen toe te laten die het mogelijk maken om de zwakkeren te beschermen, want een complete ommezwaai in het economisch denken zal vermoedelijk nog niet voor morgen zijn. Als  we zien wat Europa voor ogen heeft met de EPA’s, dan lijkt zelfs de mogelijkheid om de vrije markt bij te sturen in gevaar te komen, en dat moeten we kost wat kost proberen te voorkomen.

Voor diegenen die meer willen weten over EPA’s, zie de site van de de Vlaamse Noord-Zuidbeweging

06-05-07

Graaitaks

DETOPMANAGERTer gelegenheid van 1 mei kwam het ABVV met het voorstel om de buitensporig hoge lonen aan te pakken door er een graaitaks op te heffen. Het voorstel zelf lijkt me niet echt haalbaar en zou vermoedelijk toch zijn doel voorbijschieten, maar door dit voorstel te lanceren komen de onaanvaardbare hoge lonen van topmanagers wel op de politieke agenda, en dat was hoog tijd.

 

Dat ik de graaitaks niet zo’n goed idee vind komt omdat ik denk dat men toch wel weer een achterpoortje zou vinden om die te ontlopen. Door middel van allerlei fiscale hoogstandjes zou men er toch wel weer in slagen om zich van inkomsten te verzekeren die aan die taks zouden ontkomen. Bovendien vind ik dat we eerder een mentaliteitswijziging moeten nastreven waarbij men het belang van winst en groei ondergeschikt maakt aan menselijk en duurzaam ondernemen.

 

Na het voorstel van het ABVV kwam Verhofstadt prompt met een tegenvoorstel : laat de werknemers ook meegenieten van de winsten in plaats van bijkomende belastingen te heffen. Ik vermoed dat hij denkt dat de hoge lonen daardoor wat zullen afgetopt worden omdat de winst dan memoneyer zou gespreid worden. In theorie klinkt dit wel niet slecht, alleen vrees ik dat die typisch liberale gedachtengang redelijk naief is. Is het niet zo dat het nu ook al zo is dat het mooie plaatje dat een bedrijf aan de aandeelhouders toont plots veel minder rooskleurig wordt als men de resultaten aan de werknemers voorlegt ? We hebben het al regelmatig meegemaakt dat we, nadat er eerst berichten verschenen waren van de mooie resultaten van een bedrijf, plots moeten horen dat het toch allemaal niet zo meevalt, en dat er dus geen ruimte is voor loonsverhoging of bonussen. Mij maak je dus niet wijs dat dit nu plots zou veranderen, ik denk dat werkgevers altijd wel een uitleg zullen vinden waarom er toch niet veel ruimte is voor extraatjes, zelfs nadat men mooie winsten heeft kunnen voorleggen.

 

Erger nog, als we het voorstel van Verhofstadt volgen vrees ik dat we dan voorgoed vertrokken zijn om meer variabele verloning in te voeren waardoor de vaste verloning meer en meer onder druk zal komen te staan. Nu interim-arbeid een steeds hogere vlucht begint te nemen, en werknemers dus steeds minder werkzekerheid hebben zullen mensen die wel vast werk hebben in de toekomst misschien ook al niet meer zeker zijn van een vast loon. Ik kan me voorstellen dat werkgevers dromen van een zo klein mogelijk vast gedeelte in de verloning, want met het variabele gedeelte kan men alle kanten uit (zie hoger). Het voorstel om werknemers ook aandelen te geven van het bedrijf waarin ze werken doet mij trouwens ook rillingen krijgen. Een situatie dat werknemers in een bedrijf instemmen met een reorganisatie waardoor een aantal collega’s moeten afvloeien omdat hun aandelen dan de lucht ingaan lijkt me dan niet denkbeeldig. Trouwens, aandelen geven lijkt me een nieuwe manier om een werknemer meer te binden aan een bedrijf en/of te laten dansen naar de pijpen van het management. Want het zou toch in ons eigen belang zijn om harder te werken, flexibeler te zijn of zonder morren de directieven van het management uit te voeren als we daardoor de waarde van onze aandelen kunnen verhogen, toch ?

 

profitDan leek het voorstel van de sp.a me nog het meest interessant, maak de verloning transparant zodat we met open kaart de ongelijkheden kunnen bespreken. Gisterenmorgen las ik echter in de krant dat juist door lonen kenbaar te maken de toplonen nog meer de hoogte in gaan. Want doordat men weet hoeveel men bij een ander kan verdienen zien bedrijven zich soms verplicht om hun toplonen op te trekken om te verhinderen dat hun managers zouden gaan lopen.

 

De kern van het probleem is natuurlijk dat we nu eenmaal in een economisch systeem terechtgekomen zijn waar alles draait om winst, groei en zoveel mogelijk geld verdienen. Iemand die afkomt met begrippen als liefde voor het vak, hart voor het bedrijf of welzijn van werknemers loopt het risico uitgelachen te worden. Werkgevers die getuigen van een langetermijnvisie, waarvoor de continuiteit van het bedrijf en het welzijn van de werknemers centraal staan mogen voor mijn part wel veel geld verdienen. Ik heb echter zo’n sterk vermoeden dat dergelijke managers in de eerste plaats nog moeilijk te vinden zijn, en dat die bovendien net veel minder met hun loonzakje bezig zijn.

 profit2

Toch blijft het voor mij nog steeds onduidelijk hoe het komt dat men zelfs binnen het bestaande systeem bereid is om die managers steeds meer te bieden. Als ik morgen bij een sollicitatie zou vertellen dat mijn eerste motivatie om te solliciteren het hoge loon is dat ik zou verdienen, dan vrees ik dat ik niet veel kans zou maken. Merkwaardig dat dit voor topmanagers blijkbaar wel lukt. Uiteraard heeft dat veel te maken met het geloof dat zo’n managers ervoor zullen zorgen dat winsten en aandelen nog meer zullen stijgen. Een vicieuze cirkel als je het mij vraagt.

10:22 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: graaitaks, toplonen, winst, verloning |  Facebook |

29-04-07

Geloof in de democratie

segolene-royale“Als het regent in Parijs, druppelt het in Brussel”, luidt het gezegde. Laat ons hopen dat dit, althans wat verkiezingen betreft, bewaarheid mag worden. Want tijdens de voorronde van de Franse verkiezingen vorige zondag was het wel duidelijk, de Fransen hebben hun geloof in politiek en democratie teruggevonden.

 

Niet minder dan 87 procent van de ingeschreven kiezers zou een stem uitgebracht hebben, wat een absoluut record is in de naoorlogse geschiedenis. In een land waar er geen kiesplicht is kan dit wel tellen. Maar niet alleen het hoge aantal kiezers was opmerkelijk, nog belangrijker was de motivatie waarom de kiezers zo massaal waren komen opdagen. Blijkbaar wou men kost wat kost de “uitschuiver” van 5 jaarSarkozy geleden, toen extreem rechts met Le Pen een spectaculaire uitslag behaalde, definitief achter zich laten. En dat is duidelijk gelukt, want met 11% is de nederlaag van Le Pen een feit. Dat Le Pen daarop bijzonder bitter reageerde kan niemand echt verwonderen. Dergelijke demagogen leven op wolkjes als ze in de “winning mood” zijn,  maar eens het tij keert kunnen ze hun giftige ingesteldheid nog moeilijk verbergen.

 

Het belang van dit resultaat in Frankrijk mag niet onderschat worden, want de problemen waar men ginder mee kampt komen in meer of minder mate in vele andere landen van Europa ook voor. Die problemen waren dan ook de oorzaak dat de argwaan en kritiek op de politiek en democratische instellingen (mede gevoed door extreem-rechts) meer en meer toenam. Na een periode van besluiteloos reageren met voortdurende koersveranderingen en groeiende extremen lijkt men in Frankrijk nu weer op het juiste spoor te zitten, met een ware democratische vloedgolf. Het ziet ernaar uit dat een energiek en democratisch Frankrijk bereid is tot verandering, en gezien het belang van dit land binnen Europa kunnen we alleen maar hopen dat dit ook op Europees vlak zijn gevolgen heeft.     

 

Le PenNatuurlijk kunnen we de situatie in Frankrijk niet zomaar vergelijken met de situatie in Vlaanderen, maar toch zien we dat het de laatste tijd opvallend stil is rond de persoon van Filip Dewinter. Die houdt zich blijkbaar heel bewust uit het middelpunt van de belangstelling waar hij normaal gezien zo graag vertoeft. Dit zou er wel eens kunnen op wijzen dat hij ook al de bui ziet hangen, en dat hij absoluut wil vermijden dat zijn naam gekoppeld wordt aan een eventuele nederlaag van het VB bij de komende federale verkiezingen. Als zijn persoonlijke score dan wel hoog blijkt te zijn zou de macht wel eens snel kunnen wisselen binnen het VB.

 

DillenMet het overlijden van de stichter van het VB is er natuurlijk wel een klein risico dat deze partij daar toch nog wat voordeel uit haalt. Alles hangt af van de manier waarop de media met dit nieuwsfeit omgaat. Laat ons hopen dat dit gewoon als een randfeit vermeld wordt, en dat men niet gaat uitpakken met een aantal reportages over de spectaculaire groei van zijn partij, want dat zou een aantal kiezers wel eens op gedachten kunnen brengen. Momenteel ziet het er wel naar uit dat de media voor één keer verstandig zullen reageren, want geef toe, iemand die het gepresteerd heeft om ons op te zadelen met zo’n gedrocht van een partij verdient het absoluut niet om veel aandacht te krijgen.

 

Graag wil ik afsluiten met de woorden van Jean-Marie Colombani, commentaarschrijver in “Le Monde” : Een energiek en democratisch Frankrijk dat bereid is tot verandering zal iets te vertellen hebben aan Europa. Laten we hopen dat die verandering begint met de sereniteit waarvan de Fransen blijk hebben gegeven.

10:53 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franse verkiezingen, democratie, extreem-rechts, europa |  Facebook |

22-04-07

Het Marokkanendrama

marokkanendramaNaar aanleiding van haar boek “Het Marokkanendrama” verscheen er deze week een interessant interview met Fleur Jurgens in “De Morgen” van maandag 16 april. Niet dat ik met alle uitspraken van haar akkoord ga, maar ze maakt wel een analyse die zeker niet zomaar aan de kant kan geschoven worden.

 

Laat mij misschien beginnen met de zaken waar ik het moeilijk mee heb. Haar stelling dat er nog nooit een causaal verband aangetoond is tussen opgroeien in een kansarm gezin en terechtkomen in de criminaliteit is er één van. Dit lijkt me een nogal flagrant ontkennen van een realiteit, en daarbij wil ik graag verwijzen naar een (volgens mij) bijzonder waardevolle lezersbrief van Staf De Wilde die ik de dag erna kon lezen. Daarbij legt hij op een zeer begrijpelijke en concrete manier uit dat zo’n stelling poneren getuigt van weinig zin voor nuance. En als ik van één ding de kriebels krijg is van het wel van zwart/wit uitspraken. 

 

Zo geeft Fleur Jurgens voortdurend de indruk dat de Marokkanen al hun ellende aan zichzelf te danken hebben. Het zal je maar overkomen dat je een allochtoon bent die van thuis uit nooit de mogelijkheid gekregen heeft om verder te studeren, en dan moet lezen dat het allemaal jouw eigen schuld is dat je geen deftig diploma hebt. Dit is een beetje vergelijkbaar met het gevoel dat mensen moeten hebben die door allerlei omstandigheden (gezondheid, financiële problemen, ...) niet de mogelijkheid gehad hebben om studies aan te vatten of te vervolledigen waardoor ze nu te weinig gewapend zijn om een job te vinden en dan moeten lezen dat alle werklozen profiteurs zijn.

 

Tenslotte moest ik ook even slikken bij haar voorstel om de uitkering in te trekken van ouders die hun kinderen onverantwoord opvoeden. Ook dit getuigt van weinig begrip voor de situatie waarin allochtone gezinnen soms verzeild geraakt zijn, en ik durf zo’n voorstel zelfs redelijk harteloos te noemen.

 

Toch ga ik wel akkoord dat we misschien een aantal mistoestandMarokko4en te lang met de mantel der liefde hebben toegedekt. Door een overdreven politieke correctheid die veel te maken heeft met de angst om als racist uitgemaakt te worden hebben we veel te lang de problemen proberen te verdoezelen, en verzaakt om daar waar nodig de Marokkaanse (om bij het onderwerp van het boek te blijven) gemeenschap op haar verantwoordelijkheden te wijzen. Ik ben er trouwens van overtuigd dat het juist in het belang is van de betrokken bevolkingsgroep dat we de vinger op de wonde te leggen, want als problemen niet aangekaart worden kan er ook nooit een oplossing voor gevonden worden. Eén van de analyses die ik in het interview las waar ik mij helemaal kan in vinden is de volgende : “Veel Marokkaanse ouders zijn de regie kwijt over hun zonen. Er is sprake van een gezagscrisis... Zestig procent van de bruiden komt vers uit Marokko, die vrouwen begrijpen amper iets van onze samenleving...Thuis hebben moeders de boel meestal nog wel onder controle, maar zodra hun zonen de voordeur dichttrekken is er nog weinig toezicht.”  Een aantal jaren terug was ik een aantal weken in Marokko, en toen viel me op hoe sterk de sociale controle daar is. Die sociale controle valt hier volledig weg, met alle gevolgen van dien.

 

Op zich vind ik de analyse van Fleur Jurgens dus wel waardevol, alleen is het jammer dat ze bij bepaalde stellingen veel te weinig nuances legt, en de ervaring leert dat dit eerder provocerend werkt, wat de communicatie nooit ten goede komt. 

12:11 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: marokkanen, fleur jurgens, gezagscrisis |  Facebook |

15-04-07

Geen bericht deze week

Net terug uit Ierland, geen kranten gelezen, en dus ook geen inspiratie voor een nieuw bericht. Volgende week neem ik de draad vermoedelijk weer op.

 

Ierland

 

22:52 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-04-07

40 jaar is genoeg

muurOp 5 juni zal het precies 40 jaar geleden zijn dat Israël zijn oorlog tegen de Arabische legers begon, en 6 dagen later met een klinkende overwinning beëindigde. Op die 6 dagen tijd versloeg Israël niet alleen de Arabische legers, maar bovendien veroverde het de Sinaïwoestijn, de Golanhoogte, de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever met Oost-Jeruzalem. Sedertdien voert Israël een wurgende politiek tegenover het Palestijnse volk, en daar wil het APP (Actieplatform Palestina) iets aan doen.

 

Vorige week lanceerde de Arabische Liga opnieuw haar vredesplan van 2002 dat door Olmert weliswaar omschreven werd als redelijk revolutionair, maar tegelijkertijd voegde hij eraan toe dat hij absoluut niet zal aanvaarden dat de Palestijnse vluchtelingen die in 1948 verjaagd werden zouden terugkeren naar de bezette gebieden Ondertussen heeft Merkel hem blijkbaar kunnen overtuigen om toch met de Arabische landen te gaan praten, maar van echte toegevingen van de kant van Israël lijkt momenteel nog niet echt sprake. Blijkbaar wil Israël nog steeds niet inzien dat het door zijn houding het extremisme, waar het zo tegen tekeer gaat, juist aanwakkert in plaats van het terug te dringen. Voor mensen die de situatie in het Midden-Oosten niet zo goed opvolgen geef ik graag nog eens een korte samenvatting.Hebron2

 

§    Gedurende 40 jaar heeft de Israëlische staat systematisch en minutieus aan de versnippering en desintegratie van de bezette Palestijnse Gebieden gewerkt. Israëls huidige kolonisatie- en annexatiepolitiek zal straks nog maar 40 % van het oorspronkelijke Palestijnse grondgebied dat in 1967 werd bezet, voor de Palestijnen overlaten.

 

§    Gedurende 40 jaar heeft de Israëlische staat Oost-Jeruzalem geannexeerd en beschouwt ze dit gebied als onlosmakelijk verbonden met het eigen grondgebied. Een eindeloze reeks maatregelen heeft als doel om het demografisch karakter en het statuut van de stad te wijzigen.

 

§    Gedurende 40 jaar onteigent en ontvreemdt de Israëlische staat Palestijns grondgebied, en richt er nieuwe nederzettingen voor Israëlische burgers op. Vandaag wonen ruim 460.000 Israëlische kolonisten op de bezette Palestijnse gebieden, 260.000 op de Westelijke Jordaanoever en 200.000 in Oost-Jeruzalem. Een heel netwerk van wegen en voorzieningen aangelegd op Palestijns territorium, is alleen voor deze kolonisten toegankelijk.

 

§    De bouw van de muur past volledig in de Israëlische kolonisatiepolitiek. Het traject van de muur wijkt voor meer dan 80 % van de groene lijn af, en altijd langs Palestijnse kant. Daarmee is de muur het sluitstuk van een reeks maatregelen die de annexatie van de Israëlische nederzettingen en van Oost-Jeruzalem moeten bestendigen. Fysisch is Oost-Jeruzalem nu volledig afgesneden van de Westelijke Jordaanoever, en niet meer toegankelijk voor Palestijnen die achter de muur of in Gaza wonen.

 

§    Israël blijft het Internationaal Recht en het Internationaal Humanitair Recht met de voeten treden. En dat tegen alle resoluties van de Verenigde Naties in en tegen het advies van 9 juli 2004 van het Internationaal Gerechtshof, dat de bouw van de muur en meteen ook van de nederzettingen en de annexatie van Oost-Jeruzalem onwettig verklaarde.

 

Op 30 maart, de Palestijnse dag van het Land, lanceerde het APP de campagne '40 jaar is genoeg'. Daarmee sluit het samenwerkingsverband van de Vlaamse ngo’s en vredesorganisaties rond Palestina zich aan bij de internationale oproep om massaal te protesteren tegen 40 jaar bezetting van de Palestijnse Gebieden door de Israëlische staat. Via de interactieve site www.40jaarbezetting.be kun je deze actie ondersteunen. Ik raad sterk aan om eens een kijkje te nemen, want naast heel veel interessante informatie over de bezetting kun je er ook de mening van prominente figuren lezen, en via polls kun je er ook jouw mening ventileren.

Israel-Gaza

 

12:08 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (2) | Tags: israel, 40 jaar bezetting, palestina, app |  Facebook |

01-04-07

Over wie bovenop ligt

afrika1Vrijdag was het equal pay day, een initiatief van de progressieve vrouwenbeweging en de ABVV-vrouwen. Daarmee willen ze de ongelijkheid van verloning die er nog is tussen mannen en vrouwen aanklagen. Een terechte bezorgdheid, en aangezien voor deze ongelijkheid verschillende redenen kunnen aangebracht worden zal daarrond vermoedelijk nog heel wat moeten gediscussieerd worden vooraleer we tot een oplossing zullen komen. Dit weekend lees ik het verschrikkelijke relaas van de situatie van vrouwen in Afrika die door mannelijk seksueel geweld steeds meer klappen krijgen. “Aids gaat over wie bovenop ligt”, een probleem van een gans andere orde, maar waarbij de vrouw opnieuw het slachtoffer is.

 

Door deze vergelijking te maken wil ik uiteraard de eisen van de vrouwenbeweging niet minimaliseren, want het is inderdaad niet normaal dat een deel van de bevolking die evengoed zijn bijdrage levert aan de economie daarvoor minder verloond wordt. Maar het is toch wel zo dat bij het lezen van zoveel onrecht in Afrika we automatisch de bedenking maken dat zoveel vrouwen die oneindig veel leed moeten verduren eigenlijk weinig of nooit gehoord worden. Met andere woorden, “ons” probleem zal uiteindelijk wel opgelost geraken, over de situatie van de Afrikaanse vrouwen ben ik minder optimistisch.

 

Men moet wel van steen zijn als men geen krop in de keel krijgt bij het lezen van de getuigenis van een meisje van negen dat door een dertigjarige vriend van de familie verkracht werd : “Het doet nog steeds zo’n pijn van binnen”. Dan kan men niet anders dan afkeer en woede voelen tegenover die mannen die als roofdieren tewerk gaan. Op die manier proberen ze blijkbaar hun eigen frustraties en onmacht af te reageren. Want hoe moeilijk het misschien is, men moet ook kunnen onder ogen zien dat die agressie bij mannen ook ergens zijn oorzaak heeft, en zoals het artikel stelt is die oorzaak ergens te zoeken in frustratie, onmacht en krassen op de ziel. Het is pijnlijk om vast te stellen, maar als mannen zich waardeloos voelen denken sommigen door een bepaalde onbegrijpelijke hersenkronkel dat ze door vrouwen te vernederen weer wat respect zullen terugwinnen.

 

In het artikel pleit men dan ook om ons eens te richten op mannen, in plaats van enkel te proberen vrouwen sterker te maken. Er zijn massa’s publicaties en initiatieven om te bekijken hoe vrouwen kunnen ondersteund worden, maar zoals Gethwane Makheye zegt, “wat baat het om te leren dat een vrouw nee moet zeggen, en dat ze moet eisen dat de man een condoom gebruikt als het gevolg daarvan is dat ze de ochtend daarop met blauwe plekken voor mijn deur staat”. Ook de mannen moeten op hun verantwoordelijkheid gewezen worden, enkel als het gedrag van mannen verandert kan men verwachten dat er daadwerkelijk iets aan de situatie van de vrouwafrika2en zal verbeteren. Vraag is natuurlijk hoe men iemand die opgegroeid is in een wereld van geweld, en daar duidelijk ook de littekens van draagt, kan duidelijk maken dat respect voor vrouwen van hem een veel mooier, en dus ook belangrijker (want daar draait het allemaal om) mens maakt.

  

Gelukkig zijn er ook nog andere mannen in het verhaal, mannen die het nochtans ook niet gemakkelijk hebben, maar die beseffen dat het veel beter is om te communiceren, uit te leggen , te luisteren en te zien. Laat ons hopen dat hun houding een voorbeeld kan worden voor andere mannen.

10:49 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: mannen, geweld, vrouwen, aids |  Facebook |

25-03-07

Bartmania

dew_reynOndanks het feit dat er vorige week alweer voldoende dingen gebeurd zijn waar ik mijn mening wel eens over kwijt wil zou ik toch nog eens willen terugkomen op een onderwerp dat aansluit bij mijn vorig bericht op deze blog. Waar gaat het naartoe met België, welk beeld heeft men over Vlaanderen in het buitenland, en vooral, wie is hiervoor verantwoordelijk ?

 

Vorige woensdag verscheen een standpunt van Luckas Vander Taelen in “de Morgen” waar ik mij wel heel goed kon in vinden. Ikzelf ben ondertussen al op het punt gekomen dat ik alle programma’s waar Bart De Wever zijn gezicht laat zien probeer te vermijden, maar blijkbaar heeft Luckas Vander Taelen goed de media-optredens van deze politicus bekeken, en zijn analyse was vlijmscherp, maar volgens mij heel correct. Wat hem (en ook mij) vooral verontrust is dat De Wever zich complexloos “rechts nationalist” noemt, en niemand zich daar blijkbaar vragen bij stelt, ondanks het feit dat we weten dat deze ideogie de voorbije eeuwen al heel wat miserie heeft aangericht. Vooral het typische kenmerk van dergelijke ideologie om de oorzaak van alle onheil altijd bij anderen te leggen is een verfoeilijke houding, iets wat we trouwens ook bij een andere (extreem-rechtse) partij terugvinden die gelukkig wel bakken kritiek over zich krijgt.

 

Later deze week blijkt uit een gemeenschappelijke enquête van “De Standaard” en “Le Soir” dat 9 op de 10 Vlamingen zich in de eerste plaats Belg voelen, maar terzelfdertijd niet meer geloven dat België binnen afzienbare tijd nog zal bestaan. Als de modale Belg (want in Wallonië bekwam men een gelijkaardig resultaat) eigenlijk niet wil dat België uiteenvalt, dan betekent dit dat men vreest dat politici ervoor zullen zorgen dat dit toch zal gebeuren. Daarbij denken we uiteraard aan een Philip Dewinter of een Frank Vanhecke, maar ook aan een separatist als Bart De Wever. Aangezien CD&V ervoor gekozen heeft om samen met de N-VA een kartel te vormen kan het ook niet anders dat hun communautaire discours heel sterk door die kartelpartner ingegeven wordt. Ik vind het dan ook merkwaardig dat een groot deel van de Vlamingen Yves Leterme wel zou zien zitten als premier, wat onmiddellijk aantoont dat kiezers nog steeds in de eerste plaats stemmen op een persoon, en niet op de politieke boodschap die die persoon brengt.

 

Als reactie op het artikel van Luckas Vander Taelen verschijnt de dag erop een lezersbrief van Danièle Carpet uit Durbuy die een tiental jaar in Brugge gewoond heeft, en nog steeds probeert om de nederlandse taal zoveel mogelijk te onderhouden, onder meer door naar nederlandstalige zenders te kijken. Daardoor heeft ze ook de uitzending met Bart De Wever en Marc Reynebeau gezien. Ze leek bijzonder opgelucht dat er in Vlaanderen toch nog mensen zijn die anders denken dan Bart De Wever, en die ook nog dromen van een “warme samenleving met alle regio’s van België”, een vingerwijzing naar de warme samenleving waar CD&V zo de mond van vol heeft, want die houdt voor die partij blijkbaar op aan de grenzen van het eigen gewest. Ik hoop bij deze dat Danièle ook eens op mijn blog terechtkomt 

 bvbmassatrouw

Tenslotte is er mij,  naar aanleiding van de memorabele trouwpartij die vorige week doorging in Sint-Niklaas, een uitspraak opgevallen van een Franse journaliste (nee, geen Waals misverstand over Vlaanderen dit keer ) : “Er is hier zoveel buitenlandse pers aanwezig omdat we dit keer een verhaal kunnen brengen dat aantoont dat er niet alleen racistische of separatistische gedachten leven in Vlaanderen, maar dat er ook positieve dingen te vertellen zijn over deze regio”. Als ik als Vlaams politicus zo’n uitspraak zou horen, dan zou ik me toch eens ernstig beginnen afvragen welk beeld we in het buitenland over Vlaanderen ondertussen gecreëerd hebben door ons communautair gehakketak.

12:16 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (0) | Tags: de wever, leterme, warme samenleving, communautair |  Facebook |

18-03-07

Verborgen agenda’s en Vlaamse zelfgenoegzaamheid

dirupo2Met spijt moet ik de laatste tijd vaststellen dat het onbegrip tussen beide Belgische landsgedeelten blijkbaar nog steeds toeneemt. Niet alleen wordt er in de media en de politieke wereld enorm veel aandacht aan regionale verschillen besteed, nog verontrustender vind ik de situatie binnen organisaties zoals het rode kruis of een uitspraak van Luc Nilis die beweert dat het binnen de nationale ploeg nooit meer goed komt omdat de communautaire kloof te groot is geworden.

 

Merkwaardig is wel dat 80% van de Vlamingen er eigenlijk geen probleem mee zou hebben als we opnieuw meer zaken op federaal niveau zouden regelen, wat er volgens mij op wijst dat de spanningen tussen beide gemeenschappen gewoon artificieel opgevoerd worden door politiek en media. Daarbij kan ik me niet van het gevoel ontdoen dat veel te maken heeft men een verborgen agenda bij veel Vlaamse politici. Die doen er namelijk  alles aan om te proberen hun zelfgenoegzaamheid te verbergen, want eigenlijk zouden ze niets liever doen dan de Walen de les te spellen. Uiteraard voelen onze landgenoten uit het zuidelijk landsgedeelte dit ook wel aan, maar in plaats van hun eigen verwezenlijkingen wat meer in de verf te zetten, of de verwezenlijkingen van de Vlamingen in vraag te stellen proberen ze krampachtig aan te tonen dat ze op die vlakken waar Vlamingen blijkbaar veel belang aan hechten toch niet zo slecht scoren.  

 

vandelanotteZo zag ik Johan Vande Lanotte in “Ter zake” zich in alle mogelijke bochten wringen om te verduidelijken dat regionalisering van het werkgelegenheidsbeleid ten goede zou komen aan beide partijen, want dat alles zo veel gemakkelijker te regelen zou zijn. Het ganse interview door had ik het gevoel dat hij alle moeite moest doen om niet op een onbewaakt moment plots de echte reden waarom hij wil regionaliseren te verklappen. Het was voor mij dan ook bijzonder moeilijk om te snappen waarom men nu in godsnaam meer werkgelegenheid zou kunnen creëren als men het werkgelegensheidsbeleid regionaal zou aanpakken. Ik kon alleen maar vaststellen dat het woord “solidariteit” zelfs bij de Vlaamse socialisten steeds minder betekenis krijgt.

 

Tot mijn opluchting lees ik de dag erop een pleidooi van voormalig ABVV-voorzitter Georges Debunne om de RVA niet te splitsen, en daarbij verwoordt hij perfect wat ik in mijn onderbuik al vermoedde. Daarin probeert ook hij te peilen naar de echte bedoeling van Vande Lanotte. Wil hij de werkgelegenheid verbeteren, of wil hij de jacht op werklozen verhogen zodat hij op die manier het werkloosheidscijfer nog meer naar beneden krijgt ? Ik citeer : “In naam van de concurrentie zullen Vlaamse en Waalse werknemers tegen elkaar worden uitgespeeld om hen een nog agressievere politiek van flexibiliteit, jacht op werklozen, besparingen in de sociale zekerheid en patronale lastenverminderingen te laten slikken”. Daar wil Vande Lanotte echt naartoe, maar dan moet hij eerst van de lastige Walen verlost geraken waarvoor solidariteit wel nog betekenis heeft.

 

lintbebouwingToegegeven, er zijn zaken verkeerd gelopen in Wallonië, de schandaalsfeer waarin de PS is terechtgekomen liegt er niet om, maar dat betekent niet dat wij Vlamingen zo hoog van de toren moeten blazen omdat we het economisch wat beter doen. Er zijn namelijk nog andere dingen belangrijk in het leven dan enkel de materiële welvaart. Is het toeval dat we hier in Vlaanderen al tientallen jaren aan het zoeken zijn hoe we extreem-rechts een halt kunnen toeroepen, terwijl in het zuidelijk landsgedeelte extreem-rechts tot op heden niet echt van de grond komt ? Af en toe ga ik op een mooie zondagnamiddag wel eens wandelen, zowel in Vlaanderen, Wallonië of net over de Franse grens. Daarbij valt mij steeds op hoe vriendelijk we steeds een “bonjour” krijgen in zowel Wallonië  als Frankrijk. Als ik in Vlaanderen “goeiedag” zeg tegen wandelaars die ik ontmoet, dan krijg ik in het beste geval een vragende blik terug alsof er iets aan mij zou schelen.Ardennen

 

Het is inderdaad waar dat wij in heel wat opzichten verschillen van elkaar, maar ik begrijp niet waarom dat een obstakel moet zijn om goed te kunnen opschieten met elkaar. Integendeel, volgens mij zouden wij elkaar net door die verschillen mooi kunnen aanvullen. Langs de andere kant, als we even buiten onze landsgrenzen kijken zien we dat dit een fenomeen is dat we ook in andere Europese landen zien, de drang van regio’s om zo veel mogelijk zelfstandig te kunnen zijn. Volgens mij niet echt een positieve evolutie. 

11-03-07

China : zegen of vloek ?

shanghaiDe week was nog maar net begonnen en er diende zich al een onderwerp aan waarover ik iets kwijt wil op mijn blog. Het land waar velen de mond van vol hebben, en waar vooral de bedrijfswereld met bewondering en met een grote gretigheid naar kijkt wegens de spectaculaire economische groei : China. De welvaart die door die groei gecreëerd wordt gaat echter compleet voorbij aan een groot deel van de Chinese bevolking en ook de druk op het milieu wordt alsmaar groter.

 

In het kader van de reeks “Global warming” lees ik namelijk dat China tegen 2009 de grootste uitstoter zal zijn van broeikasgassen. Het rapport dat dit aantoont kreeg weinig aandacht, en dat zal volgens mij veel te maken hebben met het feit dat men China als opkomende economische grootmacht niet al te veel voor het hoofd wil stoten. “Overigens”, zegt men in China, “het is gemakkelijk voor de geïndustrialiseerde landen om schonere energie te eisen, want zij beschikken over voldoende financiële middelen”. Enkele bladzijden verder lees ik dat China zijn militaire uitgaven met bijna 18 procent zal verhogen. Voor een simpele ziel als ik is dat toch wel moeilijk te begrijpen, blijkbaar legt men ginder de prioriteiten anders dan ik ze zou leggen.

 

industry_chinaGelukkig verschijnt er de dag nadien een artikel over het Nationaal Volkscongres dat naar meer harmonie wil streven in China, blijkbaar beginnen ze er zich toch bewust van te worden dat ze met een levensgroot probleem zitten. De soms zo bejubelde groei heeft duidelijk niet geleid tot een welvaartsgroei voor het gros van de bevolking, integendeel zelfs. Vooral de rurale bevolking is er qua gezondheidszorg, onderwijs en levensomstandigheden niet op vooruitgegaan, wat gezondheidszorg betreft zijn ze zelfs een heel stuk slechter af dan zo’n 30 jaar geleden. Daarenboven zijn de werkomstandigheden voor diegenen die naar de stad zijn getrokken soms ronduit schrijnend. De aandacht dat het Nationaal Volkscongres aan dit probleem schenkt is trouwens niet ingegeven door een oprechte bezorgdheid voor de bevolking, maar heeft veleer te maken met het feit dat het ongenoegen bij de verliezers steeds groter wordt.

 

china_ruralOndanks de vele kritieken die steeds geuit worden op de liberale gedachte dat economische groei vanzelf ten goede zal komen aan de hele bevolking, en er ondertussen al voorbeelden genoeg zijn die aantonen dat dit niet zo is, duurt het nog altijd (veel te) lang vooraleer men wil onderkennen dat men effectief met een probleem zit. Ondertussen zijn er wel ganse generaties die die welvaart aan hun neus zien voorbijgaan, en gedoemd zijn om in de ellendigste omstandigheden te moeten overleven. 

 

In MO* van deze maand merkt John Vandaele ook op dat men op het eerste zicht misschien zou kunnen denken dat het geld waarover China ondertussen beschikt toch een positieve tegenbeweging tot stand aan het brengen is. Een goed tegengewicht namelijk voor IMF en Wereldbank die in het verleden veel te veel de (liberale) wetten bepaald hebben waaraan ontwikkelingslanden moesten voldoen om een lening te kunnen krijgen. China stelt geen voorwaarden, maar dat betekent ook dat het hen een worst zal wezen wat het regime waaraan ze hun geld lenen met die inkomsten doet. Het enige waar het hen om te doen is, is toegang krijgen tot de grondstoffen en de markten van de betrokken landen. Terecht kan men zich afvragen of die leningen nu eeCHINA-girl-webn zegen of een vloek zijn.

 

In het kader van de internationale vrouwendag vorige donderdag werden ook nog eens cijfers gepubliceerd die pijnlijk duidelijk aantonen hoe weinig meisjes en vrouwen in dat deel van de wereld betekenen. In China”ontbreken” ruim 38 miljoen meisjes, geaborteerd of bij de geboorte gedood, omdat ze de pech hadden van het verkeerde geslacht te zijn.

 

China, een land om in de gaten te houden, maar dan vooral om druk te blijven uitoefenen zodat er iets gedaan wordt aan die diepe kloof tussen rijk en arm. Een kloof die, in tegenstelling tot wat diegenen die blijven geloven in de vrije markt mogen beweren, steeds dieper wordt net door die economische groei.

10:10 Gepost door Dirk Candaele in Actualiteit | Permalink | Commentaren (1) | Tags: groei, china, kloof, milieu |  Facebook |